Postanowienie SN z 18 lutego 2014, sygn. IV KK 23/14
Data orzeczenia
18 lutego 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2014 r.,
sprawy P. J.
oskarżonego z art. 177 § 1 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika z urzędu oskarżycielki posiłkowej
subsydiarnej B. W., na niekorzyść oskarżonego,
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 4 września 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 27 grudnia 2012 r.,
postanowił:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia oskarżycielkę posiłkową subsydiarną od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z
urzędu adw. A. B. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł
(słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy),
w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Subsydiarny akt oskarżenia zarzucał P. J. popełnienie przestępstwa z art.
177 § 1 k.k., polegającego na tym, że „w dniu 16 listopada 2004 r. około godz.
18.20 na ul. Z. w K. w okolicy przejścia dla pieszych, kierując samochodem m-ki
2
Opel Combo, nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym
nienależycie obserwując pole jazdy, w następstwie czego potrącił pieszego A. W.,
który doznał obrażeń ciała w postaci potłuczenia ogólnego głowy, klatki piersiowej,
uda prawego, oderwanie kości krętarza dużego uda lewego, otarć naskórka ciała,
stłuczenia miednicy, które to naruszyły czynności narządów ciała i wywołały rozstrój
zdrowia na okres powyżej dni siedmiu”.
Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r., oskarżonego P. J.
uniewinnił od zarzucanego mu czynu.
Od tego wyroku apelacje wnieśli oskarżyciela posiłkowa subsydiarna B. W.
oraz jej pełnomocnik, podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz
obrazy przepisów postępowania – art. 4, 5 § 2, 7, 52, 193, 201, 366 § 1, 410 k.p.k.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., utrzymał zaskarżony wyrok w
mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik z urzędu oskarżycielki
posiłkowej subsydiarnej zarzucił:
rażące naruszenie prawa procesowego przez Sąd, mające istotny wpływ na treść
orzeczenia:
- art. 2 § 2 k.p.k., 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k., 7 k.p.k., 193 § 1 k.p.k., 201 k.p.k., 366 §
1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez wydanie wyroku bez obiektywnego
rozważenia wskazanych w zarzutach apelacyjnych wątpliwości, a w
konsekwencji zaniechanie realizacji zasady prawdy materialnej;
- art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 92 k.p.k., 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez
brak rozważenia przez Sąd wszystkich zarzutów wskazanych w środku
odwoławczym, a także rozważenie niektórych z nich w sposób generalny –
oderwany od realiów niniejszej sprawy i zgormadzonego w aktach sądowych
materiału dowodowego;
- art. 457 § 3 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie
spełnia ustawowych kryteriów prawidłowości, w szczególności poprzez brak
precyzyjnego wskazania dlaczego zarzuty apelacji Sąd uznał za niezasadne.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jak
również orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania temu sądowi.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zarzuty naruszenia prawa procesowego – art. 2 § 2, 4, 5 § 2, 7, 193 § 1,
201, 366 § 1 w zw. z art. 458 k.p.k., mające wskazywać na rzekome uchybienie
Sądu odwoławczego, faktycznie wprost odnoszą się do procedowania przed
Sądem I instancji i zostały już przedstawione w apelacji w postaci zarzutów błędu w
ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania.
Brak podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2
k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. nie
pozostawia wątpliwości, że podniesione w apelacjach zarzuty zostały przez ten sąd
należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich
istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd II instancji ustosunkował się. Wbrew
sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności
podniesionych w apelacjach zarzutów z rażącym naruszeniem wskazanych w
kasacji przepisów prawa procesowego.
Z uwagi na brak jakichkolwiek merytorycznych argumentów godzących w
istotę orzeczenia Sądu odwoławczego, kasację należało oddalić jako bezzasadną
w stopniu oczywistym.