Postanowienie SN z 17 stycznia 2014, sygn. III KK 334/13
Data orzeczenia
17 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie P. B.
skazanego z art.286 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk; 178 a § 4 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 17 stycznia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2013 r
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 22 stycznia 2013 r.,
1. oddala kasację obrońcy skazanego P. B. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zwalnia skazanego P. B. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w L. z dnia 22 stycznia 2013 r., wydany w sprawie III K …/11 – którym
P. B. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 13 § 1 kk w zw. z art.
286 § 1 kk, a także za przestępstwo zakwalifikowane z art. 178a § 1 kk w zw. z art.
178a § 4 kk w zb. z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę łączną 3 lat
pozbawienia wolności – w ten sposób, że obniżył orzeczoną karę pozbawienia
wolności za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 178 § 4 kk w zw. z art. 178a § 1 kk
do roku i karę łączną do dwóch lat, utrzymując ten wyrok w mocy w pozostałej
części.
2
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
P. B. wniósł jego obrońca i – zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego,
mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. 1) art. 4, 5 § 2, 6 i 7 kpk
poprzez pominięcie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego – zeznań
świadka S. R. oraz wyjaśnień współoskarżonego W. O., co do tego kto kierował
samochodem, 2) art. 366 § 1 kpk przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia
okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, 3) art.
2 § 1 pkt 1 i oraz § 2 kpk poprzez błędną akceptację ustaleń faktycznych
dokonanych przez Sąd pierwszej instancji i utrzymanie w mocy zaskarżonego
apelacją wyroku – wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego P. B. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany P. B. został
zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na
podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk, wobec jego aktualnej sytuacji
majątkowej i skrajnie ograniczonej możliwości uzyskiwania dochodów.
Oceniając zasadność kasacji obrońcy skazanego, przede wszystkim trzeba
zwrócić uwagę na to, że pomimo deklaracji jej autora, że zaskarża wyrok Sądu
odwoławczego „w całości”, to z treści zarzutów i uzasadnienia wynika
jednoznacznie, że kasacja dotyczy tego wyroku tylko jeżeli chodzi o skazanie za
czyn zakwalifikowany z art. 178a § 4 kk w zw. z art. 244 kk. Z uzasadnienia tej
kasacji ponadto wynika (s. 4-6), że obrońca, w istocie, zarzuca jedynie naruszenie
art. 7 kpk wobec błędnej oceny zeznań świadka R. i wyjaśnień współoskarżonego
O. oraz naruszenie art. 5 § 2 kpk wobec rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z
przeprowadzenia tych dwóch dowodów, na niekorzyść oskarżonego.
Tymczasem, staranna lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego
prowadzi do ustalenia, że Sąd ten nie ograniczył się do akceptacji stanowiska Sądu
Rejonowego ze wskazaniem przekonującej za tym argumentacji przedstawionej w
uzasadnieniu orzeczenia tego Sądu, lecz, w pełnym zakresie, z właściwą
3
argumentacją, dokonał analizy i oceny dowodów, które pozwalały ustalić, że to P.
B., będąc w stanie nietrzeźwości, prowadził samochód. Dotyczy to przede
wszystkim zeznań świadka R. i wyjaśnień współoskarżonego O. (s. 8 - 11
uzasadnienia SO), ale i zeznań pozostałych świadków, które Sądy obu instancji
miały na uwadze. W żadnym wypadku, także w tym zakresie, Sąd odwoławczy nie
dopuścił się naruszenia przepisów art. 2 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 kpk, jak i art. 5 § 2
kpk, gdyż w rzeczywistości w sprawie tej nie zostały ujawnione „nie dające się
usunąć” wątpliwości, a zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który można by
odczytać z zarzutu 1a i 1b kasacji, byłby wręcz niedopuszczalny, gdy Sąd
Okręgowy nie dokonywał ustaleń, a ustalenia Sądu Rejonowego słusznie uznał za
trafne.
Zatem, skoro Sąd Okręgowy, w uzasadnieniu swego orzeczenia, odniósł się,
zgodnie z wymogiem określonym w art. 433 § 2 kpk, do wszystkich zarzutów
apelacji obrońcy i w sposób wymagany przez art. 457 § 3 kpk, to kasację obrońcy
wniesioną w tej sprawie należało oddalić, uznając ją za oczywiście bezzasadną.