Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V KK 383/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r.
sprawy R. S.
skazanego z art. 178a§1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 lipca 2013 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego 2013 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Przede wszystkim zauważyć należy, że R. S. wymierzona została kara z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co umożliwia rozpatrywanie w
postępowaniu kasacyjnym jedynie zarzutu znajdującego oparcie w art. 439 k.p.k.
We wniesionej skardze kasacyjnej obrońca skazanego nie wykazał jednak, aby
w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, w tym, określona w art.
439 § 1 pkt 10 k.p.k.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów obrońcy zauważyć należy, że nie
wskazuje on w istocie, w jakich konkretnych czynnościach „skazany nie mógł
korzystać z pomocy obrońcy”. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że adw. M. W.
2
został ustanowiony obrońcą R. S. następnego dnia po zatrzymaniu, a zatem w dniu
10 czerwca 2012 r. (k. 19). Obrońca uczestniczył w przesłuchaniu R. S. zarówno w
dniu 10 czerwca 2012 r. (k. 24), jak i w dniu 24 sierpnia 2012 r. (k. 54), został także
zaznajomiony z materiałami dochodzenia (k. 57). Ponadto obrońca skazanego
uczestniczył w rozprawach przed Sądem Iinstancji (k. 77, 90, 105, 112, 114), a
także w rozprawie apelacyjnej przed Sądem Okręgowym w W. (k. 156).
Nie sposób jednocześnie zaakceptować stanowiska skarżącego, że w sprawie
zaistniała przesłanka z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., skoro obrońca R. S. nie brał
udziału w badaniach lekarskich skazanego, czy też jego badaniu sądowo -
psychiatrycznym. Abstrahując bowiem od tego, czy w niniejszym postępowaniu
obrona R. S. w ogóle miała charakter obrony obligatoryjnej, zauważyć należy, że
żaden przepis kodeksu postępowania karnego nie przewiduje udziału obrońcy w
tego rodzaju badaniach.
Nie jest również wiadome, na jakiej podstawie obrońca skazanego czyni
wywody o głębokiej depresji R. S. i jego leczeniu psychiatrycznym, skoro na
żadnym etapie postępowania okoliczności tej nie podnosił skazany, w tym również
w czasie badania sądowo - psychiatrycznego (k. 88), kiedy podał, że nie był
leczony odwykowo ani psychiatrycznie.
W dalszej części skargi kasacyjnej obrońca skazanego wskazuje, że Sąd
wypowiedział się co do oceny stanu psychicznego skazanego na podstawie zeznań
świadków. Zarzut ten, bezpośrednio skierowany pod adresem Sądu I instancji, a
więc z przekroczeniem zakresu postępowania kasacyjnego, nie znalazł
potwierdzenia. Na k. 4 uzasadnienia swego wyroku, Sąd Rejonowy odwołał się
bowiem do wniosków opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej skazanego. Sąd a
quo dokonał oceny wskazanej opinii wskazując, że jest ona jasna, niesprzeczna i
wyczerpująca, a zawarte w niej wnioski jednoznaczne, a przy tym poprzedzone
zarówno badaniem stanu psychicznego oskarżonego, jak i analizą akt sprawy.
Opinia ta w toku całego postępowania nie była kwestionowana przez strony, a
skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem o lakoniczności w/w opinii i
prawdopodobieństwie działania skazanego w warunkach art. 31 k.k. („uzupełnienie
zarzutów kasacji”) nie wykazał w żaden sposób, że w sprawie zaszły okoliczności z
art. 201 k.p.k. W tym stanie rzeczy za zupełnie oderwaną od realiów sprawy należy
3
uznać wskazywaną w kasacji konieczność dopuszczenia „dowodu z zespołowej
opinii biegłych lekarzy psychiatrów dla ustalenia stanu psychicznego skazanego,
bądź też zasięgnięcie opinii instytutu medycznego Uniwersytetu Medycznego […]”.
Nie jest również wiadome, w jaki sposób na „ograniczenie prawa do obrony
skazanego” miało wpłynąć podnoszone w „uzupełnieniu zarzutów kasacji”
nieuwzględnienie wniosku o wykonanie eksperymentu procesowego i oględzin
miejsca zatrzymania skazanego, skoro w toku całego postępowania wniosek taki
nie został złożony ani przez oskarżonego ani przez jego obrońcę.
W tej sytuacji, brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez
skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.