Wyrok SN z 3 kwietnia 2014, sygn. V KK 62/14
Data orzeczenia
3 kwietnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Przemysław Kalinowski
SSN Andrzej Ryński
Protokolant Anna Kowal
w sprawie M. D.
skazanego z art. 279 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 3 kwietnia 2014 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od
wyroku Sądu Rejonowego w K.
z dnia 25 października 2013 r.,
I. uchyla zaskarżony wyrok odnośnie rozstrzygnięcia
zawartego w punkcie X jego części rozstrzygającej - w zakresie
dotyczącym zobowiązania M. D. do naprawienia części szkody,
poprzez zapłatę na rzecz A.M. kwoty 590 zł;
II. obciąża Skarb Państwa wydatkami postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
2
Wyrokiem z dnia 25 października 2013 r., Sąd Rejonowy w K. uznał M. D. i J.
Z. za winnych popełnienia dwóch czynów z art. 279 § 1 k.k., stanowiących ciąg
przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., polegających na tym, że:
I. w nieustalonym dniu w okresie od 3 lutego do 6 lutego 2013 r. w Ś.,
działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wyrwaniu drewnianej okiennicy
skrzydła prawego, a następnie wybiciu szyby w oknie dostali się do wnętrza domku
letniskowego nr. 140, skąd w celu przywłaszczenia dokonali zaboru sprzętu
elektromechanicznego w postaci: pistoletu do kleju z napisem England koloru
żółtego, szlifierki oscylacyjnej marki Toya, opalarki marki Toya, szlifierki kątowej
koloru czerwonoszarego marki Black&Decker, wiertarki marki Black&Decker koloru
czerwonego, szlifierki kątowej marki Pegasus, szlifierki kątowej marki Einhell koloru
pomarańczowego, szlifierki marki Parkside, wkrętarki akumulatorowej marki
Black&Decker wraz z ładowarką, piły elektrycznej marki Bosch koloru zielonego,
młotowiertarki marki Macallister koloru niebieskiego, elektrycznego podgrzewacza
wentylatorowego, dwóch elektrycznych przedłużaczy jeden o długości 25 m., drugi
bębnowy o długości 50 m., 10 sztuk wierteł, czarnej skrzynki narzędziowej z
drobnymi narzędziami, czym spowodowali łączne straty w wysokości 2 820 zł., na
szkodę A. W. ;
II. w dniu 5 lutego 2013 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu, po
uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi dostali się do wnętrza
niezamieszkałego lokalu w budynku numer 136, skąd w celu przywłaszczenia
dokonali zaboru pieca szamotowego wraz z rurą dymną i kolanem dymnym o
łącznej wartości 233,90 zł., czym działali na szkodę Zakładu Gospodarki
Komunalnej i Mieszkaniowej w N.
i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył karę: J.
Z. roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a M. D. rok pozbawienia wolności.
Nadto uznał J. Z. za winnego dokonania pięciu innych występków, w tym
przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. popełnionego na szkodę T. K. i wymierzył temu
oskarżonemu za wszystkie przypisane mu czyny łączną karę 2 lat pozbawienia
wolności.
Wykonanie wymierzonych obydwu oskarżonym kar pozbawienia wolności
warunkowo zawiesił na okres: M. D. – 3 lat, a J. Z. - 5 lat, oddając ich obydwu pod
3
dozór kuratora sądowego, a nadto na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał ich
obydwu do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na
rzecz A. W. kwot po 110 zł. oraz na rzecz A. M. kwot po 590 zł. – w terminie 8
miesięcy od daty prawomocności wyroku .
Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 3
listopada 2013 r.
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył go na
korzyść skazanego M. D., w części dotyczącej zobowiązania tego skazanego, na
podstawie art. 72 § 2 k.k., do naprawienia części szkody wyrządzonej
przestępstwem, poprzez zapłatę kwoty 590 zł. na rzecz A. M. i zarzucił : rażące i
mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego
materialnego – art. 72 § 2 k.k. polegające na zobowiązaniu oskarżonego M. D. w
punkcie X wyroku do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, na
podstawie wymienionego przepisu, poprzez zapłatę na rzecz A. M. kwoty 590 zł.,
podczas gdy M. D. nie został skazany za popełnienie przestępstwa w następstwie
którego szkoda ta powstała.
Prokurator Generalny, podnosząc ten zarzut, wniósł o uchylenie punktu X
zaskarżonego wyroku w części dotyczącej zobowiązania M. D. do naprawienia
części szkody wyrządzonej przestępstwem na rzecz A.M.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna.
Zaskarżony nią wyrok – w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia będącego jej
wyłącznym przedmiotem – wydano z oczywistą i rażącą obrazą prawa. Nie ulega
wszak wątpliwości, że sąd może, stosownie do treści art. 72 § 2 k.k., zobowiązać
skazanego, któremu warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia
wolności, do naprawienia szkody w całości lub w części, tylko wtedy, gdy karę tą
orzekł za przestępstwo, które tą szkodę spowodowało.
Tymczasem wobec M. D. Sąd Rejonowy w K. w zaskarżonym wyroku orzekł,
na podstawie przywołanego przepisu, obowiązek zapłaty na rzecz A.M. kwoty 590
zł. w terminie 8 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku, mimo że nie
przypisał mu równocześnie popełnienia przestępstwa na szkodę jej brata T. K.,
którego prawa przynależne jako pokrzywdzonemu, ona w procesie – w myśl treści
4
art. 52 § 1 k.p.k. – wykonywała. Sprawstwo tego przestępstwa, zakwalifikowanego
z art. 279 § 1 k.k., przypisał (stosownie do postawionego przez prokuratora zarzutu)
bowiem wyłącznie J. Z. (por. pkt. V części wstępnej zaskarżonego wyroku i pkt. IV
jego części rozstrzygającej). Zobowiązanie skazanego M. D. do częściowego
naprawienia szkody wobec A. M. – w oparciu o treść art. 72 § 2 k.k.- nastąpiło więc
wbrew temu przepisowi, który – wobec nieprzypisania mu sprawstwa występku,
którego ta szkoda była następstwem – na pewno nie pozwalał na takie
rozstrzygnięcie. Uchybienie to miało niewątpliwie rażący charakter i istotnie
wpłynęło na treść wyroku, w zaskarżonej części. Nie tylko doprowadziło do
niezasadnego, pozbawionego podstaw prawnych i faktycznych, orzeczenia wobec
skazanego M. D. obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. M., ale także naraziło
tego skazanego – w przypadku niewykonania przez niego tego obowiązku – na
możliwość zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia
wolności .
W tej sytuacji należało uznać kasację Prokuratora Generalnego za
oczywiście zasadną, a w konsekwencji uchylić, będący jej przedmiotem, wyrok w
zaskarżonej części, i to - wobec charakteru stwierdzonego uchybienia - bez
potrzeby wydawania orzeczenia następczego .
Orzeczenie o wydatkach za postępowanie kasacyjne zapadło w oparciu o
treść art. 638 k.p.k..
Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.