sygn. II KK 357/13 20 maja 2014 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 20 maja 2014, sygn. II KK 357/13

Data orzeczenia 20 maja 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Józef Szewczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt II KK 357/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Przemysław Kalinowski
SSA del. do SN Mariusz Młoczkowski
Protokolant Marta Brylińska
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,
w sprawie D.K . obwinionego z 119 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 20 maja 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 9 października 2013 r.
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w
W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
2
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 9 października 2013 roku, sygn.
akt …7331/12, po rozpoznaniu sprawy D. K. obwinionego o czyn z art. 119 § 1 k.w.,
orzekł:
I. obwinionego D. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu,
stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1
k.w. w zw. z art. 19 k.w. w zw. z art. 35 k.w. wymierzył mu karę 1 dnia aresztu;
II. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zwolnił obwinionego od
zapłaty kosztów sądowych i określił, ze ponosi je Skarb Państwa.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w
dniu 17 października 2013 roku.
Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 października
2013 r., sygn. akt … 7331/12, kasację wywiódł Prokurator Generalny.
Na podstawie art. 110 k.p.w. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia
o karze, na niekorzyść obwinionego D. K.
Na podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w
zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku
naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art. 73 k.p.w. w zw. z art. 64 § 1 k.p.w. i
art. 63 § 2 k.p.w., poprzez uwzględnienie wadliwego wniosku obwinionego o
skazanie go w określony sposób bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku
zgodnie z tym wnioskiem, w następstwie czego doszło do rażącej obrazy art. 19
k.w. poprzez orzeczenie za przypisany D. K. czyn z art. 119 § 1 k.w. kary aresztu
poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Prokurator Generalny wniósł o
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie
Sądowi Rejonowemu w W., do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 73 k.p.w. obwinionemu przysługuje uprawnienie do
złożenia wniosku o skazanie go w określony sposób bez przeprowadzenia
postępowania dowodowego. Jednakże powinnością sądu rozpoznającego wniosek
złożony w tym trybie jest sprawdzenie warunków uzasadniających jego
uwzględnienie oraz dokonanie analizy złożonych przez obwinionego propozycji
kary.
3
Obwiniony D.K. na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku złożył
wniosek o skazanie w trybie art. 73 k.p.w. i wymierzenie mu kary 1 dnia aresztu
oraz zwolnienie z kosztów postępowania.
Sąd Rejonowy w W. wniosek ten uwzględnił, przyjmując iż okoliczności
popełnienia czynu zarzucanego obwinionemu oraz wyjaśnienia obwinionego w
świetle ujawnionego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości. Procedowanie
Sądu w przedmiocie rozpoznania wniosku obwinionego o skazanie bez rozprawy
było jednak wadliwe.
Przepis art. 19 k.w. określa dolną i górną granice kary aresztu, stanowiąc, że
kara ta trwa najkrócej 5 dni a najdłużej 30 dni.
Sąd I instancji, przypisując obwinionemu czyn z art. 119 § 1 k.w., który
zagrożony jest karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny i wymierzając
karę aresztu, związany był dolną i górną granicą tej kary, określoną we wskazanym
wyżej przepisie.
Dlatego w sytuacji złożenia przez D. K. wniosku o skazanie bez rozprawy i
wymierzenie kary 1 dnia aresztu, a więc poniżej dolnej granicy tej kary, Sąd
kierując się przepisem art. 63 § 2 k.p.w. powinien uzależnić uwzględnienie wniosku
od dokonania w nim zmian co do wysokości kary (por. wyrok Sądu Najżywszego z
dnia 4 października 2006 roku, sygn. akt II KK 8/06, OSNwSK 2006/1/1871).
Przedstawione uchybienie Sądu stanowi rażące naruszenie przepisów prawa
procesowego i materialnego, wskazanych w treści zarzutu, mające istotny wpływ na
treść orzeczenia, bowiem doprowadziło do uwzględnienia wadliwego wniosku
obwinionego o skazanie bez rozprawy i wymierzenie z obrazą art. 19 k.w. kary 1
dnia aresztu, której orzeczenie nie było możliwe.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.