Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. II KK 331/13
Data orzeczenia
12 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,
sprawy W. B.
skazanego z art. 177 § 2 k.k.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 1 sierpnia 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 19 marca 2013 r.,
p o s t a n o w ł i
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 18 marca 2013 r. W. B. skazany
został za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, na
podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów
mechanicznych wszelkiej kategorii na okres 1 roku, zaś na podstawie art. 71 § 1
k.k. orzeczono grzywnę w liczbie 50 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki
w wysokości 20 zł.
2
Od tego wyroku apelacje wnieśli obrońca oskarżonego oraz na jego
niekorzyść pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Obrońca oskarżonego podniósł
zarzut obrazy prawa materialnego – art. 42 § 2 k.k. Pełnomocnik oskarżycieli
posiłkowych podniósł zarzuty rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności
oraz środka karnego.
Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r., zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania
kary pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku), uchylił orzeczenie o karze grzywny (pkt
3 wyroku), uchylił orzeczenie o środku karnym – zakazie prowadzenia pojazdów
mechanicznych wszelkiej kategorii (pkt 4 wyroku); w pozostałym zakresie
zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażącą
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wyroku, a to z
art. 454 § 2 k.p.k., przez zmianę ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę
wydania wyroku Sądu pierwszej instancji i zaostrzenie sytuacji oskarżonego przez
uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania oskarżonemu kary
pozbawienia wolności.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. I w
zakresie uchylenia orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary
pozbawienia wolności i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Okręgowemu w K.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Brak podstaw dla uwzględnienia zarzutu kasacji.
Analiza treści uzasadnienia Sądu I instancji oraz uzasadnienia Sądu II
instancji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd odwoławczy nie poczynił
nowych ustaleń nieznanych dotychczasowemu postępowaniu, a więc ustaleń
własnych, uzupełniających lub rozszerzających zakres ustaleń Sądu pierwszej
instancji.
Uwzględniając częściowo apelację pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych,
złożoną na niekorzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy uchylił m.in. orzeczenie o
3
warunkowym zawieszeniu wykonania wymierzonej W. B. kary pozbawienia
wolności. Rzecz jednak w tym, że Sąd odwoławczy, uzasadniając swoje
orzeczenie, nie poczynił nowych ustaleń faktycznych, lecz jedynie dokonał innych
ocen z ustalonych przez Sąd Rejonowy faktów i okoliczności, dotyczących znamion
przedmiotowych i podmiotowych czynu przypisanego oskarżonemu. Oczywiste jest
zatem, że inna ocena faktów, albo też inna ocena pozytywnej prognozy w
rozumieniu art. 69 § 1 k.k., bardziej niekorzystna dla oskarżonego, nie stanowi
zmiany ustaleń faktycznych w rozumieniu art. 454 § 2 k.p.k.
W tym stanie rzeczy kasację należało oddalić jako bezzasadną w stopniu
oczywistym.