Wyrok SN z 27 listopada 2013, sygn. IV KK 380/13
Data orzeczenia
27 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Dariusz Świecki
Protokolant Jolanta Grabowska
w sprawie E. P.
obwinionej o wykroczenie z art.70 § 2 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
w dniu 27 listopada 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2013r. zmieniającego wyrok
Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 lutego 2013r.
1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi
Okręgowemu w K.,
2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
2
E. P. stanęła pod zarzutem tego, że:
- w dniu 10 października 2012r. w K. podjęła czynności zawodowe w
charakterze sprzedawcy, będąc w stanie po użyciu alkoholu, przy stwierdzeniu o,81
mg/l w pierwszym badaniu oraz 0,99 mg/l w drugim badaniu alkoholu w
wydychanym powietrzu,
tj. popełnienia wykroczenia z art. 70§2 k.w.;
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 1 lutego 2013r. przy zastosowaniu art.
5§1 pkt 2 k.p.w. w zw. z art. 62§3 k.p.w. oraz 118§2 k.p.w. uniewinnił ją od
stawianego jej zarzutu.
Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją Komendanta Miejskiego Policji
w K., w której zarzucono:
– obrazę prawa materialnego tj. art. 70§2 k.w. polegającą na przyjęciu, że czyn
obwinionej nie wypełnia znamion tego wykroczenia.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku,
uznanie obwinionej winną popełnienia zarzuconego jej wykroczenia i wymierzenie
za to kary grzywny.
Sąd Okręgowy w R. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 13 maja 2013r.
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał obwinioną winną zarzuconego jej
czynu i wymierzył za to karę grzywny.
Kasację od tego orzeczenia, na korzyść ukaranej, wywiódł Prokurator
Generalny. W skardze podniesiono zarzut rażącego i mającego wpływ na treść
wyroku naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 454§1 k.p.k. w zw. z
art. 109§2 k.p.s.w. polegający na wydaniu przez sąd odwoławczy – wbrew
wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. zakazowi – wyroku, skazującego obwinioną za
czyn z art. 70§2 k.w., od którego popełnienia obwiniona została uniewinniona
wyrokiem sądu I instancji.
Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i o
przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, tak
jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.
3
Nie ulega wątpliwości, że Sąd Odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę
dokonał zmiany zaskarżonego wyroku wbrew jednoznacznemu zakazowi
wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. mającego w niniejszej sprawie odpowiednie
zastosowanie na podstawie 109§2 k.p.s.w. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu –
formułującego jedną z reguł ne peius – sąd odwoławczy nie może skazać
oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Taka sytuacja zaś
niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie.
Bezsprzecznie uchybienie Sądu Okręgowego miało charakter rażącego
naruszenia prawa o bezdyskusyjnym wpływie na treść zapadłego w sprawie
wyroku.
W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście
zasadny, a skutkiem jego uwzględnienia musiało być uchylenie wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.