sygn. V KK 21/14 24 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. V KK 21/14

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
skazany obrońca skazanego / kasator
Data orzeczenia 24 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Sygn. akt V KK 21/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2014r.,
sprawy A. B.,
skazanego z art. 55 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w S, z dnia 19 czerwca 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Skarżący w apelacji stawiał zresztą zarzut właśnie błędu w ustaleniach
2
faktycznych.
Ustosunkowując się bezpośrednio do podniesionych w kasacji zarzutów
zauważyć wypada, że w apelacji, obrona wskazała zarzuty naruszenia tych
samych przepisów procesowych, a zatem ponowne ich przedstawienie na etapie
postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie ma
charakteru instancyjnego. Obrona nie podjęła nawet próby powiązania stawianych
w kasacji zarzutów z przebiegiem postępowania odwoławczego, brak bowiem
podniesienia naruszenia art. 433§1 k.p.k., czy 457§3 k.p.k. Bezsprzecznie też
uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Odwoławczy jest wnikliwe i zawiera
ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji.
Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy
jedynie, że:
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć
sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości
rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd,
- art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu.
W tej sytuacji żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł
zostać uznany za naruszony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym, a
tym samym zarzut podniesiony w kasacji nie jest zasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
3. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu.
W tej sytuacji żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł
zostać uznany za naruszony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym, a
tym samym zarzut podniesiony w kasacji nie jest zasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
3