sygn. IV KZ 10/14 18 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 lutego 2014, sygn. IV KZ 10/14

Data orzeczenia 18 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Rafał Malarski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KZ 10/14
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
w sprawie J. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 k.p.k.,
w dniu 18 lutego 2014 r.,
zażalenia wniesionego przez skazanego
na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w P. z dnia 19 grudnia 2013 r., o
odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 lipca 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 27 lutego 2013 r.,
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia kasacji z
uwagi na to, że nie została ona sporządzona i podpisana przez adwokata.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany, kwestionując stanowisko
wyznaczonego mu obrońcy z urzędu, który sporządził opinię o braku podstaw do
wniesienia kasacji, a także zarzucając mu brak kontaktu. Ponadto treść zażalenia
szeroko odnosiła się do kwestii związanych z merytorycznym rozpoznaniem
sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja – jako nadzwyczajny środek zaskarżenia – objęty jest przymusem
adwokacko-radcowskim. Oznacza to, że musi być ona sporządzona i podpisana
przez podmiot profesjonalny (art. 526 § 2 k.p.k.). Przymus adwokacko-radcowski
ma charakter nieusuwalny, wobec czego żaden organ procesowy nie jest władny
2
zwolnić stronę od jego zrealizowania. W niniejszym postępowaniu skazanemu
został wyznaczony obrońca z urzędu, który po szczegółowym zapoznaniu się z
materiałem dowodowym stwierdził brak podstaw do wniesienia kasacji, w związku z
czym sporządził i załączył do akt stosowną opinię. W treści zażalenia skarżący nie
zgadzał się z takim stanowiskiem obrońcy, zarzucając mu także brak kontaktu. W
orzecznictwie podnosi się, że strona może skutecznie żądać wyznaczenia mu
kolejnego obrońcy z urzędu do sporządzenia i wniesienia kasacji w sytuacji, gdy
ustanowiony obrońca z urzędu, sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia
takiego środka, uchybiłby swoim obowiązkom (por. post. SN: z dnia 10 września
2008 r., II KZ 43/08, R-OSNKW 2008, poz. 1776 CD; z dnia 3 listopada 2004 r., III
KZ 29/04, Lex nr 141313; z dnia 1 grudnia 1999 r., III KZ 139/99, Palestra 2000 r, z.
2-3, poz. 170). W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby obrońca
przedstawiając opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania naruszył
jakiekolwiek obowiązki zawodowe. Do opinii obrońcy nie sposób bowiem było mieć
jakichkolwiek zastrzeżeń. W tym przypadku nie można też traktować jako
uchybienia braku kontaktu obrońcy ze skazanym. Ze względu na wymierzoną
skazanemu karę wniesienie kasacji byłoby możliwe wyłącznie z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k., a do stwierdzenia tego kontakt obrońcy i
skazanego, mający na celu ustalenie linii obrony, był zbyteczny.
W niniejszej sprawie zwrócić należy także uwagę, że zaskarżone
zarządzenie zostało wydane po przeprowadzeniu czynności procesowych
polegających na wyznaczeniu skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i
podpisania wniosku kasacji, opracowaniu przez tego obrońcę opinii o braku
podstaw do złożenia wniosku oraz wezwaniu skazanego do usunięcia braku
formalnego w trybie art. 120 § 1 k.p.k. W tym zakresie postępowanie
przeprowadzone zostało prawidłowo.
Poza granicami rozpoznania pozostała argumentacja zawarta w zażaleniu
dotycząca uchybień w prawomocnie zakończonej sprawie, które mogły być raczej
podstawą zarzutów w przypadku przyjęcia kasacji, a więc na późniejszym etapie
całej sprawy. Rozpoznając zażalenie na odmowę przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy
władny jest badać jedynie prawidłowość postępowania związanego z wniesieniem
tejże skargi, a więc jej wymogami formalnymi.
3
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.