Postanowienie SN z 15 listopada 2013, sygn. II KO 75/13
Data orzeczenia
15 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)
SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)
SSN Jarosław Matras
w sprawie W. W.
oskarżonego z art. 286 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 listopada 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 2 października 2013 r.,
w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości
na podstawie art. 37 kpk
p o s t a n o w i ł
przekazać sprawę W. W. Sądowi
Rejonowemu w L. w celu rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wniosek Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy osk. W. W. innemu
sądowi równorzędnemu w oparciu o przesłankę wskazaną w przepisie art. 37 k.p.k.
zasługiwał na uwzględnienie.
W. W. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Akt
oskarżenia w tej sprawie został skierowany według właściwości do Sądu
Rejonowego w W., który przystąpił do rozpoznania sprawy i przeprowadził już
zasadniczą część postępowania dowodowego. Czynności procesowe
podejmowane przez w/w sąd trwały – z udziałem oskarżonego – do drugiej połowy
2012 r., kiedy to osk. W. W. doznał udaru mózgu. Następstwem tego incydentu był
2
niedowład połowiczny lewostronny, mało podatny na zabiegi rehabilitacyjne,
uniemożliwiający oskarżonemu samodzielne sprawne poruszanie się poza
miejscem zamieszkania. W konsekwencji tej sytuacji doszło do zawieszenia
postępowania w niniejszej sprawie z powodu niestawiennictwa oskarżonego, który
uzasadniał swoją nieobecność złym stanem zdrowia uniemożliwiającym mu
odbycie podróży z L., gdzie stale zamieszkuje i leczy się.
Obecnie, na podstawie badania lekarskiego oraz dokumentacji medycznej -
uzyskano opinię biegłego lekarza neurologa, który potwierdził istnienie przesłanek
przemawiających przeciwko odbywaniu przez oskarżonego podróży z miejsca
pobytu do siedziby sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Zdaniem biegłego,
obecny stan zdrowia osk. W. W., będący następstwem przebytego udaru mózgu,
uniemożliwia mu samodzielne poruszanie się i przemieszczanie między miastami
będącymi siedzibą sądu dotychczas właściwego do rozpoznania jego sprawy i
miejscem zamieszkania. Jednocześnie, biegły wskazał na istnienie realnej
możliwości dowiezienia oskarżonego do sądu właściwego dla obecnego jego
miejsca zamieszkania, tj. Sądu Rejonowego w L., co stwarza potencjalne warunki
do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Zważywszy zatem na to, że w ostatnim
czasie zasadniczą przeszkodą do prowadzenia procesu w niniejszej sprawie były
trudności z zapewnieniem obecności oskarżonego na rozprawie, wynikające z jego
stanu zdrowia, a jedynym sposobem usunięcia tej przeszkody jest przekazanie
sprawy do sądu właściwego ze względu na jego obecne miejsce zamieszkania,
należało uznać, iż spełniona jest przesłanka wymieniona w art. 37 k.p.k. Dobro
wymiaru sprawiedliwości i autorytet jego organów przemawiają za tym, aby doszło
do rozpoznania niniejszej sprawy i jej zakończenia w rozsądnym terminie.
Obowiązek czuwania nad takim biegiem postępowania, które nie doznaje
zatamowań możliwych do uniknięcia został szczególnie podkreślony przez
ustawodawcę w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym
lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez
nieuzasadnionej zwłoki /Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm./, co także przemawiało za
uwzględnieniem wniosku Sądu Rejonowego w W. albowiem zmierza on właśnie do
zredukowania negatywnego oddziaływania przyczyny blokującej dotychczasowe
3
postępowanie. Zarazem, z treści opinii nie wynika, aby w dającej się przewidzieć
przyszłości istniała realna możliwość kontynuowania procesu przed sądem
dotychczas właściwym.
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.