Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V KK 334/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r.
sprawy A. O. – K.
skazanego z art. 53 pkt 4 i 6 prawa łowieckiego
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 lipca 2013 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 18 marca 2013 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Przede wszystkim zauważyć należy, że A. O. – K. wymierzona została kara z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co umożliwia rozpatrywanie w
postępowaniu kasacyjnym jedynie zarzutu znajdującego oparcie w art. 439 k.p.k.
W tej sytuacji podniesienie w skardze zarzutów opisanych w pkt 2 i 3 było
niedopuszczalne z mocy ustawy. Nie ma zatem również prawnie uzasadnionych
powodów, aby do kwestii tych ustosunkowywać się w niniejszym uzasadnieniu.
Kasacja zaś, w części w jakiej podnosi zarzut naruszenia art. 439§1 pkt 8 k.p.k.
– wydanie wyroku skazującego w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności
2
zarzuconego czynu jest co najmniej oczywiście bezzasadna. Skarżący podnosząc
taki zarzut całkowicie ignoruje treść wydanego w sprawie, przez Sądy obu
instancji, rozstrzygnięcia. Nie sposób bowiem odnieść treści zarzutu do
czegokolwiek innego, jak zarzutu z pkt 2 aktu oskarżenia, a więc przyjmującego,
że A. O. – K. usiłował dopuścić się czynu z art. 278§1 k.k. Rzecz jednak w tym, że
Sąd Rejonowy w obecnym postępowaniu sprawstwa takiego czynu skazanemu nie
przypisał. Skoro zaś nie ustalono, aby sprawca działał w celu przywłaszczenia
zwierzyny, a popełnienie przestępstwa z art. 53 pkt 4 i 6 prawa łowieckiego (Dz. U.
z 2005r., Nr 127, poz.1066) nie jest zależne od wartości zwierzyny, w posiadanie
której wszedł sprawca, nie można rozważać na gruncie niniejszej sprawy
zaistnienia znamion wykroczenia z art. 119 k.w., a tym samym i okresów
przedawnienia karalności tego wykroczenia. W swej skardze obrona też całkowicie
nie dostrzega tego, że skazanemu przypisano również wyczerpanie znamion
przestępstwa z art. 53 pkt 4 prawa łowieckiego.
We wniesionej skardze kasacyjnej obrońca skazanego nie wykazał zatem, aby
w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1
pkt 8 k.p.k.
W tej sytuacji, brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez
skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.