Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V KK 372/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r.
sprawy M. S.
skazanego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 maja 2013 r., zmieniającego wyrok
Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 stycznia 2013 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący w swej skardze postawił jeden zarzut – rażącego naruszenia
prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu nadzwyczajnego
złagodzenia kary pomimo zachodzenia warunków wynikających z art. 60§3 k.k.
Jako zasadniczą trzeba na wstępie wskazać okoliczność, iż kasacja zgodnie
z obowiązującymi przepisami – art. 519 k.p.k. – wnoszona może być jedynie od
orzeczeń sądu odwoławczego. W niniejszej sprawie sądem, który podjął decyzję
negatywną w stosunku do możliwości zastosowania art. 60§3 k.k. był Sąd
Okręgowy. Obrona nie godząc się z tym rozstrzygnięciem podniosła w swej apelacji
zarzut naruszenia art. 60§3 k.k. Prawidłowo skonstruowana kasacja powinna zatem
2
odnieść się do ewentualnej wadliwości rozpoznania tego zarzutu przez Sąd
Odwoławczy, a nie powtarzać treść apelacji. Sąd kasacyjny nie jest wszak „sądem
III – instancji”. Już samo powyższe uchybienie nie pozwoliłoby na uwzględnienie
tak skonstruowanej kasacji.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Sądy obu instancji kwestię
możliwości zastosowania art. 60§3 k.k. w uzasadnieniach swych wyroków
szczegółowo rozważyły, wskazując w sposób konkretny, dlaczego w przypadku M.
S. nie zostały spełnione warunki przewidziane w tym przepisie. Skarżący do tej
argumentacji w istocie nie odnosi się, poprzestając na powielenia argumentów
przedstawianych już w postępowaniu apelacyjnym.
Powtórzyć zatem trzeba, że skazany w niniejszej sprawie nie spełnił ani
wymogu ujawnienia organom powołanym do ścigania przestępstw osób
współdziałających z nim w popełnieniu przestępstwa ani nie ujawnił wszystkich
istotnych okoliczności jego popełnienia. Zgodzić należy się z Sądem Okręgowym,
że skazany nie mógł nawet subiektywnie być przekonany, że ujawnia osobę, o
której sprawstwie organy nie posiadają informacji, skoro, w czasie przesłuchania
okazywano mu zdjęcie tej osoby (M. M.). W tym czasie P. W. miał już postawiony
zarzut analogicznej treści co skazany. Przypomnieć też wypada, że skazany nie
ujawnił organom ścigania choćby tak istotnych informacji, jak dotyczących
uzyskania prowizji za pośrednictwo kredytowe w kwocie ponad 150 000 zł.
W tej sytuacji, brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez
skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.