sygn. V KK 61/14 4 czerwca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 4 czerwca 2014, sygn. V KK 61/14

Data orzeczenia 4 czerwca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Piotr Hofmański
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 61/14
POSTANOWIENIE
Dnia 4 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 czerwca 2014 r.
sprawy K. C.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 25 października 2013 roku,
zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 11 lipca 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata E. W.-K.,
Kancelaria Adwokacka w J., kwotę 442 zł 80 gr (czterysta
czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku
VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji
na rzecz skazanego K. C.,
3. zwolnić skazanego K. C. od ponoszenia kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.
W kasacji zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego w art. 157 § 2 k.k.; poprzez błędne
zastosowanie, albowiem Sąd II Instancji niesłusznie uznał, iż oskarżony uderzył
pokrzywdzoną M. T. w dniu 6 maja 2013 r. obcęgami w twarz, albowiem
okoliczności te nie wynikały z żadnego obiektywnego dowodu zgromadzonego
2
w sprawie a jedynie wynikały z twierdzeń pokrzywdzonej, co miało istotny
wpływ na treść orzeczenia, albowiem Sąd Okręgowy w sposób zupełnie
dowolny , a nie swobodny dokonał oceny materiału dowodowego w postaci
zarówno twierdzeń pokrzywdzonej, jak i dokumentacji medycznej , w której brak
jest jakichkolwiek stwierdzeń, iż w istocie pokrzywdzona została uderzona
takim narzędziem, co doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego za
czyn z art. 157 § 2 k.k.;
2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. zasady swobodnej
oceny dowodów wyrażonej w art. 7 k.p.k. oraz zasady obiektywizmu wyrażonej
w art. 4 k.p.k., wskutek wybiórczej i dowolnej, a więc w istocie arbitralnej,
analizy całokształtu ujawnionych faktów związanych z ustaleniem osoby
właściciela rzeczy uszkodzonych przez oskarżonego, albowiem Sąd Okręgowy,
za Sądem Rejonowym bezkrytycznie przyjął za prawdziwe twierdzenia M. T., iż
rzeczy objęte zarzutem popełnienia przez oskarżonego czynu z art. 288 § 1 k.k.
zostały podarowane nie tylko oskarżonemu, ale i jej, przez Stowarzyszenie
Romskie, co stoi w sprzeczności nie tylko z samymi ustaleniami Sądu
Okręgowego w tym zakresie - Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku na str. 4
wskazuje, iż „...większości tych przedmiotów nie uzyskał od Stowarzyszenia
Romskiego...", ale i w sprzeczności z twierdzeniami oskarżonego i świadkami,
jak również samej pokrzywdzonej, która przyznała, iż telewizor marki Curtis
dostał oskarżony, którzy potwierdzili, iż tylko oskarżony, jako członek
Stowarzyszenia Romskiego otrzymał poszczególne rzeczy, a fakt korzystania z
nich przez M. T. nie przesądzał o zmianie ich właściciela, co miało istotny
wpływ na treść orzeczenia, albowiem dokonując oceny materiału dowodowego
z rażącym naruszeniem treści art. 7 k.p.k, Sąd de facto nie ustalił, które z
rzeczy wskazanych w akcie oskarżenia należały wyłącznie do oskarżonego, co
doprowadziło do niesłusznego skazania za przypisane oskarżonemu czyny z
art. 288 k.k.;
3. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 k.p.k.,
poprzez nie rozstrzygniecie na korzyść oskarżonego wątpliwości co do tego,
które z rzeczy uszkodzonych przez oskarżonego stanowiły jego własność, a
które własność pokrzywdzonej lub były ich wspólne, albowiem wątpliwości takie
3
niewątpliwie istniały skoro Sąd II Instancji na str. 4 uzasadnienia wyroku
wskazuje, iż „...większości tych przedmiotów nie uzyskał od Stowarzyszenia
Romskiego...", nie ustalając przy tym komu i jakie dokładnie rzeczy
Stowarzyszenie Romskie przekazało;
4. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 k.p.k., poprzez
nierozstrzygnięcie wniosków oskarżonego zmierzających do wykazania, iż
rzeczy wskazane w zarzutach, które miał uszkodzić oskarżony stanowiły
wyłącznie jego własność, przez co oskarżony nie mógł odpowiadać za
uszkodzenie swojej własności, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia,
albowiem brak uzupełnienia w tym zakresie materiału dowodowego
oferowanego przez oskarżonego, doprowadziło do niesłusznego skazania
oskarżonego za czyny z art. 288 k.k.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Okręgowego w J. z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt … 491/13, oraz wyroku
Sądu Rejonowego w J. Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w K. z dnia
11 lipca 2013 r., sygn. akt … 397/13, i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania przez Sąd I instancji.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności
przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli
poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest
podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem
I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w niewielkim zakresie
odnosi się do wad postępowania odwoławczego, przede wszystkim zaś zmierza do
ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanych przez Sąd meriti – a przy
tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy –
ustaleń faktycznych. Także zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną
kwalifikację prawną przypisanego skazanemu czynu, odnosi się w gruncie rzeczy
do poczynionych ustaleń faktycznych, których Sąd Okręgowy samodzielnie nie
4
dokonywał. Zważyć należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić
powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią
instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności postępowania
Sądu I instancji.
Z tego powodu nie mógł być skuteczny zarzut w pkt 1 kasacji. Jedynie na
marginesie można zaznaczyć, że ustalenie co do spowodowania u pokrzywdzonej
lekkiego uszczerbku na zdrowiu zostały poczynione nie tylko na podstawie jej
zeznań, ale także w oparciu u opinię biegłego lekarza-chirurga (k. 130, t. I),
dokument z Izby Przyjęć (k. 6, t. I) oraz zeznania matki pokrzywdzonej (k. 83v, t. I).
Bezzasadne okazały się też zarzuty w pkt 2-4 kasacji, dotyczące w istocie
ustaleń faktycznych. Choć poprawność rozważań Sąd odwoławczego co do
własności rzeczy podarowanych przez Stowarzyszenie Romskie może budzić
wątpliwości, to nie wydaje się, aby mogło to mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego wyroku. Nawet jeśli wspomniane przedmioty, tj. drzwi, grzejniki czy
kabina prysznicowa, zostały podarowane skazanemu, to montując je w mieszkaniu,
skazany utracił władztwo faktyczne i tytuł prawny do tych rzeczy, które stały się
częściami składowymi nieruchomości lokalowej. Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 k.c.
część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
praw rzeczowych. Zatem K. C. rozporządził wspomnianymi przedmiotami w taki
sposób, że – niezależnie od motywacji – utracił ich własność. To z kolei pozwalało
na przypisanie mu występku z art. 288 § 1 k.k. w odniesieniu do tych przedmiotów.
Jeśli zaś chodzi o pozostałe przedmioty, których zniszczenie skazanemu
przypisano, tj. telewizor marki Curtis, konsola do gier X-box, dekoder Polsatu z
pilotem, rozważania Sądu Apelacyjnego są w pełni poprawne i przekonujące, a
wnioski zawarte na s. 4 uzasadnienia wyroku tego Sądu, Sąd Najwyższy w pełni
akceptuje.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.