Postanowienie SN z 18 lutego 2014, sygn. IV KZ 8/14
Data orzeczenia
18 lutego 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w sprawie M. Ż.
skazanego z art. 177 § 2 i in. k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 18 lutego 2014 r.,
zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w C.
z dnia 12 grudnia 2013 r.,
o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku obrońcy o przywrócenie terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego,
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w C. pozostawił
bez rozpoznania wniosek obrońcy oskarżonego M. Ż. o przywrócenie terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w C. z
dnia 29 listopada 2010 r., uznając że czynność procesowa dokonana została z
przekroczeniem terminu zawitego, o którym mowa w art. 126 § 1 k.p.k.
Na to postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanego, wnosząc o jego
zmianę przez przywrócenie skazanemu terminu do złożenia wniosku o doręczenie
orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Skarżący zarzucił obrazę art. 170 § 1 k.p.k. oraz
błąd w ustaleniach faktycznych, wywodząc, że niedotrzymanie przez skazanego
terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy nie jest zasadne, zaś podniesione zarzuty oparte są na
zwykłych spekulacjach.
Zbadanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu zawitego musi być
poprzedzone ustaleniem, że wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu
określonego w art. 126 § 1 k.p.k., tj. przed upływem 7 dni od ustania przeszkody
uniemożliwiającej jego zgłoszenie. Kwestie te Sąd Okręgowy rozważył należycie,
analizując okoliczności związane z występowaniem w sprawie obrońców z wyboru,
tak na etapie postępowania odwoławczego, jak i postępowania wykonawczego, i
poczynione w tym zakresie ustalenia nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. W świetle
tych ustaleń, idących maksymalnie na korzyść, nie budzi wątpliwości, że
przeszkoda, na którą powołuje się skarżący, ustała z dniem 7 grudnia 2012 r., a
zatem termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 14
grudnia 2012 r. Przedmiotowy wniosek obrońca złożył w dniu 8 października 2013 r.
W świetle powyższego oczywiste jest, że czynność procesowa dokonana z
przekroczeniem terminu zawitego nie może wywołać skutków prawnych, zatem
decyzja o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania była
prawidłowa.
Podzielając trafność zaskarżonego postanowienia, orzeczono jak na wstępie.