Postanowienie SN z 27 listopada 2013, sygn. IV KO 92/13
Data orzeczenia
27 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)
w sprawie zażalenia P. D.
na postanowienie Prokuratora Rejonowego w S. z dnia 30 sierpnia 2013 r.
o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie sygn. akt Ds…/13/S,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 27 listopada 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w R.
z dnia 16 października 2013 r.,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o
przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z powołaniem się na
okoliczność, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie P. D. na postanowienie
prokuratora o umorzeniu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub
niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Komisariatu Policji - Komendy
Miejskiej w R. Wskazano też, że przed tym Sądem toczą się sprawy zainicjowane
przez P. D., który składa do organów ścigania zawiadomienia o możliwości
popełnienia przestępstwa przez pracowników Sądu Rejonowego w R.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny. W ocenie Sądu Najwyższego z
faktu, że przedmiotem postępowania zażaleniowego jest kwestia zaniechania
ścigania w sprawie dotyczącej funkcjonariusza Komendy Policji w R. w żaden
sposób nie można wnioskować, że spełnione zostały przesłanki z art. 37 k.p.k.
poprzez możliwość zrodzenia się w opinii publicznej wątpliwości co do
bezstronności sędziów tego Sądu. Nie stwarza takiego przekonania okoliczność, że
w tym Sądzie toczą się sprawy dotyczące P. D., który z zasady kwestionuje
prawidłowość ich rozpoznawania. Takie zachowanie nie może bowiem prowadzić
do osłabienia poczucia bezstronności, skoro poddawanie krytyce wykonywanych
przez sędziów czynności służbowych wpisane jest w sprawowanie urzędu sędziego
i wymaga od nich odporności psychicznej. Natomiast uleganie presji osłabia wręcz
zaufanie do bezstronności sędziów i może budować przekonanie o łatwości
manipulowania ustawową właściwością sądów. Trudno też przyjąć, że dla dobra
wymiaru sprawiedliwości sędziowie tego Sądu nie powinni w ogóle rozpoznawać
spraw, w których występuje P. D. z uwagi na zarzuty kierowane pod ich adresem.
Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.