Postanowienie SN z 5 grudnia 2013, sygn. V KO 76/13
Data orzeczenia
5 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)
w sprawie D. G.-T.
oskarżonej z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 i 3 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w X. z dnia 9 października 2013 r., o przekazanie
sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Y. .
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Sąd Rejonowy w X. wystąpił o
przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. innemu równorzędnemu sądowi sprawy D. G.-T.
oskarżonej z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 i 3 k.k.
W postanowieniu sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono,
że D. G.–T. oskarżona została o usiłowanie doprowadzenia Skarbu Państwa
reprezentowanego przez Sąd Rejonowy w X. do niekorzystnego rozporządzenia
mieniem w postaci refundacji kosztów stawiennictwa w sądzie. Jako świadka
wskazano w akcie oskarżenia sędziego Sądu Rejonowego w X. Może to rodzić
wątpliwości co do bezstronności sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje
bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu.
Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie
okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania
sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru
sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które
mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet w
istocie mylne, jakkolwiek powzięte w oparciu o racjonalne przesłanki) o braku
warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW
1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z.
3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz.
2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280).
Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd właściwy do rozpoznania
sprawy występuje w procesie jako pokrzywdzony, a nadto sędzia orzekający w tym
sądzie występować ma w procesie jako świadek oskarżenia. Ta koncentracja
różnych ról procesowych może rodzić dla stron i postronnych obserwatorów
procesu wątpliwości co do bezstronności sądu. Nie odpowiada to wymogom dobra
wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej
postanowienia.