Postanowienie SN z 13 czerwca 2014, sygn. III KK 60/14
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
podejrzany
pokrzywdzony
biegły
prokurator
Data orzeczenia
13 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r.,
sprawy D. S.
skazanego z art. 162 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 24 października 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 10 kwietnia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego D. S. od ponoszenia
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. w
sprawie …581/13, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 10
kwietnia 2013 r. wydany w sprawie … 1148/12, którym D. S. za czyn
zakwalifikowany z art. 162 § 1 kk skazany został na karę jednego roku pozbawienia
wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
D. S. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa mogące mieć
2
istotny wpływ na jego treść: 1) prawa materialnego, wyrażające się w wadliwej
wykładni znamion „„nie udziela pomocy”” art. 162 § 1 kk i polegające na przyjęciu,
iż tę dyspozycję tego przepisu wyczerpał czyn oskarżonego mimo, że nie zawierał
on znamion przestępstwa, 2) przepisów postępowania: - art. 193 § 1 k.p.k., a
wynikające z uznania bez zasięgnięcia opinii biegłego, iż pokrzywdzony znajdował
się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo
ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, aczkolwiek cytowany przepis w realiach sprawy
wymagał zasięgnięcia opinii biegłego, - art. 457 k.p.k. i 424 k.p.k. polegające na
oczywiście błędnym ustaleniu, że wnioskowany w apelacji obrońcy wniosek o
dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny był niedopuszczalny,
bo zmierzał do interpretacji przez biegłego przepisów prawa; ogólnikowe, nie
zawierające uzasadnienia faktycznego ustalenie, że pokrzywdzony znajdował się w
położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu, dokonane przez Sądy obu instancji”, wniósł o uchylenie
wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do
ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy D. S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 §
3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast D. S., wobec jego aktualnej sytuacji
majątkowej i braku możliwości zarobkowania, został zwolniony od ponoszenia
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w
zw. z art. 518 k.p.k.
Kasacja obrońcy, w znacznej części, wprost powtarza zarzuty apelacji, w tym
zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co w kasacji w ogóle jest niedopuszczalne,
a więc nie zostanie rozpatrzone przez Sąd Najwyższy. Z kolei, zarzut naruszenia
przez Sąd odwoławczy art. 424 k.p.k. jest oczywiście bezzasadny, w sytuacji gdy
Sąd ten nie dokonał odmiennych niż Sąd pierwszej instancji ustaleń i odmiennej
oceny przeprowadzonych w tej sprawie dowodów. Rozważając natomiast zarzut
naruszenia, i to przez Sądy obu instancji, przepisu art. 193 § 1 k.p.k., zwrócić
należy uwagę na to, że w toku całego postępowania w tej sprawie wniosek taki
3
wprost również przez obrońcę nie został złożony, choć konieczność opiniowania
przez biegłego z zakresu medycyny obrońca podnosił w kolejnych pismach
procesowych. Decydujące jest jednak to, że należało podzielić stanowisko Sądów
obu instancji, że przeprowadzenie takiego dowodu co do znajdowania się
pokrzywdzonego w tej sprawie „w położeniu grożącym bezpośrednim
niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu” nie było
potrzebne, co przekonująco zostało wywiedzione także w uzasadnieniu
zaskarżonego w tej sprawie wyroku Sądu Okręgowego, które to uzasadnienie
również w tym zakresie spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 k.p.k., czyniąc
kasację także w punkcie 2) oczywiście bezzasadną.
Właśnie tę ostatnią kwestię Sąd odwoławczy bardzo szczegółowo i
przekonująco rozważył, poświęcając temu zagadnieniu większą część
uzasadnienia swego wyroku (s. 7-17). Dokonując ustaleń w tym zakresie Sąd
pierwszej instancji uczynił to na podstawie tych wyjaśnień ówczesnego
podejrzanego, które trafnie uznał za wiarygodne, a co Sąd odwoławczy zasadnie
zaaprobował. W ten sposób ustalone zostało w jakim stanie fizycznym znajdował
się pokrzywdzony i w jakich warunkach został on pozostawiony przez oskarżonego.
Sąd, bez udziału biegłego z zakresu medycyny, miał możliwość ustalenia, czy
pokrzywdzony wówczas znajdował się w położeniu grożącym bezpośrednim
niebezpieczeństwem dla jego życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, i to w tej
sprawie prawidłowo zostało dokonane, co pozwoliło, z kolei, ustalić, że oskarżony D.
S. przypisanym mu zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona występku
określonego w art. 162 § 1 kk.
Zatem, brak jest podstaw do przyjęcia, by Sąd Okręgowy w B., w tej sprawie,
rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego D. S., dopuścił się naruszenia
przepisów postępowania – art. 193 § 1 k.p.k., art. 457 k.p.k. i art. 424 k.p.k., a także
naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 162 § 1 kk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu..
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.