Postanowienie SN z 30 stycznia 2014, sygn. II KO 1/14
Data orzeczenia
30 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)
SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)
SSN Andrzej Ryński
w sprawie J. S.
oskarżonego o przestępstwo określone w art. 107 § 1 k.k.s. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 stycznia 2014 r.,
inicjatywy Sądu Rejonowego w W.
z dnia 13 grudnia 2013 r.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu
na dobro wymiaru sprawiedliwości ,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić przekazania sprawy.
U Z A S A D N I E N I E
Sąd Rejonowy w W., postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r., wystąpił z
inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. z uwagi
na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazano, że stan zdrowia
oskarżonego co prawda pozwala mu na uczestnictwo w postępowaniu karnym, lecz
celowym byłoby rozpoznanie sprawy przez sąd znajdujący się blisko jego miejsca
zamieszkania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Inicjatywę Sądu Rejonowego w W. należy uznać za przedwczesną.
Zbadania wymaga bowiem okoliczność, jakie powody stoją za „celowością”
2
rozpoznania sprawy przez sąd znajdujący się bliżej miejsca zamieszkania
oskarżonego. Dotychczasowe jego niestawiennictwa na terminach rozprawy
głównej były bowiem takiego charakteru, że również w sądzie mającym siedzibę
blisko jego miejsca zamieszkania, rozprawa nie mogłaby się toczyć. Opinia
biegłego dr. n. med. M. W. jest na tyle enigmatyczna, że nie sposób wyczytać z niej,
co przemawia za rozpoznaniem sprawy przez sąd w miejscu zamieszkania
oskarżonego, a także jakie okoliczności powodują utrudnienie w jej osądzeniu
przed sądem właściwym miejscowo. Należy bowiem pamiętać, że instytucja
opisana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i tylko w szczególnie
uzasadnionych przypadkach możliwe jest przekazanie sprawy innemu sądowi z
naruszeniem właściwości miejscowej. Zastosować ją w związku z tym można w
przypadku, gdy okoliczności sprawy są jasne, a z materiału dowodowego
niewątpliwie wynika, że stawiennictwo przed sądem właściwym miejscowo jest co
najmniej znacznie utrudnione. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany
jest pogląd, że możliwe jest przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k., ze względu
na dobro wymiaru sprawiedliwości, w sytuacji gdy stan zdrowia oskarżonego co
najmniej znacznie utrudnia mu na stawiennictwo w siedzibie sądu znajdującego się
w znacznej odległości od jego miejsca zamieszkania, w przypadku braku przeszkód
do jego stawiennictwa w sądzie znajdującym się dla niego bliżej (por. post. SN z 24
maja 2013r., II KO 33/13, Lex nr 1317931, post. SN z 19 kwietnia 2005r., II KO
13/05, Lex nr 149631). Z materiału dowodowego nie wynika natomiast, że
stawiennictwo oskarżonego przed sądem właściwym miejscowo jest co najmniej
znacznie utrudnione. Z pewnością nie można z tym utożsamiać stwierdzenia o
„celowości” rozpoznania sprawy przez sąd miejsca zamieszkania oskarżonego.
Argumentacja Sądu występującego dotycząca bliskiego terminu przedawnienia
karalności czynów zarzucanych oskarżonemu aktualnie pozostaje bez znaczenia w
tym sensie, że oskarżony przedstawiał dokumentację, która nie pozwalałaby na
prowadzenie procesu również w sądzie jego miejsca zamieszkania.
Mając na względzie powyższą argumentację, a także zebrany w sprawie
materiał dowodowy, na chwilę obecną nie było podstaw do uwzględnienia
inicjatywy Sądu występującego.
3