Postanowienie SN z 22 maja 2014, sygn. III KK 50/14
Data orzeczenia
22 maja 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 maja 2014 r.,
sprawy lustrowanego S. I.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę lustrowanego
od orzeczenia Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 października 2013 r.,
zmieniającego orzeczenie Sądu Okręgowego w O.
z dnia 12 lipca 2013 r.,
postanowił :
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża S.
I.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O., orzeczeniem z dnia 12 lipca 2013 r.:
I. na podstawie art. 21a ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o
ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa z lat 1944 –
1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.)
stwierdził, że S. I. w dniu 19 października 2010 r., w związku z ubieganiem
się o pełnienie funkcji publicznej radnego Rady Miejskiej w K. złożył
niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne;
II. na podstawie art. 21a ust. 2a cyt. ustawy orzekł wobec lustrowanego utratę
prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu
Europejskiego oraz wyborach powszechnych organu i członka organu
2
jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej
jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek utworzenia wynika z
ustawy – na okres 3 lat,
III. na podstawie art. 21a ust. 2b cyt. ustawy orzekł wobec lustrowanego zakaz
pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 – 54 cyt. ustawy –
na okres 3 lat.
Od tego orzeczenia apelacje wnieśli prokurator Oddziałowego Biura
Lustracyjnego w B. oraz obrońcy S. I. Obrońcy w apelacjach podnieśli zarzuty
obrazy przepisów postępowania – art. 366 § 1, art. 424 § 1 pkt 1, art. 5 § 2, art. 6,
art. 7, art. 167, art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych.
Apelacja prokuratora zaskarżała orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia w
zakresie środków określonych w art. 21a ust. 2a i 2b cyt. wyżej ustawy, zarzucając
obrazę prawa materialnego i rażącą niewspółmierność orzeczonych środków.
Sąd Apelacyjny, orzeczeniem z dnia 22 października 2013 r. zmienił
zaskarżone orzeczenie w pkt III części dyspozytywnej w ten sposób, że na
postawie art. 21a ust. 2b cyt. ustawy orzekł wobec lustrowanego zakaz zajmowania
funkcji publicznych określonych w art. 4 pkt 2 – 57 ustawy, z pozostałej części
zaskarżone orzeczenia utrzymał w mocy.
W kasacji od tego orzeczenia obrońca lustrowanego zarzucił:
rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a
mianowicie:
1/ art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnianiu informacji o
dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści
tych dokumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie
wyrażające się w przyjęciu przez Sąd mylnego poglądu, w świetle którego
możliwe jest przyjęcie istnienia znamion współpracy lustrowanego z organami
bezpieczeństwa państwa mimo braku współpracy wyrażającej się konkretnymi
działaniami lustrowanego zmierzającymi do urzeczywistnienia współpracy;
2/ art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 167 k.p.k., 170 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 366 k.p.k.
poprzez bezzasadną akceptację przez Sąd Apelacyjny oddalenia przez Sąd I
instancji wniosku o opuszczenie dowodu z zeznań świadka L. J., który z racji
pełnionej funkcji w okresie odbywania przez lustrowanego służby wojskowej
3
mógł wnieść istotne dla przedmiotowej sprawy okoliczności dotyczące nie tylko
charakteru spotkań lustrowanego z M. W., ale zwłaszcza mógł dostarczyć
informacji na temat rzetelności wypełniania przez M. W. swoich obowiązków
służbowych oraz zgodności z prawdą czynionych przez niego notatek, co
mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu, zważywszy, że
oparł on swoje ustalenia niekorzystne dla lustrowanego w dużej mierze właśnie
w oparciu o jego zeznania;
3/ art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 366 k.p.k. poprzez
wydanie przez Sąd Apelacyjny wyroku bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich
istotnych okoliczności sprawy, skutkującego przyjęciem przez ten Sąd
przekonania ukształtowanego w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co było
wynikiem bezzasadnej akceptacji przez Sąd Apelacyjny:
- zaniechania przez Sąd I instancji zwrócenia się z urzędu do Archiwum
Jednostki Wojskowej w O. i Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. o dane
dotyczące tego, czy i kiedy oraz z jakich przyczyn lustrowany przebywał w
areszcie podczas odbywania służby wojskowej - podczas gdy ustalenie tej
istotnej dla sprawy okoliczności, sygnalizowanej przez lustrowanego w jego
wyjaśnieniach, pozwoliłoby na ocenę postawy lustrowanego wobec
panującego wówczas ustroju, a tym samym informacje te mogłyby okazać się
pomocne dla ustalenia braku woli lustrowanego do ewentualnej współpracy z
organami bezpieczeństwa państwa;
- zaniechania przeprowadzenia przez Sąd I instancji ustalenia z urzędu nazwisk
żołnierzy, którzy służyli w plutonie dowodzonym przez lustrowanego, a
następnie przeprowadzenie dowodu z zeznań tych świadków na okoliczność,
czy było powszechnie wiadomo, że miały miejsce spotkania lustrowanego z
M. W., a tym samym nie wystąpiła przesłanka tajności, konieczna do
przypisania lustrowanemu odpowiedzialności, zwłaszcza że w tym zakresie
Sąd I instancji odmówił wiarygodności wyjaśnieniom lustrowanego, który na
rozprawie w dniu 12.07.2013 r. podał, że jego spotkania z M. W. nie były tajne
i były znane jego żołnierzom;
- zaniechania wyjaśnienia przez Sąd I instancji znaczenia terminów „zadanie" i
„sygnał" dopisanych przez M. W. na dokumentach pokwitowania (k. 280 i k.
4
284) i w związku z tym bezzasadne przyjęcie przez oba Sądy, że oznaczały
one elementy współpracy lustrowanego z organami bezpieczeństwa państwa,
jak również bezzasadne przyjęcie przez Sąd II instancji, że nie udało się
wyjaśnić co kryje się pod tymi pojęciami, mimo że nie zostały poczynione
żadne próby mające na celu ustalenie znaczenia tych słów;
4/ art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie
kontroli instancyjnej polegającej na nieodniesieniu się przez Sąd Apelacyjny na
wystarczającym poziomie szczegółowości do zarzutów przedstawionych w pkt 4
apelacji obrońcy adw. M. H., poprzestając na zbyt ogólnym - w ocenie obrony -
stwierdzeniu (s. 14 uzasadnienia skarżonego wyroku), że nie miały one
istotnego znaczenia, albowiem zmierzały do podważenia oceny wiarygodności
zeznań świadka M. W.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz
orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do
ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Oddziałowego Biura
Lustracyjnego w B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Porównanie treści zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych prowadzi do
oczywistego wniosku, że autor kasacji, pod pozorem rażącego naruszenia prawa
materialnego, przenosi na grunt postępowania kasacyjnego zarzuty apelacyjne,
ujmowane jako błąd w ustaleniach faktycznych lub naruszenie przepisów
postępowania, konstruując je w taki sposób, by ominąć zakaz kwestionowania
ustaleń faktycznych. Zarzuty kasacji ujęte w pkt 2 i 3, stanowią powielenie zarzutów
podniesionych w apelacjach i odnoszą się do procedowania przed Sądem
pierwszej instancji.
Motywy kasacji wskazują wprost, że skarżący prezentuje własną ocenę
dowodów, opartą na linii obrony przyjętej przez lustrowanego, polemizuje z
ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów wskazujących na
złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego.
5
Brak podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2
k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia orzeczenia Sądu Apelacyjnego
jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacjach obrońców zarzuty zostały
przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone.
Uzasadnienie to merytorycznie jest trafne, odnosi się do zarzutów apelacji w takim
zakresie, w jakim zostały one postawione. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że
doszło do niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środków odwoławczych.
W tym stanie rzeczy, akceptując stanowisko przedstawione w prokuratorskiej
odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście
bezzasadną.