sygn. III KK 170/13 5 listopada 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 5 listopada 2013, sygn. III KK 170/13

Data orzeczenia 5 listopada 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Michał Laskowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 170/13
POSTANOWIENIE
Dnia 5 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,
sprawy R. B.
oskarżonego z art. 212 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
L. L. S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 19 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 27 czerwca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
oskarżyciela prywatnego.
UZASADNIENIE
R. B. oskarżony został przez oskarżyciela prywatnego L. L. S. o to, że w dniu
21 stycznia 2011 r., zeznając w charakterze świadka w Prokuraturze Okręgowej w
Ł. w sprawie o sygnaturze V Ds. …/10, działając w pełni świadomie, złożył
nieprawdziwe zeznanie, iż w śledztwie Prokuratury Okręgowej w O. o sygnaturze V
2
Ds. …/10 L. L. S. jest osobą podejrzaną o popełnienie poważnych przestępstw,
czym bezpodstawnie pomówił go o czyn narażający na utratę zaufania potrzebnego
do wykonywania zawodu dziennikarza, to jest o czyn z art. 212 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. uniewinnił R. B. od
popełnienia zarzucanego mu czynu.
Wyrok ten zaskarżony został przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego.
Zarzucił on wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę
orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżyciel prywatny był „osobą podejrzaną”
w postępowaniu Prokuratury Okręgowej w O. o sygnaturze V Ds. …/10 w sytuacji
gdy zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do dokonania oceny w tym
zakresie. Błąd w ustaleniach faktycznych polegać miał także na przyjęciu, że
wypowiedź oskarżonego w rozumieniu przeciętnego odbiorcy nie stanowiła
pomówienia o postępowanie lub właściwości, które mogły poniżyć oskarżyciela
prywatnego w opinii publicznej lub narazić go na utratę zaufania potrzebnego do
wykonywania zawodu dziennikarza.
W apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego sformułowano także
zarzut naruszenia prawa procesowego – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art.
4 k.p.k. poprzez nierozważenie całości wypowiedzi oskarżonego w protokole z dnia
21 stycznia 2011 r., niewskazanie jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub
nieudowodnione oraz pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych
dokumentów znajdujących się w aktach Prokuratury Okręgowej w O. o sygnaturze
V Ds. …/10.
W konkluzji apelacji pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł. do
ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., utrzymał
zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację pełnomocnika oskarżyciela
prywatnego za oczywiście bezzasadną.
Kasację od tego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego,
zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść R. B. W kasacji zarzucono wyrokowi
rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 74 § 3 k.p.k., art. 244 k.p.k., art.
303 k.p.k., art. 308 k.p.k. i art. 313 k.p.k. poprzez błędną wykładnię tych przepisów
3
polegająca na przyjęciu, że osobą podejrzaną jest osoba, wobec której złożono
zawiadomienie o rzekomym popełnieniu przez nią przestępstwa. W konsekwencji
autor kasacji zarzucił wyrokowi naruszenie art. 212 § 1 k.k. poprzez jego błędne
zastosowanie i uznanie wypowiedzi oskarżonego za wypowiedź prawdziwą i
niezniesławiającą.
W kasacji sformułowano ponadto zarzut rażącego naruszenia prawa
procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., które miało wpływ
na treść wydanego orzeczenia, a Sąd Okręgowy w Ł. dopuścił się go w ten sposób,
że nie rozważył zarzutów apelacyjnych, ograniczając się do samych stwierdzeń ich
niezasadności, podając jedynie wyjaśnienie jakie znaczenie ma sformułowanie
„osoba podejrzana” bez odniesienia tego pojęcia do dowodów ujawnionych w toku
przewodu sądowego i ustalonego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego.
Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o uchylenie zaskarżonego
kasacją wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego okazała się niezasadna w
stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie na posiedzeniu.
Zarzut pierwszy kasacji stanowi powtórzenie argumentacji przedstawianej
przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego zarówno przed sądem pierwszej
instancji, jak i w apelacji. Sądy obu instancji zajęły się kwestią rozróżnienia
procesowych pojęć „podejrzany” i „osoba podejrzana”, a także przedstawiły w
uzasadnieniach wyroków wykładnię tych pojęć, uczynił to również sąd odwoławczy,
odnosząc się do zarzutu sformułowanego w apelacji pełnomocnika oskarżyciela
prywatnego. Rozumowanie sądów obu instancji w tym zakresie jest w zasadzie
prawidłowe. Z pewnością nie można uznać, aby wywody sądu odwoławczego
stanowiły rażące naruszenie prawa. Ponadto uzasadnienie tego zarzutu kasacji
wskazuje na to, że podobnie jak w apelacji pełnomocnik oskarżyciela prywatnego
kwestionuje nie tylko interpretację omawianych pojęć procesowych, ale także
ustalenia faktyczne. W apelacji zarzut dotyczący tej kwestii określony został zresztą
jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
4
Uznać trzeba, że określenie oskarżyciela prywatnego jako osoby podejrzanej
nie było wadliwe w świetle materiałów sprawy o sygn. V Ds. …/10 i to mimo
umorzenia tego postępowania. Podzielić należy w tej sytuacji stanowisko sądu
odwoławczego, że oskarżony nie wypowiedział w trakcie przesłuchania treści
nieprawdziwych. Brak również podstaw do uznania, że oskarżony, który, będąc
przesłuchiwany brał w końcu udział w czynności procesowej użył określenia „osoba
podejrzana” z zamiarem zniesławienia oskarżyciela prywatnego. Za chybiony w
stopniu oczywistym uznać w tej sytuacji należy także zarzut naruszenia prawa
materialnego.
Nie można również zgodzić się z autorem kasacji co do naruszenia przez
sąd odwoławczy unormowań z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.k. Lektura
uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku prowadzi do wniosku, że sąd
odwoławczy nie ograniczył się w swych wywodach do stwierdzenia niezasadności
zarzutów apelacji, ale przedstawił także własną argumentację przemawiającą za
oddaleniem kasacji. Zauważyć ponadto należy, że sąd odwoławczy wydał
orzeczenie utrzymujące zaskarżony wyrok w mocy, podzielając w całości
argumentację sądu pierwszej instancji. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji
uprawniony był do odwołania się do wywodów sądu meriti bez konieczności ich
powtarzania.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście
bezzasadną.