Postanowienie SN z 17 stycznia 2014, sygn. III KK 331/13
Data orzeczenia
17 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie K. K.
skazanego z art. 158 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 17 stycznia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
z dnia 28 marca 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 17 grudnia 2012 r.,
1. oddala kasację obrońcy skazanego K. K. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zwalnia skazanego K. K. od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie II
Ka …/13, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O., którym także Kamil
Kotowski skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 158 § 1 kk w zw. z
art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3
kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
K. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie przepisów prawa, które
miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 433 § 2 kpk poprzez
rozpoznanie wniesionej apelacji oraz podniesionych w niej zarzutów: obrazy prawa
2
procesowego i błędnych ustaleń w sposób nienależyty, nie poddający się
weryfikacji, odbiegający przy tym od rzetelnej oceny, ale także poprzez brak
odniesienia do części zarzutów, - art. 457 § 3 kpk poprzez nie przedstawienie
jakiejkolwiek analizy istotnych okoliczności sprawy, kwestionowanych przez
obrońcę i skazanego, a dotyczących uczestnictwa tegoż ostatniego w popełnieniu
przypisanego mu czynu, jak również nie poddanie ocenie i analizie w pisemnych
motywach przyczyn pominięcia istotnego dowodu – nagrania rozmowy,
zarejestrowanej na pycie CD i nie odniesienie do zgłoszonego w tym zakresie
wniosku i zarzutu”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w O., w odpowiedzi na kasację, wniósł o
jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego K. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany K. K. został
zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na
podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk, wobec jego sytuacji majątkowej i
skrajnie ograniczonych obecnie możliwości uzyskiwania dochodów.
Oczywista bezzasadność wniesionej w tej sprawie wynika przede wszystkim
z tego, że skarżący, wskazując jako naruszone orzeczeniem Sądu Okręgowego, w
tej sprawie, przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, w istocie, zarzuty kieruje
wobec wyroku Sądu Rejonowego, kwestionując ustalenia faktyczne dokonane
przez ten ostatni Sąd i zaaprobowane przez Sąd odwoławczy. To czyniłoby tę
kasacją wręcz niedopuszczalną. Natomiast odnosząc się do kwestii naruszenia
przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk, zwrócić należy uwagę na to, że
choć uzasadnienie Sądu Okręgowego sporządzone w tej sprawie odznacza się
daleko posuniętą syntetycznością, to jednak znajdują się w nim wystarczające i
przekonujące odniesienia do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy.
W kasacji i jej uzasadnieniu, powtórzone zostały zarzuty i argumentacja
sformułowane uprzednio w apelacji i to odnoszące się do błędu w ustaleniach
faktycznych dotyczących sprawstwa po stronie K. K. Z kolei, przyznać trzeba, że
oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego „odsłuchania płyty CD”, odznacza się
3
procesową nieporadnością, to jednak nie ulega wątpliwości, że oddalenie tego
wniosku nastąpiło wobec uznania go za niedopuszczalny w świetle art. 170 § 1 pkt
1 kpk. Zwrócić przy tym należało uwagę na to, że świadek K. G., której wypowiedzi
zapis na płycie CD dotyczył, została przesłuchana i złożyła korzystne dla K. K.
zeznania, co następnie Sąd Rejonowy rozważył w uzasadnieniu swego orzeczenia.
Co decydujące dla oceny zasadności tej kasacji, Sąd odwoławczy, w uzasadnieniu
swego orzeczenia, choć krótko, ale wystarczająco i przekonująco odniósł się do
zarzutów apelacji obrońcy, skupiając uwagę na kwestii rozpoznania K. K. i jego
udziału w pobiciu W. M., wywodząc, że Sąd Rejonowy w tej sprawie nie dopuścił
się obrazy przepisów 424 § 1 kpk i art. 7 kpk, w zw. z art. 4 kpk. Ponowna
apelacyjna a nie kasacyjna ocena powtórzonych za apelacją zarzutów naruszenia
przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania nie może być udziałem
Sądu Najwyższego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.