sygn. V KK 26/14 24 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. V KK 26/14

Data orzeczenia 24 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 26/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2014r.,
sprawy M. B.
skazanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 148§1 k.k. i art. 157§1 k.k. w zw. z art. 11§2
k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 września 2013 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 maja 2013 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący, wbrew deklaracjom z k.7 uzasadnienia kasacji, tylko pozornie
podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, którego
miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowane są one przeciwko
ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została
zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego
nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych
oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń
faktycznych.
2
Skarżący w apelacji stawiał zresztą zarzut związany z błędem w ustaleniach
faktycznych. Podkreślić trzeba, że formułując zarzuty kasacyjne, obrona w trzech
podpunktach ponownie odwołuje się do wadliwych „ustaleń” dokonanych przez Sąd,
a więc nadal pozostaje w sferze kwestionowania ustaleń faktycznych.
Ustosunkowując się bezpośrednio do podniesionych w pkt I kasacji zarzutów
zauważyć wypada, że w apelacji, obrona wskazała zarzuty naruszenia w zasadzie
tych samych przepisów procesowych, a zatem ponowne ich przedstawienie na
etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie
ma charakteru instancyjnego.
Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy
jedynie, że:
- naruszenie art. 4 k.p.k. (zasada bezstronności) nie może stanowić
samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z
zasad generalnych rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje
następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Treścią zarzutu może
stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów,
nie zaś zasady generalnej,
- art. 5§1 k.p.k. jest całkowicie chybiony w sytuacji, gdy oba Sądy
rozstrzygające sprawę nie wypowiadały się co do winy skazanego inaczej niż
poprzez wydanie wyroków w sprawie,
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie
rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do
prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd,
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
- art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu.
Obrona podjęła próbę powiązania stawianych w kasacji zarzutów z
przebiegiem postępowania odwoławczego, powołując jako naruszony również
przepis art. 458 k.p.k. Powołanie tego przepisu nie jest jednak w stanie podważyć
3
żadnej z powyższych tez i spowodować, że przywołane powyżej przepisy mógł
naruszyć Sąd prowadzący niniejszą sprawę w toku postępowania odwoławczego.
W tej sytuacji jedynie podniesienie naruszenia art. 433§1 i 2 k.p.k. może być
potraktowane jako spełniające merytoryczne wymogi zarzutu stawianego kasacji. I
ten zarzut nie jest jednak zasadny. Obrona nie wskazuje bowiem żadnych
zarzutów podniesionych w apelacji, do których nie ustosunkował się Sąd
Apelacyjny, poprzestając w tym zakresie na powtórzeniu prezentowanej przez
siebie linii obrony.
W ocenie Sądu Najwyższego uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd
Odwoławczy jest wnikliwe i zawiera ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów
podniesionych w apelacji.
W tej sytuacji, żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł
zostać uznany za naruszony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym, a
tym samym zarzut podniesiony w kasacji nie jest zasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.