Postanowienie SN z 13 grudnia 2013, sygn. III KK 305/13
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
oskarżyciel posiłkowy
prokurator
skazany
Data orzeczenia
13 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2013 r.
sprawy S. K.,
skazanej z art. 233 § 4 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 kwietnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w A. z dnia 18 grudnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego oskarżyciela
posiłkowego T. Z.
UZASADNIENIE
Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego okazała się być
bezzasadna w stopniu oczywistym.
W kasacji zarzucono rażące naruszenie:
1. prawa materialnego, a mianowicie art. 233 § 4 k.k., poprzez jego
bezzasadne niezastosowanie, w sytuacji, gdy materiał dowodowy jednoznacznie
wskazuje, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn, w szczególności sporządziła
fałszywą opinię godząc się na to, tj. z zamiarem ewentualnym;
2. prawa procesowego, polegające na obrazie przepisu art. 4 w zw. z art. 7 w
zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez uprzywilejowane traktowanie przez Sąd I instancji
oskarżonej, które przejawiało się bezzasadnym usprawiedliwianiem sporządzenia
2
fałszywej opinii takimi czynnikami jak zaawansowany wiek, osłabiona percepcja,
wolne procesy myślowe.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu
Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej. Ze stanowiskiem prokuratora polemizuje pełnomocnik
oskarżyciela posiłkowego w złożonej w sprawie replice.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym.
Pierwszy z zarzutów kasacji tylko pozornie dotyczy naruszenia prawa
materialnego. Skarżący nie ukrywa, że w istocie zarzuca błędnie, jego zdaniem,
przyjęcie, że oskarżonej nie można przypisać zamiaru wydania fałszywej opinii, co
wykluczało zastosowanie art. 233 § 4 k.k., statuującego występek umyślny. Sąd
Najwyższy pragnie zwrócić uwagę skarżącego, że ustalenia dotyczące strony
podmiotowej czynu zabronionego, w tym przyjęcie zamiaru czy też jego postaci,
należą do sfery ustaleń faktycznych, które z mocy art. 523 § 1 k.p.k. nie mogą być
przedmiotem zarzutu kasacyjnego. Zarzut obrazy prawa materialnego mógłby być
zaś rozważany jedynie wówczas, gdyby dotyczył wykładni bądź zastosowania tego
prawa w niekwestionowanym stanie faktycznym.
Co do drugiego zarzutu trzeba zauważyć, że nie jest on sformułowany w
sposób jasny. Zarzut niezasadnego usprawiedliwiania zachowania oskarżonej
takimi czynnikami jak zaawansowany wiek, osłabiona percepcja, wolne procesy
myślowe, dotyczy postępowania Sądu I instancji i był podniesiony w apelacji.
Wskazanie w treści omawianego zarzutu normy art. 457 § 3 k.p.k., sugeruje, że
skarżący zarzuca nienależyte rozpoznanie tego zarzutu przez Sąd odwoławczy.
Tak rozumiany zarzut z pkt 2 kasacji jawi się jednak jako bezzasadny. Sąd
odwoławczy poświęcił tej kwestii dość obszerne i wnikliwe rozważania (s. 3
uzasadnienia wyroku SO), a jego stanowisko w przedmiocie omawianego zarzutu
jest zdaniem Sądu Najwyższego poprawne. Argument użyty przez Sąd Rejonowy
był niefortunny w tym znaczeniu, że mógł być opacznie rozumiany, niemniej nie
można mieć wątpliwości, że w pełni zasadne jest branie pod uwagę przy ustalaniu
3
zamiaru popełnienia przestępstwa, tego rodzaju okoliczności podmiotowych, jak
wiek oskarżonej, czy jej sprawność intelektualna.
Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.., sugeruje, że
skarżący zarzuca nienależyte rozpoznanie tego zarzutu przez Sąd odwoławczy.
Tak rozumiany zarzut z pkt 2 kasacji jawi się jednak jako bezzasadny. Sąd
odwoławczy poświęcił tej kwestii dość obszerne i wnikliwe rozważania (s. 3
uzasadnienia wyroku SO), a jego stanowisko w przedmiocie omawianego zarzutu
jest zdaniem Sądu Najwyższego poprawne. Argument użyty przez Sąd Rejonowy
był niefortunny w tym znaczeniu, że mógł być opacznie rozumiany, niemniej nie
można mieć wątpliwości, że w pełni zasadne jest branie pod uwagę przy ustalaniu
3
zamiaru popełnienia przestępstwa, tego rodzaju okoliczności podmiotowych, jak
wiek oskarżonej, czy jej sprawność intelektualna.
Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.