sygn. V KZ 11/14 3 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 3 kwietnia 2014, sygn. V KZ 11/14

Data orzeczenia 3 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KZ 11/14
POSTANOWIENIE
Dnia 3 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie A. Ż.
skazanego z art. 280 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 kwietnia 2014 r.,
zażalenia obrońcy skazanego
na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Karno - Odwoławczego Sądu
Okręgowego w P.
z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt … 3/14, o odmowie przyjęcia kasacji
postanowił:
uchylić zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału Karno –
Odwoławczego Sądu Okręgowego w P., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w związku
z art. 429 § 1 k.p.k., odmówiła przyjęcia kasacji obrońcy skazanego A. Ż. z dnia 23
stycznia 2014 r., z uwagi na brak uprawnień adwokata, który ją sporządził, do
wniesienia kasacji w niniejszej sprawie.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł obrońca skazanego.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił:
1. naruszenie przepisu postępowania karnego, tzn. przepisu art. 120 § 1 k.p.k. in
fine, poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w przedmiotowej sprawie
polegające na braku wezwania przez Przewodniczącą do usunięcia braku
formalnego kasacji w postaci niezłożenia upoważnienia do jej wniesienia i działania
w postępowaniu kasacyjnym, co skutkowało przedwczesnym uznaniem przez
2
Przewodniczącą braku uprawnień obrońcy do wniesienia kasacji, a w dalszej
konsekwencji odmową jej przyjęcia,
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zarządzenia, który miał
wpływ na jego treść, polegający na uznaniu przez Przewodniczącą, że obrońca nie
miał uprawnień do wniesienia kasacji w sytuacji, gdy obrońca działał na podstawie
pełnomocnictwa z dnia 22 stycznia 2014 r., które omyłkowo nie zostało załączone
do egzemplarza kasacji
i wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne. Oba podniesione w nim zarzuty są trafne.
Nie ulega wszak wątpliwości, że stosownie do treści art.120 § 1 k.p.k. jeżeli
pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym przewidzianym w art. 119 k.p.k. lub
w przepisach szczególnych, a brak jest tego rodzaju, że pismo nie może otrzymać
biegu, albo brak polega na niezłożeniu należytych opłat lub upoważnienia do
podjęcia czynności procesowej, wzywa się osobę, od której pismo pochodzi, do
usunięcia braku w terminie 7 dni. Stwierdzone więc zaniechanie dołączenia do
kasacji wywiedzionej na rzecz skazanego A. Ż., upoważnienia adw. M. L. do jej
sporządzenia i podpisania (którą – pomimo to – on przedłożył), stanowiło taki brak
tego pisma procesowego, którego stwierdzenie będzie zawsze obligować organ
procesowy do podjęcia czynności określonych treścią przywołanego przepisu, a
więc do wezwania osoby, która to pismo sporządziła, aby usunęła ten brak w
terminie 7 dni, pod rygorem uznania, tego pisma, za bezskuteczne. Stąd też
zaskarżone zarządzenie wydane bez takich, uwarunkowanych wprost treścią art.
120 k.p.k., działań z pewnością rażąco naruszało tę normę. Ewidentnie miało to
istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, skoro bez zaistnienia – tego
uchybienia - nie mogło ono być w takiej treści w ogóle wydane.
Równocześnie dołączone do zażalenia udzielone przez skazanego
pełnomocnictwo adw. M. L. do „ wniesienia kasacji (…) i reprezentowania w
postępowaniu kasacyjnym przed wszystkimi Sądami” (k. 494) z dnia 22 stycznia
2014 r., pozwala uznać nawet wiarygodność twierdzeń skarżącego o tym, że miał
on w istocie upoważnienie do sporządzenia i podpisania na rzecz skazanego tej
3
kasacji, którą przedłożył, a niedołączenie do niej tego pełnomocnictwa wynikało
tylko z przeoczenia, nie zaś rzeczywistego jego braku.
W tej stwierdzonej sytuacji konieczne się zatem stało uchylenie
zaskarżonego zarządzenia, jako tak – co najmniej – przedwczesnego, jak i –
odnośnie przywołanych wyłącznie w nim motywów - pozbawionego oparcia w
obowiązujących przepisach.
Następstwem tego rozstrzygnięcia będzie potrzeba dokonania przez prezesa
sądu odwoławczego, lub osobę wskazaną w art. 93 § 2 k.p.k., działań
przewidzianych treścią art. 530 § 1 i 2 k.p.k., dotyczących wniesionej już przez
obrońcę skazanego kasacji.
Z tych wszystkich względów postanowiono jak wyżej.