Postanowienie SN z 15 listopada 2013, sygn. II KZ 42/13
Data orzeczenia
15 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w dniu 15 listopada 2013 r.,
po rozpoznaniu w sprawie wnioskodawcy R. B.,
zażalenia wnioskodawcy,
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […],
z dnia 24 września 2013 r.,
o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie
pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lipca 2013 r.,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł :
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 września 2013 roku Sąd Apelacyjny
nie uwzględnił wniosku R. B. i nie przywrócił wnioskodawcy terminu do złożenia
wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 10 lipca 2013 r.
Zażalenie na to postanowienie złożył wnioskodawca R. B. podnosząc, że
uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku
wynikało z zaniechania obrońcy, za które wnioskodawca nie może ponosić
negatywnych konsekwencji. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego
postanowienia i przywrócenie mu terminu do wystąpienia z wnioskiem o
sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zażalenie R. B. nie jest zasadne.
2
Zgodnie z przepisem art. 524 § 1 k.p.k., 7-dniowy zawity termin do złożenia
wniosku o sporządzenie uzasadnienia prawomocnego wyroku sądu odwoławczego,
biegnie od daty ogłoszenia tegoż wyroku. Jedynie w sytuacji, gdy niedotrzymanie
terminu zawitego nastąpiło z przyczyny od strony niezależnej, możliwe jest jego
przywrócenie (art. 126 § 1 k.p.k.). Wskazane natomiast przez R. B. okoliczności nie
uzasadniają przywrócenia terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie
uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny w obszerny i
szczegółowy sposób odniósł się do argumentów przedstawionych przez
wnioskodawcę i wykazał, dlaczego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia
wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu
odwoławczego nie mógł być uwzględniony. Nie ma więc potrzeby powielać zawartej
tam argumentacji, gdyż byłoby to postąpienie całkowicie zbędne. Wypada jedynie
wskazać, że wnioskodawca będąc prawidłowo zawiadomionym o terminie rozprawy
apelacyjnej w dniu 10 lipca 2013 roku i nie stawiając się na niej sam zrezygnował z
możliwości uzyskania bezpośrednio od Sądu pouczenia w przedmiocie sposobu i
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Ze
znajdującego się na k. 167 akt sprawy pisma pełnomocnika wnioskodawcy – adw.
P. W. wynika ponadto, że wypowiedzenie pełnomocnictwa dotyczy również
zastępstwa w postępowaniach odwoławczych. R. B. miał tym samym świadomość,
że jego pełnomocnik nie będzie uczestniczył w rozprawie apelacyjnej, a jednak
przez ponad miesiąc nie zainteresował się wynikiem postępowania odwoławczego.
Z kolei twierdzenie wnioskodawcy, że w dniu wypowiedzenia pełnomocnictwa adw.
P. W. zapewniał go, iż „w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia złoży w jego
imieniu wniosek o uzasadnienie wyroku” nie znajduje potwierdzenia w aktach
sprawy, w szczególności w treści pisma pełnomocnika z dnia 1 lipca 2013 roku o
wypowiedzeniu pełnomocnictwa.
Odnosząc się natomiast do argumentacji dotyczącej treści art. 27 ust. 2
ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r.
Nr 146, poz. 1188 ze zm.), statuującego obowiązek pełnienia obowiązków
adwokata jeszcze przez dwa tygodnie po wypowiedzeniu pełnomocnictwa wskazać
należy, iż termin ten – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny – upłynął
3
przed upływem terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku. Wnioskodawca zdając sobie sprawę z tej okoliczności nie
podjął żadnych kroków w celu złożenia przedmiotowego wniosku, w związku z
czym powoływanie się na zaniechanie pełnomocnika w tym zakresie nie może
osiągnąć skutku zgodnego z kierunkiem zażalenia.
Nie znajdując zatem postaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Sąd
Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.