Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. III KK 222/13
Data orzeczenia
12 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r.,
sprawy W. J. P.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.
z dnia 5 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego W. J. P. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W. P. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., wydanym w sprawie II
K …/10, uznał W. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., za
które wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i grzywny, a na podstawie art.
69 § 1 k.k. i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary
pozbawienia wolności zawiesił warunkowo na okres 4 lat próby.
2
Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu apelacji prokuratora i obrońcy
oskarżonego, wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie XIII Ka …/12 utrzymał
w mocy zaskarżony wyrok uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.
Od powyższego wyroku Sądu odwoławczego, kasację na korzyść skazanego
W. P. wniósł jego obrońca.
Zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania mające bezpośredni wpływ na treść
orzeczenia w szczególności art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 2 i 3 k.p.k. w
zw. z art. 440 w zw. z art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 10
k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 14 § 1 w zw. z art. 413 § 1
pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 332 § 1 pkt 2-4 oraz art. 414 § 1 w zw. z art. 17 § 1
pkt 1 k.p.k. oraz art. 399 § 1 k.p.k., polegające na nieprawidłowym
rozpoznaniu zarzutu postawionego w punkcie III.1. apelacji;
2. naruszenie przepisów postępowania mające bezpośredni wpływ na treść
orzeczenia w szczególności art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 2 i 3 k.p.k. w
zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., polegające na
nieprawidłowym rozpoznaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych
postawionego w pkt II.1. oraz III.3 i 4 apelacji;
3. naruszenie przepisów postępowania mające bezpośredni wpływ na treść
orzeczenia w szczególności art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 2 i 3 k.p.k. w
zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw.
z art. 442 § 3 k.p.k., polegające na nieprawidłowym rozpoznaniu zarzutu
postawionego w punkcie III.2. apelacji.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł o oddalenie kasacji jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego W. P. jest oczywiście
bezzasadna, z uwagi jednak na złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia
postanowienia, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k. ustosunkuje się
do zarzutów podniesionych w tej kasacji.
Przede wszystkim zauważyć należy, że W. P. Sąd Rejonowy w M.,
prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r za czyn z art. 291 § 1 k.k. wymierzył
3
karę roku pozbawiania wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone
na czteroletni okres próby. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k.
wniesienie kasacji na korzyść skazanego jest ustawowo niedopuszczalne.
Ograniczenie to, zgodnie z § 4 pkt 1 tegoż przepisu nie dotyczy jedynie uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k.
Słusznie wskazuje prokurator w odpowiedzi na kasację, że została ona
sformułowana przez obrońcę skazanego w sposób powodujący znaczne trudności
w podjęciu rzeczowej i merytorycznej polemiki zarówno z zarzutami jak i
argumentacją zawartą w uzasadnieniu kasacji, szczególnie ma to znaczenie w
części odnoszącej się wprost do bezwzględnej przyczyny odwoławczej, gdyż autor
kasacji nie konkretyzuje na czym miało polegać to uchybienie. Jedynie, niejako na
marginesie, opisując na czym miało polegać naruszenie przepisów postępowania,
skarżący wywodzi, że przy wydaniu wyroku Sądu I instancji zachodziła
bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci braku skargi uprawnionego
oskarżyciela. To stwierdzenie oraz powołanie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. wskazuje, że
podstawą tego zarzutu winien być przepis art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., a nie jak
wskazano w kasacji art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Brak przejrzystości przywołanych
podstaw wywiedzenia kasacji oraz prawidłowego opisu zarzutu powoduje, że
dopiero sięgnięcie do argumentów podniesionych uprzednio w apelacji, pozwala
przyjąć, że intencją skarżącego było wykazanie, iż przy wydaniu prawomocnego
wyroku w sprawie W. P. zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie w
postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Takiego braku skargi autor
kasacji upatruje w uznaniu oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa z art.
291 § 1 k.k., w sytuacji gdy w akcie oskarżenia zarzucono popełnienie
przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.
Analiza akt sprawy wskazuje, że zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny
odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w postaci
braku skargi upragnionego oskarżyciela jest całkowicie chybiony. Sąd I instancji
dokonując zmiany opisu czynu oraz kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego W. P. i
uznając go winnym popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k., nie wykroczył poza
granice oskarżenia z uwagi na tożsamość zdarzenia historycznego.
Wyznacznikiem w niniejszej sprawie zachowanej tożsamości czynu zarzucanego i
4
przypisanego skazanemu jest bowiem ten sam przedmiot ochrony (pomimo, że sąd
zawęził w wyroku odpowiedzialność jedynie do części pochodzących z
samochodu), ta sama osoba pokrzywdzonego, zgodność co do czasu oraz miejsca
popełnienia przestępstwa.
Pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarte w kasacji są
niedopuszczalne, co zwalnia Sąd Najwyższy z dokonywania jakichkolwiek
rozważań na ich temat.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego W. P. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.