Wyrok SN SD z 5 czerwca 2014, sygn. SNO 24/14
Data orzeczenia
5 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Wiesław Kozielewicz
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Dariusz Zawistowski
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
Protokolant Katarzyna Wojnicka
przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w […],
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r.,
sprawy obwinionego G. T.
sędziego Sądu Rejonowego w […]
w związku z odwołaniem obwinionego
od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]
z dnia 18 lutego 2014 r.,
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.
UZASADNIENIE
Sędzia Sądu Rejonowego G. T. został obwiniony o to, że w dniu 7 marca
2012 r. na drodze publicznej pomiędzy miejscowościami L. i W. kierował
samochodem osobowym marki […], w stanie nietrzeźwości, mając w trzech
2
badaniach dokonanych urządzeniem Alkometr A2 nr 1846/11L wynik 2,47; 2,85;
2,83 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny w […]
uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego czynu i za to na
podstawie art. 107§1 pkt 5 u.s.p. wymierzył mu karę dyscyplinarną złożenia
sędziego z urzędu. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że obwiniony dopuścił się
przestępstwa za które został prawomocnie skazany, które wyczerpuje znamiona
przewinienia dyscyplinarnego z art. 107§1 u.s.p.. Obwiniony działał z zamiarem
bezpośrednim, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej ani upośledzenia
umysłowego, nie ma podstaw do przyjęcia upojenia patologicznego lub innego
atypowego. Za wymierzeniem najsurowszej kary przemawiał charakter
popełnionego przewinienia polegający na rażącym naruszeniu zasad porządku
publicznego, wysoki stopień nietrzeźwości oraz społeczna i korporacyjna
szkodliwość przypisanego przewinienia.
W odwołaniu z dnia 3 kwietnia 2014r. obwiniony sędzia G. T. zarzucił
naruszenie prawa formalnego, obrazę prawa materialnego, błąd w ustaleniach
faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary.
Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne. Obwiniony pomija, że kwestia jego stanu
zdrowia została szczegółowo rozważona przez Sąd Apelacyjny - Sąd
Dyscyplinarny. Sąd odwołał się do opinii biegłych powołanych w sprawie
dyscyplinarnej, którzy wykluczyli u obwinionego chorobę psychiczną w rozumieniu
psychozy czy niedorozwoju umysłowego. Zdaniem biegłych, dokonując
zarzucanego czynu obwiniony znajdował się pod wpływem alkoholu, jednakże brak
jest podstaw do przyjęcia u niego w tym czasie upojenia patologicznego lub innego
atypowego. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania poczytalności
obwinionego w odniesieniu do zarzucanego mu czynu, warunki z art. 31 §1 lub §2
k.k. nie znajdują zastosowania, stan ten trwa do nadal.
Stan zdrowia obwinionego został również szczegółowo oceniony w toku
postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w
[…] z dnia 21 stycznia 2014r. (II Ka …/13). W tym postępowaniu dopuszczono dowód
z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli nie stwierdzili choroby psychicznej w
3
znaczeniu psychozy ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast chorobę
alkoholową i zespół depresyjny wtórny do uzależnienia. Ponadto biegli uznali, że
oskarżony w chwili czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozumienia znaczenia
czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd Okręgowy na podstawie opinii
biegłych wykluczył również wpływ zażywanych przez obwinionego leków na
poczytalność oskarżonego, skoro ten zażył dawki lecznicze, wcześniej nie
odnotowując konkretnych zaburzeń po ich przyjmowaniu. Za tym stanowiskiem
przemawia także zachowanie obwinionego w czasie popełnienia czynu zabronionego.
Wreszcie, w toku postępowania karnego oddalono wnioski dowodowe o wysłuchanie
w charakterze świadków […], które zostały złożone również w toku niniejszej sprawy
dyscyplinarnej. Sąd Okręgowy uznał, że wysłuchanie tych osób nie ma znaczenia dla
rozstrzygnięcia sprawy, skoro dane o stanie zdrowia psychicznego obwinionego
znajdowały się w historiach choroby czy kartach informacyjnych.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 k.k. przez
orzeczenie kary niewspółmiernie surowej, w tym nierozpoznanie wniosków
dowodowych w zakresie wydajności i obciążenia pracą obwinionego.
Niekwestionowany jest pogląd, że popełnienie przez sędziego przewinienia
dyscyplinarnego, które odpowiada ustawowym znamionom typu czynu
zabronionego prowadzenia w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie
nietrzeźwości, a więc czynu zabronionego o charakterze umyślnym, stanowi wyraz
tak rażącego lekceważenia porządku prawnego, że z reguły powoduje utratę
kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego, niezależnie od oceny jego
wcześniejszej służby. Świadczy bowiem, że sędzia świadomie ignoruje
powszechnie znane zakazy nie tylko uregulowane w przepisach prawa, ale także
mające konotacje etyczne. Naraża przez to na szwank swoje dobre imię, jak
również bezpieczeństwo wszystkich współużytkowników drogi publicznej, po której
się porusza. Jedynie zupełnie nadzwyczajne okoliczności, mieszczące się zwykle w
ramach instytucji kontratypów usprawiedliwiają sędziego, tak jak każdego innego
obywatela, z faktu, iż nie respektował zakazu prowadzenia pojazdu w stanie
nietrzeźwości. Za takie przewinienie służbowe odpowiednią karą dyscyplinarną jest
kara złożenia sędziego z urzędu (por. wyroki SN z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt
SNO 58/10, z dnia 27 sierpnia 2007 r., sygn. SNO 47/07; z dnia 27 marca 2007 r.,
4
sygn. SNO 13/07, z dnia 9 marca 2006 r., sygn. SNO 6/06; z dnia 10 września
2002 r„ sygn. SNO 27/02;).
Oceniając z tej perspektywy, Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny podziela
stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu
Dyscyplinarnego. Godnym odnotowania jest nie tylko charakter przewinienia
dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego, ale również wysoki stopień
nietrzeźwości obwinionego. Nawet zatem ewentualne uwzględnienie okoliczności
podnoszonych przez obwinionego co do jego wydajności i obciążenia pracą nie
zmienia łącznej oceny zachowania obwinionego jak też zasadności wymierzenia
mu kary dyscyplinarnej złożenia z urzędu.
Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.