sygn. III KK 398/13 18 marca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 marca 2014, sygn. III KK 398/13

Data orzeczenia 18 marca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 398/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r.
sprawy B. Z.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 207 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 12 lipca 2013 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 10 kwietnia 2013 r.,
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego B. Z. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., wydanym w
sprawie II K …/12, uznał B. Z. za winnego popełnienia dwóch przestępstw: za czyn
I. z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. wymierzył mu
karę roku pozbawienia wolności, a za czyn II. z art. 224 § 2 k.k. karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności. Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. została orzeczona kara
łączna roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w E., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego,
wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że
obniżył karę wymierzoną za czyn pierwszy do 6 miesięcy pozbawienia wolności
2
oraz karę łączną do 11 miesięcy pozbawienia wolności, w pozostałej części
utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Od powyższego wyroku Sądu odwoławczego kasację, na korzyść skazanego
B. Z., wniósł jego obrońca z wyboru.
Zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć
istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
1. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez
nie rozważenie wszystkich okoliczności sprawy, o czym świadczy wybiórcza,
a przez to dowolna ocena dowodów przeprowadzonych w niniejszej sprawie,
w tym brak dokonania jakiejkolwiek analizy i oceny dowodów w postaci
utrwalonych na dyktafon nagrań oraz fotografii telefonu komórkowego
zawierających treść wiadomości tekstowych wymienionych między E. Z., a T.
Ż., z jednoczesnym pominięciem w treści uzasadnienia zaskarżonego
orzeczenia kwestii przyznania, bądź też odmowy przyznania przymiotu
wiarygodności tym dowodom, w sytuacji, gdy ich treść może wskazywać na
ewentualność dokonania innych ustaleń faktycznych aniżeli te, które przyjął
Sąd Okręgowy;
2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nie rozważeniu
wszystkich zarzutów i wniosków wskazanych w środku odwoławczym, a w
konsekwencji nieustosunkowanie się do nich przez Sąd odwoławczy w
uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia w sposób spełniający minimalny
standard procesowy i nie wskazanie czy Sąd uznał je za zasadne lub też
niezasadne i czym ostatecznie kierował się wydając takie, a nie inne
orzeczenie;
3. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez
nieuzasadnione ograniczenie podstaw rozstrzygnięcia w kwestii drugiego z
przypisanych skazanemu czynów jedynie do okoliczności wynikających z
zeznań pokrzywdzonych policjantów, przy jednoczesnym zbagatelizowaniu
wyjaśnień B. Z. w tym zakresie oraz przedstawionej przez niego wersji
zdarzenia z dnia 14 grudnia 2011 r.”
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w E. i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd w postępowaniu odwoławczym.
3
Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego B. Z. jest oczywiście
bezzasadna, z uwagi jednak na złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia
postanowienia, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k. ustosunkuje się
do zarzutów podniesionych w tej kasacji.
Zgodnie z treścią art. 519 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia kasacją mogą być
jedynie orzeczenia sądu odwoławczego, natomiast obrońca skazanego
przedmiotem zarzutu 1 i 3 oraz argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji
dotyczącej tych zarzutów, uczynił ocenę dowodów i ustalenia faktyczne, które
dokonane zostały przez Sąd Rejonowy w O., a więc skierowane są przeciwko
rozstrzygnięciu Sądu I instancji i w rzeczywistości usiłują podważyć ustalenia
faktyczne, co w kasacji jest niedopuszczalne.
Odnosząc się dodatkowo do pierwszego zarzutu należy przypomnieć, że
zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w
granicach środka odwoławczego. Skoro więc w apelacji obrońcy oskarżonego brak
było zarzutów związanych z nagraniami na dyktafonie oraz zdjęciami wykonanymi
telefonem komórkowym, to Sąd odwoławczy nie miał obowiązku odnoszenia się do
kwestii z nimi związanych, a obecnie podnoszonymi w kasacji. Dokonując oceny
zebranych dowodów pod kątem zarzutów apelacyjnych słusznie natomiast wskazał
na szczegółowość uzasadnienia Sądu I instancji i brak konieczności ponownego
przytaczania pewnych okoliczności. Z uzasadnienia natomiast wyroku Sądu I
instancji jednoznacznie wynika, że treść materiałów uzyskanych z dyktafonu była
przedmiotem analizy i oceny tegoż Sądu.
Naruszenie reguł oceny dowodów z art. 7 k.p.k., na co wskazuje skarżący w
zarzucie trzecim kasacji, nie może również w niniejszej sprawie dotyczyć
orzeczenia Sądu odwoławczego, gdyż to jedynie Sąd Rejonowy dokonywał analizy
oraz oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, w tym zeznań
świadków pokrzywdzonych policjantów, a na ich podstawie ustaleń faktycznych.
Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd odwoławczy w
uzasadnieniu swojego wyroku nie odniósł się lub niewystarczająco i
4
nieprzekonująco odniósł się do zarzutów i wniosków apelacji, dopuszczając się w
ten sposób naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd
odwoławczy podzielił ocenę dowodów i ustalenie będące udziałem Sądu I instancji,
nie tylko ograniczając się, do czego był uprawniony, do wskazania, że dokonane w
tej sprawie ustalenia oparte są na zeznaniach świadków ocenionych z punktu
widzenie ich wiarygodności w granicach określonych w art. 7 k.p.k., ale także w
sposób bardzo wyczerpujący ustosunkował się do podniesionego w apelacji
zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych związanego z oboma czynami
przypisanymi oskarżonemu. Sądy obu instancji wzięły pod uwagę wszystkie
przeprowadzone dowody, a po dokonaniu ich prawidłowej oceny, Sąd Rejonowy
dokonał właśnie ustaleń odmiennych od tych, które wynikały z wyjaśnień
oskarżonego.
Sąd Najwyższy obciążył skazanego B. Z. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.