sygn. V KK 17/14 24 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. V KK 17/14

Data orzeczenia 24 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 17/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 maja 2013r.,
sprawy R. P.,
skazanego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 270§1 k.k. oraz 11§2 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 sierpnia 2013 r., zmieniającego
wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 listopada 2012 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od
wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna właśnie zmierza do kolejnego
2
zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny
materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Nie zawiera ona żadnych tego
rodzaju zarzutów procesowych, które mogłyby wskazywać, iż Sąd Odwoławczy
przy rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 § 2 k.p.k., bądź art. 457 § 3 k.p.k.,
a zarzuty kasacyjne w istocie stanowią powielenie zarzutów apelacyjnych.
Tymczasem postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia
postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą.
Niezasadny jest podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przez Sąd
odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. Sąd II instancji rozważył
wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego i
wystarczająco umotywował swój stosunek do nich (strona 5-9 uzasadnienia).
Uzasadnienie wyroku Sądu Odwoławczego w pełni odpowiada wymogom
określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Nie można utożsamiać faktu nie podzielenia
zasadności podniesionego w apelacji zarzutu z brakiem ustosunkowania się do
niego. Zresztą należy po raz kolejny zauważyć, iż kasacja jest w istocie kopią
apelacji. Przy pewnych tylko modyfikacjach (w apelacji podnoszono zarzut błędu w
ustaleniach faktycznych) niezbędnych dla nadania skardze formy kasacji obrońca
powiela prawie wszystkie zarzuty apelacji, a także część przywołanej na ich
poparcie argumentacji. Jednocześnie skarżący nie wskazuje w sposób konkretny
na czym polegają wady uzasadnienia Sądu Odwoławczego poprzestając na
powtórzeniu zaprezentowania własnego stanowiska w sprawie.
Tymczasem powtórzenie w skardze kasacyjnej argumentacji prezentowanej
uprzednio w apelacji może być skuteczne tylko wówczas, gdy Sąd Odwoławczy nie
rozpozna należycie wszystkich zarzutów i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu
swojego orzeczenia w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k., co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Należy również przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu
Odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji.
Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami
doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez
reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas sąd rozpoznający apelację zwolniony jest od
drobiazgowego odnoszenia się do jej zarzutów, kwestionujących w rzeczywistości
3
taką ocenę. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów
nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów
uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Jakkolwiek jest rzeczą oczywistą, iż
na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i
zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak
bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu w
sposób samodzielny, wystarczające jest bowiem odwołanie się w tym zakresie do
zaakceptowanej argumentacji bez zbędnych powtórzeń.
Skoro w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji sporządził uzasadnienie
swego wyroku w taki sposób, iż w pełni odpowiadało ono wymogom z art. 424 § 1
k.p.k., nadto zawiera ono pełną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego
materiału dowodowego, to Sąd Apelacyjny nie miał potrzeby bardziej
szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do poszczególnych zarzutów apelacji.
Każdy zaś z podniesionych w apelacji zarzutów został przez Sąd Odwoławczy
dostrzeżony, a uzasadnienie jego wyroku zawiera precyzyjne odniesienie do nich
ze wskazaniem konkretnego dowodu, na którym oparł się Sąd rozstrzygając tę
kwestię.
Odnośnie kwestii „wysyłania faksów”, podniesionej jako samodzielny zarzut,
to przypomnieć należy, że przecież z uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego
jasno wynika, iż zajął on wprost stanowisko w tej sprawie prezentując je na k.8
uzasadnienia swego wyroku.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.