Wyrok SN z 30 stycznia 2014, sygn. II KK 349/13
Data orzeczenia
30 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Rafał Malarski
SSN Andrzej Ryński
Protokolant Anna Janczak
w sprawie K. M. K.
ukaranej z art. 119 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk
w dniu 30 stycznia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranej
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 28 czerwca 2013 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i w tym
zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu
w W. do ponownego
rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt XIV K …/13, Sąd
Rejonowy uznał K. M. K. za winną tego, że: w dniu 5 maja 2013 r. ok. godz. 14.40
w W. na terenie marketu […], dokonała kradzieży dwóch opakowań proszku do
2
prania „Ariel” o łącznej wartości 86,60 zł na szkodę I. Sp. z o.o. – to jest dokonania
wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i na mocy tego przepisu wymierzył jej karę 4
miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w
stosunku miesięcznym. Nadto zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa
kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 50
(pięćset – tak w oryginale) zł tytułem opłaty (k. 17 akt XIV W 1091/13).
Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 11
lipca 2013 r.
W dniu 9 grudnia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja
Prokuratora Generalnego, który zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej
orzeczenia o karze, na korzyść ukaranej i zarzucił mu: rażące oraz mające istotny
wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, to jest art. 20 § 1 k.w.,
polegające na wymierzeniu K. M. K. za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.
kary 4 miesięcy ograniczenia wolności pomimo tego, że kara ta trwa 1 miesiąc i
wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest w stopniu oczywistym zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w
trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 20 § 1 k.w., określa zasady wymiaru
kary ograniczenia wolności przewidzianej w kodeksie wykroczeń i stanowi, że trwa
ona 1 (jeden) miesiąc.
Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając ukaranej za wykroczenie z art. 119
§ 1 k.w. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył ów przepis art. 20
§ 1 k.k.w., bo wymierzył tę karę w wymiarze czterokrotnie przekraczającym
przewidziany w kodeksie wykroczeń wymiar ustawowy dla tego rodzaju kary.
Uchybienie to – z tego względu – musiało mieć wpływ na treść zaskarżonego
wyroku. Przy tym był to wpływ istotny, skoro następstwem tego uchybienia było
wymierzenie wobec ukaranej kary ograniczenia wolności w wysokości w ustawie –
Kodeks wykroczeń nie przewidzianej.
3
Stwierdzenie powyższej sytuacji implikowało koniecznością uwzględnienia
kasacji, jako oczywiście zasadnej.
Równocześnie uznać należy, że sygnalizowana (w przedostatnim akapicie
uzasadnienia kasacji) kwestia związana ze stwierdzonymi, w orzeczeniu o kosztach,
rozbieżnościami w słownym i cyfrowym określeniu wysokości zasądzonej opłaty
(„50”- cyfrowo, „pięćset” – słownie), nie kwalifikuje się do uznania jej za
bezwzględną przyczynę odwoławczą, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w., to jest
za „sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie”. Niezależnie
bowiem od tego, że sama ta rozbieżność w ten sposób nie została potraktowana w
postępowaniu wykonawczym, którego przedmiotem był zaskarżony wyrok (z
zarządzenia jego wykonania oraz skierowanego do ukaranej wezwania wynika, że
koszty sądowe, to jest zryczałtowane wydatki i opłata, zostały określone –
sumarycznie – na kwotę 100 zł – k. 23 – 24 w/w akt), to jeszcze nie ma powodów
by nie uznać, że ta rozbieżność była wynikiem li tylko oczywistej omyłki pisarskiej w
słownym (a więc wtórnym, do pierwotnego – cyfrowego) określeniu wysokości
opłaty.
Zauważyć nadto wypada, że w zaskarżonym wyroku błędnie określono
wysokość zasądzonej od ukaranej opłaty. Przywołany przez Sąd Rejonowy w
postawie prawnej orzeczenia o wydatkach i opłacie przepis art. 119 k.p.w. zawiera
odesłanie m.in. do ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1983
r., Nr 49, poz. 223) o opłatach w sprawach karnych. Ustawa ta, w art. 21, stanowi,
że jej przepisy stosuje się również w postępowaniu o wykroczenie, przy czym
opłata wymierzona w razie skazania na karę aresztu albo karę ograniczenia
wolności wynosi 30 zł.
Uwzględnienie kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej
kary, skutkuje równoczesnym uchyleniem także i tego orzeczenia o kosztach, jako
bezpośrednio powiązanego z karą i będącego jej następstwem.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy uwzględni powyższe wnioski i
spostrzeżenia.
Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.
4