Postanowienie SN z 5 listopada 2013, sygn. III KK 249/13
Data orzeczenia
5 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,
sprawy K. S.
oskarżonego z art. 157 § 2 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej Z.W.
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 11 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 27 czerwca 2012 r.;
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
oskarżycielkę prywatną.
UZASADNIENIE
Oskarżycielka prywatna Z. W. zarzuciła oskarżonemu K. S. popełnienie
przestępstwa z art. 157 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. oskarżonego K. S.
uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu.
W apelacji od tego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej podniósł
zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ustalenia co do alibi
oskarżonego oraz obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k.
2
Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia11 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej
zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na
treść wydanego orzeczenia a mianowicie:
1) art. 433 § 2 k.p.k. polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy
wszystkich zarzutów apelacji jak też art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie
wskazanie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd Okręgowy nie uznał za
zasadny zarzut apelacji o braku podstaw do uznania, że oskarżony nie
spowodował u pokrzywdzonej Z.W. obrażeń ciała podczas rannego
spotkania (około godziny 7.00), kiedy to plastikową listwą odganiał psa
pokrzywdzonej;
2) art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd dowolnej oceny dowodów,
która doprowadziła do ustalenia, że oskarżony nie był sprawcą zarzucanego
mu czynu, mimo, iż prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego nie pozwala na takie ustalenia, a wręcz prowadzi do wręcz
niewiarygodnych ustaleń Sądu, że pokrzywdzoną pobiła inna, nieustalona
osoba.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości,
że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a
następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i
twierdzeń Sąd II instancji ustosunkował się. Poza formalnym powołaniem się na
rażące naruszenie prawa procesowego, kasacja w istocie ogranicza się do
powtórzenia stanowiska prezentowanego w postępowaniu odwoławczym, nie
zawiera natomiast merytorycznych argumentów, które pozwalałyby na
zakwestionowanie stanowiska sądu drugiej instancji. Wbrew sugestiom autora
skargi nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w
3
apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem wskazanych w kasacji przepisów prawa
procesowego.
Motywy kasacji wprost wskazują, że jej autor prezentuje własną ocenę
dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, polemizuje z ustaleniami
faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Kwestionowanie przez skarżącego
zgodności oceny dowodów z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., nie może
skutkować obejściem ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję
kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego
naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów.
W tym stanie rzeczy kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.