sygn. V KK 21/14 24 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. V KK 21/14

Data orzeczenia 24 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 21/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2014r.,
sprawy A. B.,
skazanego z art. 55 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w S, z dnia 19 czerwca 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Skarżący w apelacji stawiał zresztą zarzut właśnie błędu w ustaleniach
2
faktycznych.
Ustosunkowując się bezpośrednio do podniesionych w kasacji zarzutów
zauważyć wypada, że w apelacji, obrona wskazała zarzuty naruszenia tych
samych przepisów procesowych, a zatem ponowne ich przedstawienie na etapie
postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie ma
charakteru instancyjnego. Obrona nie podjęła nawet próby powiązania stawianych
w kasacji zarzutów z przebiegiem postępowania odwoławczego, brak bowiem
podniesienia naruszenia art. 433§1 k.p.k., czy 457§3 k.p.k. Bezsprzecznie też
uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Odwoławczy jest wnikliwe i zawiera
ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji.
Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy
jedynie, że:
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć
sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości
rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd,
- art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu.
W tej sytuacji żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł
zostać uznany za naruszony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym, a
tym samym zarzut podniesiony w kasacji nie jest zasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
3