Postanowienie SN z 13 grudnia 2013, sygn. III KK 307/13
Data orzeczenia
13 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2013 r.
sprawy M. P.,
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 grudnia 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 3 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. w zakresie zarzutu w pkt 1 kasacji, oddalić kasację jako
oczywiście bezzasadną,
2. w zakresie zarzutu w pkt 2 kasacji, pozostawić kasację bez
rozpoznania,
3. zwolnić skazanego M. P. od ponoszenia kosztów postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu
oczywistym.
W kasacji zarzucono:
1. rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ
na treść wyroku, a mianowicie:
- art. 457 § 3 w zw. z art. 424 § 2 k.p.k., przez nieprzytoczenie
okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary,
2
- art. 4 i art. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu prawa do
swobodnej oceny dowodów i jednostronnej ocenie zebranego
materiału dowodowego wyłącznie pod kątem jego interpretacji na
niekorzyść skazanego, poprzez uznanie, iż wielokrotna
wcześniejsza karalność oskarżonego powoduje, iż nie zachodzi
wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, mimo iż
późniejsze zachowanie sprawcy wskazuje, iż wykonanie jednej z
kar odniosło pozytywny skutek w postaci zresocjalizowania
oskarżonego,
2. niewspółmierność orzeczonej kary.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. .
Pierwszy z zarzutów kasacji okazał się bezzasadny w stopniu oczywistym.
Sformułowany jest on nierzetelnie. Należy podkreślić, że Sąd odwoławczy nie
orzekł odmiennie co do wymiaru kary, a jedynie co do zastosowania środka
probacyjnego, tj. warunkowego zawieszenia kary, i tylko w tym zakresie
obowiązany był w uzasadnieniu wyroku zastosować się do wymogów art. 424 k.p.k.
Wymogom tym Sąd odwoławczy sprostał – na s. 4-6 uzasadnienia wyroku SO
wskazuje okoliczności, dla których uznał, że warunkowe zawieszenie wykonania
kary jest niezasadne. Wskazano tam przede wszystkim na wielokrotną karalność, w
tym kilkukrotne skazanie na kary pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem ich wykonania i bez takowego już po popełnieniu przypisanego mu
czynu, co wskazuje na uporczywe powracanie do przestępstwa i bezskuteczność
środków probacyjnych. Trafnie wskazał Sąd odwoławczy, że ponowne
zastosowanie środka probacyjnego umocniłoby tylko skazanego w poczuciu
bezkarności i spowodowałoby skutki przeciwne do celów kary. Poprawna jest też
argumentacja, zgodnie z którą zastosowanie względem skazanego warunkowego
przedterminowego zwolnienia w toku wykonania jednej z kar, nie może zastąpić
wnikliwej analizy postawy skazanego i całościowej oceny prognozy
3
kryminologicznej. Takiej oceny Sąd odwoławczy dokonał, a ustalenia w tym
zakresie nie wykraczają poza ramy wyznaczone dyrektywami art. 7 k.p.k.; w
szczególności wnioskowanie i argumentacja Sądu odwoławczego, w ocenie Sądu
Najwyższego, są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W tym
stanie rzeczy zarzut z pkt 1 kasacji nie mógł być uznany za zasadny.
Co do zarzutu z pkt 2 kasacji, jako odnoszący się wprost do
niewspółmierności kary, a niepołączony z zarzutem naruszenia prawa (zarzut w pkt
1 kasacji nie dotyczył wymiaru kary, lecz środka probacyjnego), jest on w kasacji z
mocy art. 523 § 1 k.p.k. niedopuszczalny, wobec czego w tym zakresie Sąd
Najwyższy pozostawił kasację bez rozpoznania.
Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.