Postanowienie SN z 13 maja 2014, sygn. IV KK 126/14
Data orzeczenia
13 maja 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 13 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 maja 2014 r.,
sprawy M. G.,
skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w K.,
z dnia 22 października 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.,
z dnia 21 maja 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 21 maja 2013 r., M. G. został uznany
za winnego popełnienia przestępstw z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.
11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z
art. 12 k.k.; z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k. oraz z art.
278 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 2 (dwóch)
lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4
(czterech) lat próby. Ponadto, mocą powołanego wyroku, zobowiązano
oskarżonego do poprawnego traktowania pokrzywdzonych oraz do naprawienia
2
szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: E.G. 10.666 zł, N. M.
3.550 zł, w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku.
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 22 października 2013 roku, po
rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22
października 2013 roku wniósł obrońca skazanego M. G., zarzucając określone w
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchybienie, polegające na wydaniu orzeczenia przez Sąd
Rejonowy nienależycie obsadzony tj. przy udziale SSR I. L., która z dniem 1
stycznia 2013 roku została przeniesiona na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego
w S., przy czym decyzję w tym przedmiocie z upoważnienia Ministra
Sprawiedliwości podpisał Podsekretarz Stanu, a zatem decyzja ta jako niezgodna z
prawem nie wywołała skutku jej właściwego.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację
obrońcy skazanego M. G. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego M. G. jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., w przypadku
skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja
wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie podnoszącym
wystąpienie jednej z przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
Z uwagi zatem na fakt, że M. G. został skazany na karę pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasacja wniesiona przez
jego obrońcę mogła być rozpatrywana jedynie w zakresie, w jakim podnosiła
wystąpienie uchybień, stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze.
W tym kontekście należy stwierdzić, że wskazanie przez skarżącego na
wystąpienie przesłanki określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. jest oczywiście
nietrafne. Obrońca skazanego upatruje zaistnienia tej przesłanki w nienależytej
obsadzie sądu, a w szczególności w fakcie, że decyzję w przedmiocie przeniesienia
3
SSR I. L. podpisał podsekretarz stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości. Na
poparcie swojego stanowiska skarżący odwołał się do uchwały 7 sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 roku (III CZP 46/13, LEX nr 1350216), z której
wynika, że uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe
przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze
zm.) przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w związku z czym nie może
być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi lub podsekretarzowi stanu.
Zaistniałe w tym zakresie rozbieżności w wykładni prawa (por. wyrok SN z dnia 16
października 2013 r., III KK 280/13, LEX nr 1378173) skłoniły Pierwszego Prezesa
Sądu Najwyższego do wystąpienia z wnioskiem o podjęcie przez pełny skład Sądu
Najwyższego uchwały rozstrzygającej następujące zagadnienie prawne: „Czy w
podjęciu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, wydanej na
podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze
zm.), Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony przez sekretarza lub
podsekretarza stanu?” W efekcie pełny skład Sądu Najwyższego uchwałą z dnia 28
stycznia 2014 roku, sygn. akt BSA-I-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 4, poz. 31),
uchwalił, że „w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe
na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
– Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze
zm.) Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani
podsekretarza stanu”, aczkolwiek „wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili
jej podjęcia”. To zaś oznacza, że wszystkie decyzje wydane przed podjęciem
uchwały, a zatem przed 28 stycznia 2014 roku, podpisane przez sekretarzy lub
podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, należy uznać za skuteczne,
niewymagające jakichkolwiek aktów konwalidacyjnych.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za
bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym obciążył skazanego kosztami
procesu w postępowaniu kasacyjnym.
4