sygn. II KK 329/13 13 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 13 lutego 2014, sygn. II KK 329/13

Data orzeczenia 13 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt II KK 329/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Grzegorczyk
SSN Andrzej Tomczyk
Protokolant Ewa Oziębła
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,
w sprawie J. D.
skazanego z art. 88 k.w. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 13 lutego 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 27 września 2013 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej
rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje
Sądowi Rejonowemu w
W. do ponownego rozpoznania.
2
U Z A S A D N I E N I E
J. D. został obwiniony o to, że:
1. w dniu 18 czerwca 2013 r. ok. godz. 20.45 w W., kierował pojazdem marki
Opel Corsa o numerze rejestracyjnym […] bez wymaganych przepisami
świateł, tj. o wykroczenie z art. 88 k.w.;
2. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem, przy
skrzyżowaniu ulic C. i B. nie zastosował się do znaku B – 24 – zakazu
zawracania, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.;
3. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem nie posiadał
przy sobie wymaganych dokumentów – prawa jazdy, tj. o wykroczenie z art.
95 k.w.;
4. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem znajdował
się w stanie po spożyciu alkoholu – 0,22 mg/l; II badanie – 0,22 mg/l; III
badanie 0,19 mg/l, tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.
Wyrokiem nakazowym z dnia 27 września 2013 r., Sąd Rejonowy, uznając za
ujawnione dowody dołączone do wniosku o ukaranie i przyjmując na ich podstawie,
że okoliczności czynów i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, na podstawie art.
93 § 1 k.p.w.:
I. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów
stanowiących wykroczenia: w pkt 1 z art. 88 k.w., w pkt 2 z art. 92 § 1 k.w., w
pkt 3 z art. 95 k.w., w pkt 4 z art. 87 § 1 k.w. i za to na podstawie powołanych
przepisów skazał go, a na podstawie art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i
art. 20 § 1 i 2 k.w. oraz art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu łącznie karę jednego
miesiąca ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin;
II. na podstawie art. 87 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. i art. 9 § 2 k.w.
orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 miesięcy;
III. na podstawie art. 29 § 4 k.w. na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył
obwinionemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 czerwca 2013 r. do
dnia 27 września 2013 r.;
IV. zwolnił obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
3
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 12
października 2013 r.
Kasację od całości opisanego wyroku wniósł na niekorzyść obwinionego
Prokurator Generalny.
Skarżący, powołując się na przepisy art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., zarzucił rażące i mające istotny wpływ na
treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 1 k.w.,
polegające na wymierzeniu obwinionemu J. D., za popełnione wykroczenia z art. 88
k.w., art. 92 § 1 k.w., art. 95 k.w. i art. 87 § 1 k.w., na podstawie art. 87 § 1 k.w.
kary 1 miesiąca ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin
miesięcznie pomimo tego, że wykroczenie określone w tym przepisie zagrożone
jest karą aresztu albo grzywny.
W konsekwencji powyższego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, chociaż wskazany w niej zakres zaskarżenia
– „w całości” – nie koresponduje z podniesionym zarzutem. Zarzut obrazy prawa
materialnego odnoszony jest przecież do rozstrzygnięcia o karze (przepis art. 87
k.w. nie zawiera zagrożenia karą ograniczenia wolności), zatem właściwe
odczytanie kasacji, łącznie z ostatnim akapitem jej uzasadnienia, w którym mowa
jest o możliwości wymierzenia w ponowionym postępowaniu surowszej kary,
pozwala na stwierdzenie, że w rzeczywistości wyrok Sądu Rejonowego został
zaskarżony w całości w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Zgodnie z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub
więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych
w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie
orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. W
realiach rozważanej sprawy zasadnie za podstawę wymiaru kary przyjęto przepis
art. 87 § 1 k.w., bowiem spośród czterech przypisanych obwinionemu wykroczeń,
tylko ten przewiduje zagrożenie karą aresztu. Rzecz jednak w tym, co trafnie
4
podniesiono w kasacji, że wskazany przepis nie przewiduje możliwości
wymierzenia sprawcy wykroczenia kary ograniczenia wolności, taką zaś karę
orzeczono wobec obwinionego J. D. zaskarżonym wyrokiem nakazowym.
Orzeczenie to dotknięte jest więc oczywistą i rażącą obrazą prawa materialnego,
która miała istotny wpływ na treść wyroku. Przesądziło to o konieczności uchylenia
zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazania sprawy do
ponownego rozpoznania w tym zakresie Sądowi Rejonowemu. Przy ponownym
rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do ukształtowania rozstrzygnięcia o
karze w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym.