sygn. II KK 320/13 12 grudnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. II KK 320/13

Data orzeczenia 12 grudnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 320/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,
sprawy D. K.
skazanego z art. 177 § 2 i in. k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 21 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 23 kwietnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 kwietnia 2012 r. D. K. skazany
został za przestępstwa: 1) z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. - na karę 4 lat
pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec oskarżonego
środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu
lądowym na zawsze;
2) z art. 178a § 1 k.k. - na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na
podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1
roku, na podstawie art. 49 § 2 k.k. zasądzono świadczenie pieniężne, łącznie
2
orzeczono karę 4 lat pozbawienia wolności oraz zakaz prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na zawsze.
Od tego wyroku apelację wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator na
niekorzyść oskarżonego.
Obrońca w apelacji zarzucił obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k. w
zw. z art. 424 k.p.k., art. 4 k.p.k. w z. w .z art. 5 § 2 k.p.k., a w konsekwencji błąd w
ustaleniach faktycznych.
Prokurator podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary
pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r., zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) uchylił orzeczenie o karze łącznej
pozbawienia wolności; b) karę pozbawienia wolności za czyn przypisany w 1
wyroku (zarzut I aktu oskarżenia) podwyższył do lat 6; c) na podstawie art. 85 k.k. i
art. 86 § 1 k.k. za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną
6 lat pozbawienia wolności; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w
mocy.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca oskarżonego zarzucił rażące
naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a
mianowicie:
1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.pw. w zw. z art 7 k.p.k. oraz w zw. z
art. 5 § 2 k.p.k. jak również w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez:
- zaniechanie rozważenia zarzutu apelacyjnego sygnalizowanego szczegółowo
w uzasadnieniu apelacji, odnoszącego się do oceny dowodu w postaci opinii
biegłego R. B. co do większego prawdopodobieństwa osoby kierującej
pojazdem marki polonez truck, który to wniosek oparty był jedynie na
zeznaniach świadków złożonych w zakresie powypadkowego położenia osób,
tyle że żaden ze świadków nie był w stanie wskazać ani w jaki sposób osoby
te wydostały się z pojazdu, ani jakie było położenie tych osób bezpośrednio po
opuszczeniu pojazdu ( momentu upadania ),
- powyższe, w ocenie obrońcy, było skutkiem braku wystarczającej analizy
zarzutu dotyczącego naruszenia zasady obiektywizmu procesowego oraz
wydania wyroku skazującego pomimo licznych wątpliwości, co do dowodu z
3
zeznań świadków zdarzenia, z których wynika, iż żaden z nich nie był w stanie
wskazać osoby kierującej pojazdem mechanicznym marki polonez truck w
chwili zdarzenia, jak również wskazać w jaki sposób uczestnicy zdarzenia
wydostali się z samochodu oraz jakie było położenie tych osób w momencie
zetknięcia z ziemią (położenie powypadkowe),
- pobieżne odniesienie się do zarzutu apelacji dotyczącego oceny oraz
przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka S. K. w sytuacji gdy
sam Sąd Okręgowy przy analizie tegoż dowodu, z jednej strony w ślad za
Sądem Rejonowym podnosi, iż za szczerością świadka przemawia jego
zachowanie bezpośrednio po zdarzeniu, a jednocześnie wskazuje na
podnoszone przez obrońcę zachowania świadka: wskazywanie na osobę
trzecią jako kierującą polonezem trak czy też próbę oddalenia się z miejsca
zdarzenia, które także miały miejsce w tym samym czasie;
2) art. 440 k.p.k. w z w. z art. 7 k.p.k., art.167 k.p.k., art. 193 k.p.k. poprzez nie
dostrzeżenie konieczności przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii
biegłego z zakresu medycyny sądowej - toksykologii, w sytuacji gdy kwestia
stężenia alkoholu we krwi, jego eliminacji w ogóle nie była badana przez Sądy
rozpoznające sprawę zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, w szczególności
biorąc pod uwagę różnice w pomiarach u D. K. oraz S. K.
- co skutkuje utrzymaniem w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego bo za
taki należy uznać orzeczenie, które nie wyjaśnia wszystkich okoliczności sprawy
oraz pozostawia w sprawie wiele wątpliwości, które przy dostępnych środkach
dowodowych można i należało rozstrzygnąć.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o
uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego
rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
4
Porównanie treści zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych prowadzi do
wniosku, że autor kasacji pod pozorem rażącego naruszenia prawa procesowego
przenosi na grunt postępowania kasacyjnego zarzuty zawarte wcześniej w apelacji,
konstruując je w taki sposób, by ominąć zakaz kwestionowania ustaleń
faktycznych. Skarga kasacyjna w istocie rzeczy zmierza do kolejnego
zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji – i w pełni
zaakceptowanej w wyniku kontroli apelacyjnej przez Sąd odwoławczy – oceny
materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Tymczasem treść uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji
zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie
rozważone. Uzasadnienie to merytorycznie jest trafne, odnosi się do zarzutów
apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione. Brak jest zatem podstaw
do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3
k.p.k., niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.
Zarzut naruszenia art. 440 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 193
k.p.k. jest chybiony. Apelacja obrońcy nie kwestionowała stanu nietrzeźwości
oskarżonego, zaś Sąd odwoławczy wskazał na prawidłowość ustaleń Sądu
pierwszej instancji w tym zakresie (por. str. 9 uzasadnienia Sądu odwoławczego).
W tym stanie rzeczy, akceptując stanowisko zawarte w prokuratorskiej
odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście
bezzasadną.