Postanowienie SN z 20 lutego 2014, sygn. V KK 402/13
Data orzeczenia
20 lutego 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Włodzimierz Wróbel
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 lutego 2014 r.
sprawy H. K.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 23 sierpnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 15 maja 2013 r.
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego,
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. T.- C.-
Kancelaria Adwokacka w S. - kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta
czterdzieści dwa złote i 80/100), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 maja 2013 r. (sygn. akt …
279/13) H. K. został uznany winnym czynów z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 284 § 1 k.k., za które
2
wymierzono mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został
utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 sierpnia 2013 r.
(sygn. akt … 438/13).
Od tego prawomocnego orzeczenia kasację na korzyść skazanego wniósł
jego obrońca, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 439 § 1
pkt 1 i 2 k.p.k., tj. nienależytą obsadę sądu polegającą na tym, że w wydaniu
wyroku Sądu I instancji uczestniczyła osoba nieuprawniona do orzekania, gdyż
decyzję o przeniesieniu tegoż sędziego podpisał podsekretarz stanu w
Ministerstwie Sprawiedliwości, a nie Minister osobiście.
Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu
odwoławczego i utrzymanego nim wyroku Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania temu sądowi.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zagadnienie poruszone w kasacji, tj. branie udziału w orzekaniu sędziego
przeniesionego do danego sądu decyzją Ministra Sprawiedliwości w trybie art. 75 §
3 w zw. z art. 75 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427 j.t. ze zm., dalej zwanej u.s.p.) w
związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5
października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z
2012 r., poz. 1121) i z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i
obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych
(Dz. U. z 2012 r. poz. 1223) była już na moment składania kasacji przedmiotem
orzecznictwa Sądu Najwyższego.
Skarżący powołuje się na uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 17 lipca
2013 r. (III CZP 46/13, OSNC 2013 z. 12 poz. 135) argumentując, że w drodze
analogii można odnieść jej rozstrzygnięcie także do postępowania karnego i tzw.
bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 k.p.k. Natomiast podkreślić
należy, że gdy chodzi orzeczenia w sprawach karnych, w wyroku z dnia 16
października 2013 r. (III KK 280/13, LEX nr 1378173) Sąd Najwyższy wyraził
3
pogląd odmienny niż w powyższej uchwale, wskazując, że Minister Sprawiedliwości
może posługiwać się w wydawaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na
równorzędne stanowisko w innym sądzie swoimi zastępcami, co skutkuje brakiem
wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Wobec tej dającej się zidentyfikować rozbieżności w orzecznictwie, w dniu 28
stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w pełnym składzie rozpoznał wniosek Pierwszego
Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2013 r. i wydał uchwałę w sprawie
BSA-4110-4/13 następującej treści: „1. W wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego
na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p.
Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani
podsekretarza stanu. 2. Wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej
podjęcia” (OSNKW 2014, z.4). Zauważyć dalej należy, że zgodnie z treścią art. 61
§ 6 ustawy o Sądzie Najwyższym uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z
chwilą ich podjęcia uzyskują moc zasad prawnych i w tym zakresie są wiążące dla
innych składów tego Sądu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że przytoczona uchwała pełnego składu Sądu
Najwyższego dotyczy sytuacji będącej kanwą kasacji w niniejszej sprawie.
Zgodnie z jej treścią, wszystkie decyzje o przeniesieniu sędziego na inne
miejsce służbowe, wydane, w oparciu o przepis art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1
u.s.p., do dnia 28 stycznia 2014 r. przez sekretarza stanu, bądź podsekretarza
stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, są skuteczne.
W konsekwencji, brak jest powodów do uznania, że orzeczenie wydane przez
sąd z udziałem sędziego, którego dotyczyła taka decyzja o przeniesieniu na inne
miejsce służbowe, wydana przed 28 stycznia 2014 r., jest – tylko z racji podpisania
jej przez sekretarza stanu, bądź podsekretarza stanu w Ministerstwie
Sprawiedliwości – dotknięte bezwzględną przyczyną odwoławczą, wskazaną w art.
439 § 1 pkt 1 k.p.k.
Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji.
4