Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. V KK 24/14
Data orzeczenia
24 kwietnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 maja 2013r.,
sprawy J. M. i D. W.,
skazanych z art. 279§1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych,
od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 15 lipca 2013 r., zmieniającego wyrok
Sądu Rejonowego w J. z dnia 12 października 2012 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanych w częściach równych.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanych jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na zarzucie
nierozważenia podniesionego w apelacji zarzutu nie odniesienia się przez Sąd
Rejonowy i nie wydania decyzji procesowej odnośnie wniosku dowodowego
prokuratora zawartego w akcie oskarżenia o dopuszczenia dowodu z materiałów
niejawnych zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego.
Zgodnie z poglądem utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego
uchybienie normom prawa procesowego zawartym w art. 368 k.p.k. w zw. z art.
366§1 k.p.k. stanowi względną podstawę odwoławczą, której istotność wpływu na
treść zapadłego rozstrzygnięcia uwarunkowana jest okolicznościami, których
2
dotyczył wniosek dowodowy. Niewątpliwie, zaniechanie podjęcia decyzji co do
wniosku dowodowego stanowi naruszenie dyspozycji reguły z art. 368 k.p.k. Nie
każde jednak uchybienie co do wadliwego potraktowania wniosku dowodowego
skutkować musi naruszeniem wymogu z art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k., a w związku
z czym, także art. 7 k.p.k. Brak decyzji procesowej co do oddalenia wniosku
dowodowego należy traktować – w zakresie skutków procesowych – za tożsamy z
decyzją o jego oddaleniu. Sytuację, w której Sąd meriti nie powołuje się na
okoliczności mające być przedmiotem takiego dowodu w zakresie prowadzonych
ustaleń faktycznych stanowią naruszenie prawa, które pozostaje bez wpływu na
treść rozstrzygnięcia (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada
2004 r., V KK 199/04).
Powyższy pogląd prawny przywołał także Sąd Odwoławczy w niniejszej
sprawie (k. 16 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego).
W tej sytuacji, nie można mówić ani o naruszeniu reguły z art. 433§2 k.p.k. -
bowiem treść zarzutu została rozpoznana przez Sąd II instancji ani o obrazie art.
457§3, który nakazuje właściwe, rzetelne i poprawne rozpoznanie określonego
zarzutu.
Nie można tracić z pola widzenia i tego, że zawnioskowane w akcie
oskarżenia dowody z istoty swojej miały wspierać postawiony oskarżonym zarzut.
Wątpliwości zatem budzi kwestia grawamenu obrony do „oczekiwania”, że dowody
te zostaną przeprowadzone. Jedynym racjonalnym celem takiego działania obrony,
który z oczywistych względów nie może być akceptowany, byłoby zatem zmierzanie
do przedłużenia postępowania.
Słusznie także w odpowiedzi na kasację podnosi Prokurator, że w toku
postępowania rozpoznawczego strony nie wnosiły o ujawnienie stenogramów z
materiałów niejawnych i przeprowadzenie dowodu na tą okoliczność.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanych obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.