Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V KK 300/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014 r.,
sprawy S. W. G.
skazanego z art. 177 § 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
o d wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 kwietnia 2013 r., zmieniającego wyrok
Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 12 listopada 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanego w kasacji od wyroku Sadu Okręgowego z dnia 30
kwietnia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 12 listopada 2012 r.
podniósł zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mogące
mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie :
1. art. 5 § 2 k.p.k. polegające na :
a) niezastosowaniu powyższego przepisu, co skutkowało przyjęciem jako
podstawy wydanego orzeczenia ustaleń zawartych w opinii biegłego dotyczących
prędkości z jaką winien poruszać się oskarżony aby uniknąć zderzenia, z których to
ustaleń wynika, iż także przy zachowaniu przez oskarżonego prędkości
2
administracyjnie dozwolonej doszłoby do zderzenia wywołanego wymuszeniem
przejazdu przez kierującego Fordem Fiesta, podczas gdy z opinii wydanej przez
biegłego w dniu 23 sierpnia 2012 r. wynika wniosek przeciwny,
b) rozstrzygnięciu wątpliwości w zakresie potencjalnych skutków, które wywołałoby
zderzenie przy prędkości administracyjnie dozwolonej, na niekorzyść oskarżonego
i uznanie, iż skutki te byłyby „znacznie mniej dolegliwe dla pokrzywdzonych",
podczas gdy żadne ustalenia dokonane w trakcie procesu tego nie potwierdzają;
2. art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej, sprzecznej z zasadami wiedzy i logiki
ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującej
sformułowaniem błędnego wniosku, że zaistniał związek przyczynowy między
zachowaniem się oskarżonego a przyczyną powstania skutku przestępnego,
warunkujący odpowiedzialność karną oskarżonego za czyn określony w art. 177 §
2 k.k. - co spowodowało w konsekwencji utrzymanie w mocy wyroku sądu I
instancji;
W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd jej oddalenie na posiedzeniu w
trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Analiza podniesionych zarzutów wyraźnie wskazuje, że autor kasacji nie
respektuje wymogu określonego w przepisie art. 519 k.p.k., zgodnie z którym
przedmiotem zaskarżenia tego rodzaju nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia,
może być jedynie wyrok sądu odwoławczego. Z tego też względu należy po raz
kolejny przypomnieć, że wyrok sądu a quo może być w postępowaniu kasacyjnym
skutecznie „zaskarżany" jedynie w sposób pośredni - poprzez wykazanie uchybień
zaistniałych w trakcie prowadzonej kontroli odwoławczej. Wówczas należy jednak
sformułować zarzuty dotyczące rażącego naruszenia przez sąd odwoławczy art.
433 § 2 k.p.k. i (lub) art. 457 § 3 k.p.k. Takich, w sprawie niniejszej obrońca
skazanego nie przedstawił, co oznacza, że wniesiona kasacja w całości jest
kierowana przeciwko orzeczeniu Sądu pierwszej instancji.
3
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy nie mógł
w tej sprawie naruszyć zasad z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., bowiem nie uzupełniał
materiału dowodowego (art. 452 § 2 k.p.k.). Sąd ten w granicach ustaleń
poczynionych na etapie postępowania rozpoznawczego odmiennie ocenił jedynie
materiał dowodowy w zakresie wymiaru kary i tylko w tym zakresie wydał
orzeczenie reformatoryjne.
Podkreślić także trzeba, że Sąd Okręgowy rzetelnie rozpoznał tożsame, z
obecnie podnoszonymi w kasacji, zarzuty apelacyjne i zgodnie z wymogami
określonymi w art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k. p. k. podał dlaczego uznał je za
niezasadne oraz dlaczego zaaprobował, jako prawidłowe i zgodne z przepisami
prawa, orzeczenie wydane przez sąd pierwszej instancji. Szczegółowo Sąd ten
analizował również opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego i uznał - oraz
przekonująco uargumentował - że brak jest podstaw do podważenia poczynionych
na jej podstawie ustaleń faktycznych. Obrońca skazanego wniosku
wyprowadzonego z tej opinii, że jazda oskarżonego z prędkością bezpieczną, a
więc dostosowaną do warunków atmosferycznych, widoczności czy nawierzchni
jezdni (co oczywiście nie jest równoznaczne z prędkością dozwoloną
administracyjnie) pozwoliłaby na uniknięcie przypisywanych mu skutków,
skutecznie nie podważa.
Wszystko to oznacza, że Sąd odwoławczy ze swoich obowiązków
kontrolnych, określonych w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. wywiązał się
należycie. Brak jest zatem podstaw do podzielenia zasadności zarzutów zawartych
w kasacji obrońcy skazanego oraz jego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. O kosztach
sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1
k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.