sygn. II KZ 1/14 30 stycznia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 30 stycznia 2014, sygn. II KZ 1/14

Data orzeczenia 30 stycznia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Andrzej Ryński
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KZ 1/14
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Ryński
w sprawie A. B.
skazanej za popełnienie wykroczenia określonego w art. 57 § 1 kks
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 stycznia 2014 r.,
z powodu zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V
Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 października 2013r.,
sygn. akt … 999/13, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanej o
sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z
dnia 10 października 2013r.,
na podstawie art. 35 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk i art. 113 § 1 kks
p o s t a n o w i ł:
stwierdzić swą niewłaściwość i sprawę przekazać do
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w X.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału V Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. odmówił przyjęcia wniosku skazanej o
sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z
dnia 10 października 2013 r., sygn. akt … 999/13, albowiem został on złożony po
terminie.
Na powyższe zarządzenie zażalenie złożyła skazana, zarzucając naruszenie
przepisu prawa procesowego, tj. art. 126 k.p.k., mające wpływ na treść
2
rozstrzygnięcia, wobec nieuwzględnienia faktu, iż niedotrzymanie terminu zawitego
nastąpiło z przyczyn od skazanej niezależnych.
Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego
zarządzenia i sporządzenie oraz doręczenie jej odpisu wyroku Sądu odwoławczego
i jego uzasadnienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanej okazało się o tyle skuteczne, że doprowadziło do
zbadania właściwości funkcjonalnej Sądu Najwyższego w tej sprawie oraz konkluzji,
iż wywód uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia, w którym został sformułowany
wniosek, że Sąd Najwyższy jest instancją odwoławczą do rozpoznania
wywiedzionego zażalenia nie jest trafny.
Z art. 27 k.p.k. wynika, że Sąd Najwyższy „rozpoznaje kasacje oraz środki
odwoławcze i inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie”. Należy zauważyć,
że w przepisach Kodeksu postępowania karnego nie przewidziano wprost
dopuszczalności rozpoznawania przez Sąd Najwyższy środków odwoławczych
wnoszonych na odmowę sporządzenia uzasadnienia wyroku na wniosek złożony w
trybie przewidzianym w art. 457 § 2 k.p.k. Upoważnienia w tym zakresie nie
zawiera w szczególności art. 422 § 3 k.p.k. Natomiast Sąd Najwyższy w układzie
instancyjnym może rozpoznawać takie środki odwoławcze, które zostały
wywiedzione od decyzji (postanowienia lub zarządzenia) sądu powszechnego,
jeżeli decyzja ta jest wydana w trybie tzw. przedkasacyjnym, a zatem, gdy
kwestionowana czynność procesowa może mieć realny wpływ na bieg
postępowania kasacyjnego, w tym decydować o dopuszczalności kasacji. Nadto
Sąd Najwyższy rozpoznaje środki odwoławcze także w innych sprawach
wskazanych w ustawie, m.in., stosownie do treści art.547 § 3 k.p.k., w
postępowaniu wznowieniowym.
Należy przypomnieć, że zapadające w tej sprawie wyroki sądów obu
instancji dotyczyły wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., a zgodnie z art.
167a k.k.s. kasację w takiej sprawie może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny
i Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś w sprawach podlegających orzecznictwu
sądów wojskowych - także Naczelny Prokurator Wojskowy. Niewątpliwie przepis
ten stanowi lex specialis wobec regulacji, które w tym zakresie przewidują przepisy
3
k.p.k., stosowane w sprawach karnych skarbowych poprzez art. 113 § 1 k.k.s.
Zatem, wskazane przepisy procesowe nie przewidują kasacji strony w sprawach o
wykroczenia skarbowe. Oznacza to, że czynność związana z rozpoznaniem
wniosku skazanej o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu
odwoławczego w dalszej perspektywie nie będzie miała znaczenia procesowego
dla ewentualnego postępowania kasacyjnego, skoro A. B. nie jest w tej sprawie
uprawniona do wniesienia kasacji, nawet za pośrednictwem swojego obrońcy, a
może jedynie wnioskować o jej wywiedzenie przez jeden z podmiotów wskazanych
w art. 167a k.k.s.
Prowadzi to do wniosku, że Sąd Najwyższy nie jest właściwy do
instancyjnego kontrolowania zasadności zaskarżonego zarządzenia
odmawiającego sporządzenia i doręczenia skazanej uzasadnienia wyroku Sądu
odwoławczego. Natomiast podjęte czynności procesowe zamykają się w ramach
postępowania incydentalnego, w którym skazana oczekuje od organu procesowego
przesłania jej odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. Ponieważ
jednak ma tu zastosowanie art. 422 § 3 k.p.k., to w świetle tego przepisu
przedmiotowe zarządzenie należy uznać za zaskarżalne, zaś instancji odwoławczej
do rozpoznania wywiedzionego zażalenia należy poszukiwać w dyspozycji art. 466
§ 2 k.p.k. w zw. z art. 26 k.p.k.
Reasumując, skoro w istniejącym układzie procesowym zarządzenie z dnia
29 października 2013 r., zostało wydane przez Sąd Okręgowy w Ł., to sądem
odwoławczym uprawnionym funkcjonalnie do rozpoznania zażalenia na
zaskarżone zarządzenie, w świetle wskazanych wyżej przepisów procesowych,
będzie Sąd Apelacyjny w X. (zob. też postanowienie SN z dnia 26 października
2007 r., V KZ 66/07, OSNwSK 2007/1/2404).
Mając powyższe okoliczności na uwadze i orzekając na podstawie art. 35 § 1
k.p.k. oraz art. 466 § 2 k.p.k. w zw. z art. 26 k.p.k. Sąd Najwyższy postanowił jak
na wstępie.