Postanowienie SN z 13 czerwca 2014, sygn. III KK 56/14
Data orzeczenia
13 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r.,
sprawy A. K.
skazanego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 16 października 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 2 kwietnia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego A. K.
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. w
sprawie …784/13, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 kwietnia
2013 r. wydany w sprawie … 107/12, którym A. K. za czyny zakwalifikowane z art.
286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k. skazany
został na karę łączną dwóch lat i trzech miesięcy pozbawienia wolności.
2
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w L., kasację na korzyść
skazanego A. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa, które
mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie prawa
procesowego: - art. 5 § 2 k.p.k. przez zaabsorbowanie do prawomocnego wyroku
rozstrzygnięcia – dokonanego przez Sąd I instancji, dotyczącego niedającej się
usunąć wątpliwości co do tego, czy oskarżony A. K. popełnił zarzucane mu
przestępstwo z art. 286 §1 k.k. i art. 244 § 3 k.k. – na niekorzyść skazanego
zamiast na jego korzyść; - art. 7 k.p.k. przez dokonanie oceny dowodów z zeznań
oskarżonych wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie; - art. 170 § 1 i 2 , art.
193 § 1 i art. 202 § 1 k.p.k. przez bezzasadną akceptację oddalenia przez Sąd I
instancji wniosku dowodowego oskarżonego (k. 391) z motywacją
nieuzasadniającą żadnej podstawy w przepisach procedury; - art. 167 k.p.k. w zw. z
art. 193 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego
psychiatry w zakresie ustalenia ewentualnego wpływu leku clonazepan i afoban,
depakine, a także zaburzeń na jakie cierpi oskarżony A. K. na zdolność
postrzegania i odtwarzania zdarzeń w trakcie składania wyjaśnień w postępowaniu
przygotowawczym, albowiem lek i zaburzenia mogły w istotny sposób wpłynąć na
świadomość oskarżonego A. K.; - art. 457 §3 k.p.k. przez nieustosunkowanie się w
uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego do zarzutów w apelacji obrońcy A. K.
dotyczących popełnienia przez oskarżonego A. K. przestępstwa z art. 244 § 1 k.k.”,
wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w L., w odpowiedzi na kasację, wniósł o
jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego A. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast A. K. został obciążony
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w
zw. z art. 518 k.p.k.
Analizując zarzuty kasacji, obrońcy zwrócić przede wszystkim należy uwagę
na to, że poza zarzutem naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k.,
stanowi ona powtórzenie zarzutów apelacji, a więc odnosi się do orzeczenia Sądu
3
pierwszej instancji, co w kasacji jest niedopuszczalne, wobec jednoznacznego
brzemienia przepisu art. 519 k.p.k. Z kolei, staranna lektura uzasadnienia wyroku
Sądu Okręgowego sporządzonego w tej sprawie, w kontekście zarzutów apelacji,
prowadzi do ustalenia, że Sąd ten w pełni i przekonująco odniósł się do zarzutów
apelacji, zasadnie podzielając ustalenia i oceny Sądu Rejonowego, równie
zasadnie uznając, że brak było podstaw do przeprowadzenia kolejnego dowodu z
opinii biegłych psychiatrów, także z urzędu. Przekonująco wywiedzione zostało,
również w uzasadnieniu Sądu Okręgowego, dlaczego należało uznać za
wiarygodne wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym, a to
prowadziło do ustalenia, że A. K. dopuścił się nie tylko czynów wypełniających
ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k., ale także
kolejnego czynu wypełniającego ustawowe znamiona czynu określonego w art. 244
§ 1 k.k. Przyjmując te ustalenia, Sąd odwoławczy nie przeprowadził nowych
dowodów, nie dokonywał nowych własnych ustaleń i nie dokonywał ponownej
oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji. Natomiast, w
obszernym uzasadnieniu Sąd Okręgowy przekonująco wywiódł dlaczego należało
podzielić ustalenia i oceny Sądu Rejonowego, wykazując, że Sąd ten nie dopuścił
się obrazy wskazanych w kasacji obrońcy przepisów art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k.,
art. 170 § 1 i 2 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 202 § 1 k.p.k. i art. 167 w zw. z art. 193
k.p.k..
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.