Postanowienie SN z 17 stycznia 2014, sygn. III KK 328/13
Data orzeczenia
17 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie W. J.
skazanego z art. 148 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 17 stycznia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 4 kwietnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T.
z dnia 27 września 2012 r.,
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego W. J. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 września 2012 r. , wydany w sprawie II K …/11,
którym W. J. za przestępstwa zakwalifikowane z art. 148 § 2 kk i z art. 283 kk w zw.
z art. 279 kk skazany został na karę łączną 9 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego
W. J. wniósł jego obrońca i, zarzucając „obrazę następujących przepisów prawa
procesowego i materialnego: - art. 5 § 2 kpk przez zaabsorbowanie do
prawnomocnego wyroku rozstrzygnięcia – dokonanego przez sąd I instancji,
dotyczącego nie dającej się usunąć wątpliwości co do tego, kto jest sprawcą
pobicia pokrzywdzonego, który po kilku dniach od zdarzenia zmarł oraz wskutek
2
czego u pokrzywdzonego wystąpiły obrażenia, które ostatecznie doprowadziły do
śmierci – na niekorzyść skazanego zamiast na jego korzyść; - art. 7 i art. 410 kpk
przez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej naruszenia zasady swobodnej
oceny dowodów, wyrażającego się w stwierdzeniu, iż „… Sąd meriti dokonał oceny
całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego we wzajemnym ich
powiązaniu, zgodnie z dyrektywami wynikającymi z treści art. 7 kpk”, gdy
tymczasem przy ustalaniu podstawy faktycznej wyroku wielokrotnie doszło do
dowolnej oceny dowodów, w tym zeznań świadków: […]; - art. 148 § 1 kk przez
jego niewłaściwe zastosowanie i art. 157 § 1 kk przez jego niezastosowanie, a to
wskutek zaakceptowania w toku kontroli instancyjnej niewłaściwej kwalifikacji
prawnej czynu, tj. art. 148 § 1 kk zamiast art. 157 § 1 kk”, wniósł o uchylenie
wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T. do
ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację obrońcy,
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego W. J. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast W. J. został zwolniony od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 §
1 kpk w zw. z art. 518 kpk, wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej i skrajnie
ograniczonych możliwości uzyskiwania dochodów.
Rozważając zarzuty kasacji obrońcy, przede wszystkim zauważyć należy, że
w sytuacji procesowej, gdy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał dowodów i nie
dokonał zmiany ustaleń będących udziałem Sądu pierwszej instancji oraz nie
dokonał nowych ustaleń, to tak sformułowane zarzuty są, w istocie, zwrócone
przeciw orzeczeniu Sądu Okręgowego a nie Sądu Apelacyjnego. To czyni tę
kasację wręcz niedopuszczalną. Jeżeli jednak weźmie się pod uwagę nie wskazane
jako naruszone, zdaniem obrońcy, przepisy art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk
oraz art. 148 § 1 kk i art. 157 § 1 kk, lecz treść zarzutów i wywody uzasadnienia
kasacji, to możliwe jest, mając na uwadze art. 118 § 1 kk, takie jej odczytanie, choć
autor kasacji nie wskazuje tych przepisów jako naruszone, że obrońca formułuje
zarzut naruszenia w tej sprawie przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 433 § 2 kpk i
3
art. 457 § 3 kpk. Jednakże, nawet tak rozumiana kasacja okazuje się, w realiach
procesowych tej sprawy oczywiście bezzasadna.
Zapoznanie się z treścią uzasadnienia Sądu Apelacyjnego prowadzi do
ustalenia, że Sąd ten przede wszystkim zidentyfikował w całości zarzuty apelacji,
dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych co do osoby sprawcy, oceny zeznań
świadków i kwalifikacji prawnej czynu z pkt. I a) wyroku Sądu Okręgowego (s. 4-5
uzasadnienia SA). Najistotniejsze jest jednak to, że Sąd odwoławczy nie tylko
podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, ale przedstawił pełną i przekonującą
argumentację za tym stanowiskiem przemawiającą.
Sąd Apelacyjny, w obszernych wywodach, nie podzielając stanowiska autora
apelacji, natomiast aprobując stanowisko Sądu Okręgowego, ponownie przestawił
pełną argumentację, z odwołaniem się do ponownie ocenionych dowodów, przede
wszystkim zeznań świadków, ale także wyjaśnień ówczesnego podejrzanego a
następnie oskarżonego, na rzecz ustalenia, że to W. J. był sprawcą dotkliwego
pobicia pokrzywdzonego J. Ż. (s. 6 i nast. uzasadnienia SA), co do sposobu i
skutków tego pobicia (s. 12-14 uzasadnienia SA), również w oparciu o opinie
biegłych, a także w zakresie przyjętej przez Sąd Okręgowy kwalifikacji z art. 148 §
1 kk (s. 14-22 uzasadnienia SA). W uzasadnieniu kasacji obrońca, w istocie, nawet
nie podejmuje próby podważenia stanowiska Sądu odwoławczego, ograniczając się
do powtórzenia zarzutów apelacji i tam prezentowanej argumentacji, z odwołaniem
się do niektórych tylko dowodów, w tym tylko do wybranych przez siebie części
zeznań części świadków i tak samo jeżeli chodzi o wyjaśnienia W. J. Skoro
uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego spełnia wymogi określone w art. 424 § 1
kpk, natomiast uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego wymogi art. 457 § 3 kpk,
to kasację obrońcy należało oddalić i to jako oczywiście bezzasadną.