Postanowienie SN z 22 stycznia 2014, sygn. III KZ 82/13
Data orzeczenia
22 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Przemysław Kalinowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Przemysław Kalinowski
na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r.
w sprawie S. M.
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
po rozpoznaniu zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w R.
z dnia 6 listopada 2013 r.
w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego w celu
wniesienia kasacji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w R. odmówił
skazanemu S. M. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie
pisemnego uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył skazany podnosząc brak wiedzy na
temat możliwości zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego oraz zasad i terminów
obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym, wynikający z otrzymania jedynie
odpisu wyroku sądu odwoławczego bez stosownego pouczenia a także wskazując
na brak kontaktu z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu. W tej sytuacji skarżący
2
wniósł o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnych
motywów wyroku sądu odwoławczego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty podniesione w zażaleniu skazanego S. M. okazały się całkowicie
bezzasadne, a tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosków
zawartych w środku odwoławczym. Podkreślić zwłaszcza należy, że wbrew
ustawowemu wymaganiu zawartemu w art. 126 § 1 k.p.k. skarżący nie wykazał,
aby w jego przypadku wystąpiły niezależne od niego przyczyny, które uniemożliwiły
mu zachowanie terminów obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym. Sam brak
doręczenia odpisu apelacji, a także fakt nieobecności ówcześnie oskarżonego na
rozprawie przed sądem odwoławczym i eksponowany obecnie brak kontaktu z
obrońcą - nie stanowi jeszcze dostatecznej przyczyny przywrócenia terminu, jak
zdaje się sądzić autor zażalenia, skoro jednocześnie nie wykazał on, że istniały
obiektywne przyczyny uniemożliwiające mu podjęcie w terminie stosownych
czynności, od których dokonania jest uzależnione rozpoczęcie tzw. procedury
okołokasacyjnej. Tymczasem, ustalenia poczynione w tej sprawie przez Sąd
Okręgowy w R. pozwalają stwierdzić, że wbrew wywodom autora zażalenia, odpis
wyroku tegoż Sądu z dnia 15 stycznia 2013 został skazanemu doręczony w dniu 22
stycznia 2013 r. wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia i wskazaniem
terminów obowiązujących przy wykonywaniu poszczególnych czynności (k. – 293).
Po tej dacie S. M. parokrotnie kierował także do sądu korespondencję (k. – 300,
309, 315, 317), z której wynika świadomość prawomocności wyroku w jego sprawie.
W żadnym wypadku nie była ona wyrazem woli uzyskania pisemnych motywów
rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Wniosek w tej materii został złożony w
administracji aresztu śledczego dopiero w dniu 2 kwietnia 2013 r. (k. 325).
Nie sposób przy tym nie zauważyć, że skazany nie wykazał zasadności
swego podstawowego zarzutu, tj. niedoręczenia mu stosownego pouczenia przez
sąd odwoławczy, ani nie przedstawił okoliczności uniemożliwiających mu
samodzielne skorzystanie z prawa do tych czynności, które stanowią konieczny
wstęp do postępowania kasacyjnego – z zachowaniem wymaganych terminów.
Tymczasem, jest oczywiste, że posiadanie obrońcy z urzędu na etapie
postępowania odwoławczego, stwarzało skazanemu obiektywną możliwość
3
zarówno ponownego uzyskania stosownych informacji o przysługujących
uprawnieniach do wnoszenia kolejnych środków zaskarżenia i związanych z nimi
terminach ustawowych, jak i wymaganiach formalnych niezbędnych do
zainicjowania odpowiednich działań adwokata w tym kierunku.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że wywody zaprezentowane w zażaleniu
nie dostarczyły argumentów przekonujących o tym, iż niedotrzymanie terminu do
złożenia wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego nastąpiło z
przyczyn niezależnych od skazanego. W tej sytuacji nie został spełniony ustawowy
wymóg przywrócenia terminu zawitego przewidziany w art. 126 § 1 k.p.k.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.