Wyrok SN z 29 stycznia 2014, sygn. IV KK 436/13
Data orzeczenia
29 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
Protokolant Dorota Szczerbiak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w sprawie A. S.
skazanego z art. 157 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w J. z dnia 22 października 2012 r., ,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
o karze grzywny wymierzonej za czyn z pkt 1 i karze łącznej (pkt
3) oraz opłaty (pkt 4) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi
Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w J., wyrokiem nakazowym z dnia 22 października 2012r., uznał
A. S. za winnego tego, że:
1) „w dniu 16 maja 2012 roku na ul. W. poprzez uderzanie pięściami, kopanie i
zepchniecie ze schodów P. Z. naruszył czynności narządu jego ciała na okres
2
powyżej siedmiu dni”, tj. czynu z art. 157 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 1
k.k. przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę
grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na
kwotę 10 zł;
2) „w dniu 16 maja 2012 r. na ul. W. kierował pod adresem P. Z., groźby
pozbawienia życia i zdrowia, które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonego
uzasadnioną obawę ich spełnienia”, tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. i za to na podstawie
art. 190 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych,
ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł;
3) na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę
łączną grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej
stawki na kwotę 10 zł.
Wyrok ten, wobec niezłożenia sprzeciwu, uprawomocnił się w dniu 3 listopada
2012 r.
Obecnie kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wniósł – na podstawie
art. 521 § 1 k.p.k. – Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w części dotyczącej
rozstrzygnięcia o karze grzywny i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść
wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 502 § 1 k.p.k., polegające
na orzeczeniu wobec A. S., w postępowaniu nakazowym kary łącznej grzywny w
wysokości 200 stawek dziennych, w sytuacji gdy przepis ten przewiduje możliwość
wymierzenia kary grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych.
W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, jako że zaskarżony wyrok
nakazowy został wydany z rażącym naruszeniem art. 502 § 1 k.p.k. Zgodnie z
treścią tego przepisu w postępowaniu nakazowym można orzec m.in. karę grzywny
w wysokości do 100 stawek dziennych. Określony tu górny pułap grzywny odnosi
się zarówno do kar jednostkowych orzekanych za poszczególne zbiegające się
przestępstwa, jak również do wymierzanej na ich podstawie kary łącznej.
Niezastosowanie się do ograniczenia wskazanego w art. 502 § 1 k.p.k., co do
3
wysokości grzywny w postępowaniu nakazowym, i skazanie oskarżonego na tę
karę w liczbie stawek wyższej, stanowi rażące naruszenie powołanego przepisu.
Tymczasem Sąd Rejonowy wymierzył skazanemu A. S. wyrokiem nakazowym za
czyn przypisany mu w pkt 1 karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych oraz
karę łączną grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, a więc przekraczającej
maksymalną dopuszczalną granicę określoną w art. 502 § 1 k.p.k.
Dlatego Sąd Najwyższy uznając kasację Prokuratora Generalnego za
oczywiście zasadną, uchylił wyrok w zaskarżonej części, tj. w części dotyczącej
rozstrzygnięcia o karze grzywny jednostkowej – wymierzonej za czyn z pkt 1 oraz
kary łącznej (pkt 3), a także zasądzonej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa
opłaty i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego
rozpoznania, w trakcie którego Sąd ten będzie zobowiązany do respektowania art.
502 § 1 k.p.k.