sygn. IV KO 108/13 29 stycznia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 stycznia 2014, sygn. IV KO 108/13

Data orzeczenia 29 stycznia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Jarosław Matras
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KO 108/13
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie J. H.
oskarżonego z art. 288 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 29 stycznia 2014 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w T. w sprawie II K …/13
w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w T. wystąpił do
Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. niniejszej sprawy do innego
równorzędnego sądu, wskazując, że oskarżonym jest były sędzia tego sądu, a
obecnie sędzia Sądu Okręgowego w T.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w T. jest zasadny. O ile argumentacja zawarta w
uzasadnieniu postanowieniu co do tego, iż przekazanie sprawy w trybie art. 37
k.p.k. stworzy „lepsze możliwości do jej trafnego rozstrzygnięcia” w żadnej mierze
nie tłumaczy wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, a wręcz może wywoływać
zdziwienie w kontekście podważania własnych kompetencji, to wydaje się, że
2
podkreślanie obecnego statusu oskarżonego służy do wskazania, iż rozpoznanie tej
sprawy przez sąd, w którym oskarżony orzekał jako sędzia, przy pełnieniu obecnie
obowiązków sędziego sądu wyższej instancji, może stwarzać podstawy do
formułowania zarzutów o braku bezstronności sędziów orzekających w Sądzie
Rejonowym w T., niezależnie od treści wydanego rozstrzygnięcia.
Tak identyfikując podstawę faktyczną wniosku trudno się z nią nie zgodzić.
Dobro wymiaru sprawiedliwości, jako ujęta w art. 37 k.p.k. podstawa do odstępstwa
od ustawowych reguł właściwości sądu, uzasadnia z reguły przekazanie sprawy
innemu równorzędnemu sądowi w układzie, w którym obiektywny, postronny
obserwator określonego procesu mógłby wyrażać wątpliwości i zastrzeżenia co do
bezstronności sądu i obiektywizmu orzekających w sprawie sędziów. Niezależnie
zatem od tego, iż zazwyczaj te zastrzeżenia lub wątpliwości nie dają żadnej
podstawy do zanegowania subiektywnej bezstronności sędziów orzekających w
danej sprawie, to już sam fakt pojawienia się takich zastrzeżeń i okoliczności, które
stanowią ich podstawę, musi stanowić przedmiot oceny w kontekście przesłanki
określonej w art. 37 k.p.k. Niewątpliwie sytuacja, gdy ustawowo właściwy sąd
miałby rozpoznawać sprawę karną, w której oskarżonym jest były sędzia tego
właśnie sądu, tworzy w sposób naturalny w odbiorze społecznym pole do
rozważań, czy sąd będzie wówczas obiektywnie rozpoznawał sprawę. Celowym
jest w takiej sytuacji przekazanie sprawy do innego sądu, aby nie stwarzać ryzyka
negatywnej oceny określonego postępowania sądowego, a więc i tożsamej oceny
wymiaru sprawiedliwości, nawet w oderwaniu od treści ewentualnego
rozstrzygnięcia.
Z tych powodów sprawę należało przekazać do Sądu Rejonowego w S.,
uwzględniając nie tylko niewielką odległość od T., ale i to, iż sąd ten należy do
okręgu sądowego Sądu Okręgowego w K.