sygn. V KZ 20/14 27 maja 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 maja 2014, sygn. V KZ 20/14

Data orzeczenia 27 maja 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Andrzej Stępka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KZ 20/14
POSTANOWIENIE
Dnia 27 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 27 maja 2014 r.,
w sprawie R. A.,
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 lutego
2014 r., o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu,
na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 528 § 1 pkt 2
k.p.k.
postanowił
zażalenie skazanego pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. odmówiono
skazanemu R. A. przyznania obrońcy z urzędu dla potrzeb postępowania
kasacyjnego. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany, kwestionując w
skardze prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie przyjęcia, że
ma on możliwości do uzyskania dochodów pozwalających na ustanowienie obrońcy
z wyboru.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie może zostać merytorycznie rozpoznane. Stosownie do
przepisu art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k., na odmowę wyznaczenia adwokata w celu
sporządzenia kasacji nie przysługuje środek odwoławczy. Przepis art. 528 k.p.k.
określa samodzielną podstawę do niemożności zaskarżania decyzji w toku tzw.
2
postępowania okołokasacyjnego, a jest bezsporne, iż to właśnie w toku takiego
postępowania zaskarżone postanowienie zostało wydane. Niemożność zaskarżenia
decyzji o odmowie wyznaczenia adwokata w celu sporządzenia kasacji nie wynika
zatem z uregulowań zawartych w art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 78 § 1 k.p.k., ale
lokuje się w obszarze postępowania toczącego się już po uprawomocnieniu się
wyroku wydanego w sprawie karnej. Należy zwrócić uwagę, że Trybunał
Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r., w sprawie K 30/11, nie
stwierdził, aby przepis art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k. był niezgodny z Konstytucją.
Okoliczność ta oznacza, iż nie ma żadnych normatywnych racji do uznania, że
wyrok ten „otworzył” także drogę do zaskarżania orzeczeń lub zarządzeń o
odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu także po tym, jak zapadło prawomocne
orzeczenie rozstrzygające o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Złożone
zażalenie nie może zostać w takim układzie rozpoznane, skoro ustawa procesowa
wskazuje, iż taki środek odwoławczy w ogóle nie przysługuje (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KZ 30/13, OSNKW 2013, z. 9, poz. 82).
Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.