sygn. II KK 320/13 12 grudnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. II KK 320/13

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną

Przedmiot o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej

Typ sprawy sprawa karna

Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym

Role w sprawie

oskarżony biegły prokurator skazany obrońca skazanego / kasator

Data orzeczenia 12 grudnia 2013

Sąd Sąd Najwyższy

Wydział Izba Karna, Wydział II

Przewodniczący SSN Józef Dołhy

Podstawa prawna

art. 4 kpk art. 5 kpk art. 7 kpk art. 42 kk art. 45 postepowanie wykroczenia art. 49 kk art. 85 kk art. 86 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)

art. 167 kpk art. 177 kk art. 177 kkw art. 178 kk art. 193 kpk art. 424 kpk art. 433 kpk art. 440 kpk art. 457 kpk art. 535 kpk art. 178 akk

Sygn. akt II KK 320/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,
sprawy D. K.
skazanego z art. 177 § 2 i in. k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 21 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 23 kwietnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 kwietnia 2012 r. D. K. skazany
został za przestępstwa: 1) z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. - na karę 4 lat
pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec oskarżonego
środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu
lądowym na zawsze;
2) z art. 178a § 1 k.k. - na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na
podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1
roku, na podstawie art. 49 § 2 k.k. zasądzono świadczenie pieniężne, łącznie
2
orzeczono karę 4 lat pozbawienia wolności oraz zakaz prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na zawsze.
Od tego wyroku apelację wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator na
niekorzyść oskarżonego.
Obrońca w apelacji zarzucił obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k. w
zw. z art. 424 k.p.k., art. 4 k.p.k. w z. w .z art. 5 § 2 k.p.k., a w konsekwencji błąd w
ustaleniach faktycznych.
Prokurator podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary
pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r., zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) uchylił orzeczenie o karze łącznej
pozbawienia wolności; b) karę pozbawienia wolności za czyn przypisany w 1
wyroku (zarzut I aktu oskarżenia) podwyższył do lat 6; c) na podstawie art. 85 k.k. i
art. 86 § 1 k.k. za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną
6 lat pozbawienia wolności; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w
mocy.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca oskarżonego zarzucił rażące
naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a
mianowicie:
1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.pw. w zw. z art 7 k.p.k. oraz w zw. z
art. 5 § 2 k.p.k. jak również w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez:
- zaniechanie rozważenia zarzutu apelacyjnego sygnalizowanego szczegółowo
w uzasadnieniu apelacji, odnoszącego się do oceny dowodu w postaci opinii
biegłego R. B. co do większego prawdopodobieństwa osoby kierującej
pojazdem marki polonez truck, który to wniosek oparty był jedynie na
zeznaniach świadków złożonych w zakresie powypadkowego położenia osób,
tyle że żaden ze świadków nie był w stanie wskazać ani w jaki sposób osoby
te wydostały się z pojazdu, ani jakie było położenie tych osób bezpośrednio po
opuszczeniu pojazdu ( momentu upadania ),
- powyższe, w ocenie obrońcy, było skutkiem braku wystarczającej analizy
zarzutu dotyczącego naruszenia zasady obiektywizmu procesowego oraz
wydania wyroku skazującego pomimo licznych wątpliwości, co do dowodu z
3
zeznań świadków zdarzenia, z których wynika, iż żaden z nich nie był w stanie
wskazać osoby kierującej pojazdem mechanicznym marki polonez truck w
chwili zdarzenia, jak również wskazać w jaki sposób uczestnicy zdarzenia
wydostali się z samochodu oraz jakie było położenie tych osób w momencie
zetknięcia z ziemią (położenie powypadkowe),
- pobieżne odniesienie się do zarzutu apelacji dotyczącego oceny oraz
przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka S. K. w sytuacji gdy
sam Sąd Okręgowy przy analizie tegoż dowodu, z jednej strony w ślad za
Sądem Rejonowym podnosi, iż za szczerością świadka przemawia jego
zachowanie bezpośrednio po zdarzeniu, a jednocześnie wskazuje na
podnoszone przez obrońcę zachowania świadka: wskazywanie na osobę
trzecią jako kierującą polonezem trak czy też próbę oddalenia się z miejsca
zdarzenia, które także miały miejsce w tym samym czasie;
2) art. 440 k.p.k. w z w. z art. 7 k.p.k., art.167 k.p.k., art. 193 k.p.k. poprzez nie
dostrzeżenie konieczności przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii
biegłego z zakresu medycyny sądowej - toksykologii, w sytuacji gdy kwestia
stężenia alkoholu we krwi, jego eliminacji w ogóle nie była badana przez Sądy
rozpoznające sprawę zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, w szczególności
biorąc pod uwagę różnice w pomiarach u D. K. oraz S. K.
- co skutkuje utrzymaniem w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego bo za
taki należy uznać orzeczenie, które nie wyjaśnia wszystkich okoliczności sprawy
oraz pozostawia w sprawie wiele wątpliwości, które przy dostępnych środkach
dowodowych można i należało rozstrzygnąć.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o
uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego
rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
4
Porównanie treści zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych prowadzi do
wniosku, że autor kasacji pod pozorem rażącego naruszenia prawa procesowego
przenosi na grunt postępowania kasacyjnego zarzuty zawarte wcześniej w apelacji,
konstruując je w taki sposób, by ominąć zakaz kwestionowania ustaleń
faktycznych. Skarga kasacyjna w istocie rzeczy zmierza do kolejnego
zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji – i w pełni
zaakceptowanej w wyniku kontroli apelacyjnej przez Sąd odwoławczy – oceny
materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Tymczasem treść uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji
zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie
rozważone. Uzasadnienie to merytorycznie jest trafne, odnosi się do zarzutów
apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione. Brak jest zatem podstaw
do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3
k.p.k., niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.
Zarzut naruszenia art. 440 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 193
k.p.k. jest chybiony. Apelacja obrońcy nie kwestionowała stanu nietrzeźwości
oskarżonego, zaś Sąd odwoławczy wskazał na prawidłowość ustaleń Sądu
pierwszej instancji w tym zakresie (por. str. 9 uzasadnienia Sądu odwoławczego).
W tym stanie rzeczy, akceptując stanowisko zawarte w prokuratorskiej
odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście
bezzasadną.. jest chybiony. Apelacja obrońcy nie kwestionowała stanu nietrzeźwości
oskarżonego, zaś Sąd odwoławczy wskazał na prawidłowość ustaleń Sądu
pierwszej instancji w tym zakresie (por. str. 9 uzasadnienia Sądu odwoławczego).
W tym stanie rzeczy, akceptując stanowisko zawarte w prokuratorskiej
odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście
bezzasadną.