Postanowienie SN z 18 czerwca 2014, sygn. III KK 18/14
Data orzeczenia
18 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2014 r.,
sprawy E. K.
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i z art. 178a § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w R.
z dnia 13 września 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 30 kwietnia 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w P., wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r., uznał E. K. za
winnego tego, że w dniu 13 lutego 2011 r. w M. naruszył umyślnie zasady
bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki
Mercedes w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,86‰ alkoholu we krwi nie
dostosował prędkości jazdy do panujących warunków drogowych i nie zachował
szczególnej ostrożności, doprowadzając do potrącenia poruszającej się chodnikiem
i prowadzącej rower pieszej M. M., w następstwie czego doznała ona szeregu
2
obrażeń skutkujących chorobą realnie zagrażającą jej życiu, po czym zbiegł z
miejsca wypadku, to jest za winnego przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art.
178 § 1 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu karę 7 lat pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem sąd skazał E. K. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.
na karę 1 roku pozbawienia wolności. Sąd orzekł karę łączną 7 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
na zawsze.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zarzucił w niej
wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 §
1 k.k. i art. 178a § 1 k.k., obrazę szeregu przepisów postępowania oraz rażącą
niewspółmierność orzeczonej kary. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku
poprzez uniewinnienie oskarżonego ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W
związku z zarzutem rażącej niewspółmierności kary, w apelacji sformułowano
również wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie
oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy w R.,
wyrokiem z dnia 13 września 2013 r., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając
przy tym apelację za oczywiście bezzasadną.
Od tego z kolei wyroku obrońca skazanego E. K. wniósł kasację, w której
zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości. Wyrokowi temu zarzucił:
1. rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez brak
rzetelnego ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów i
wniosków zawartych w apelacji oraz poprzestanie na ogólnikowym
odwoływaniu się w uzasadnieniu wyroku do ustaleń Sądu pierwszej instancji
bez rzeczywistego rozpoznania zarzutów, zaakceptowanie w toku kontroli
instancyjnej naruszenia zasady, że podstawę wyroku może stanowić tylko
całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej oraz
niedokonanie należytej kontroli odwoławczej,
2. rażące naruszenie art. 193 § 1 k.p.k. przez przyjęcie, że biegły z zakresu
ruchu drogowego posiadał odpowiednie wiadomości specjalne z zakresu
3
nauk medycznych pozwalające na ustalenie, że stwierdzone u
pokrzywdzonej obrażenia odpowiadają ustalonemu przez niego kontaktowi
zderzeniowemu uczestników wypadku.
W kasacji znalazł się także sformułowany „z najdalej posuniętej ostrożności
procesowej” zarzut zaistnienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z
art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Z uzasadnienia kasacji wynika, że zarzut ten związany
jest z przeobrażeniami organizacyjnymi, polegającymi na likwidacji Sądu
Rejonowego w S., którego obszar właściwości objęty został obszarem właściwości
miejscowej Sądu Rejonowego w P. i w związku z tym doszło do przeniesienia
sędziego orzekającego w sprawie ze zlikwidowanego Sądu Rejonowego w S.
Obrońca wniósł o ustalenie, czy przeniesienie nastąpiło na podstawie decyzji
Ministra Sprawiedliwości, czy też z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości podpisał
ją podsekretarz stanu.
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w
mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. i przekazanie sprawy temu ostatniemu
sądowi do ponownego rozpoznania, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania; w
razie zaś uwzględnienia zarzutu wystąpienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej
o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu
Rejonowego w P. i przekazanie sprawy Sądowi w P. do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi Prokuratora Okręgowego wniesiono o oddalenie
kasacji z uwagi na jej oczywistą bezzasadność.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu pozwalającym na
jej rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Poczynając od sformułowanego alternatywnie w kasacji zarzutu związanego
z wystąpieniem bezwzględnej przesłanki odwoławczej w postaci nienależytej
obsady sądu bądź udziału w orzekaniu osoby nieuprawnionej, stwierdzić należy, że
taka przesłanka nie zaistniała w toku postępowania poddanego kontroli kasacyjnej.
Zauważyć należy, że wyartykułowane w kasacji wątpliwości obrońcy rozstrzygnięte
zostały (już po sporządzeniu kasacji) uchwałą pełnego składu Sądu Najwyższego z
dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt BSA-4110-4/13. Sąd Najwyższy uznał
4
wprawdzie, że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce
służbowe na podstawie art. 75 § 3 ustawy- Prawo o ustroju sądów powszechnych
Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani
podsekretarza stanu, ale stwierdził jednocześnie, że wykładnia dokonana w
uchwale wiąże od chwili jej podjęcia, co oznacza, że wcześniejsze decyzje w tej
materii podpisane przez sekretarza lub podsekretarza stanu były skuteczne. Tym
samym podpisanie decyzji o przeniesieniu sędziego z Sądu Rejonowego w S.
przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości było ważne i w sprawie
nie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza.
Odnosząc się do, najbardziej rozbudowanego, pierwszego zarzutu kasacji
podkreślić trzeba, że lektura uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku prowadzi
do wniosku, że sąd odwoławczy odniósł się do sformułowanych w apelacji obrońcy
zarzutów. Uzasadnienie to nie jest wprawdzie przesadnie rozbudowane, ale w jego
treści odniesiono się do wszystkich istotnych w sprawie kwestii i podano, z jakich
powodów zarzuty apelacji obrońcy uznane zostały za niezasadne. W szczególności
przeanalizowany został zarzut błędów w ustaleniach faktycznych, z którym zresztą
wiąże się zawarty w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego. Sąd
odwoławczy nie poprzestał przy tym na ogólnikowym odwołaniu się do ocen i
ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji, krytykując nawet globalną ocenę
dowodów dokonaną przez ten sąd, ale wskazał, które konkretnie dowody sprawiają,
że ustalenia sądu pierwszej instancji są prawidłowe.
W sprawie, wbrew twierdzeniom apelacji i wywodom kasacji zgromadzono
raczej spójny i stosunkowo obszerny materiał dowodowy pozwalający na
odtworzenie przebiegu zdarzenia. Podstawę tego odtworzenia stanowią przy tym
zeznania naocznych świadków potrącenia pokrzywdzonej przez samochód
prowadzony przez oskarżonego. Nie wszyscy świadkowie widzieli przy tym sam
moment potrącenia, niemniej zeznania te, analizowane kompleksowo pozwalają na
przyjęcie takich ustaleń, jakich dokonał Sąd Rejonowy. Podkreślane w apelacji
kasacji rozbieżności w zeznaniach nie mają przy tym takiego natężenia, które
podawałoby w wątpliwość ustalenia co do przebiegu zdarzenia. Sąd odwoławczy
wskazał na dowody w postaci zeznań J. B., który widział sam moment uderzenia
pokrzywdzonej oraz zeznania […], którzy samego uderzenia wprawdzie nie widzieli,
5
ale potrafili opisać, w którym miejscu bezpośrednio przed potrąceniem znajdowała
się pokrzywdzona oraz słyszeli odgłos uderzenia. Nie można zatem uznać, aby Sąd
odwoławczy nierzetelnie ustosunkował się do zarzutów apelacji i nie dokonał
należytej kontroli zaskarżonego wyroku.
Za chybiony uznać należy także zarzut związany z wypowiedziami biegłego
z zakresu ruchu drogowego. Zarzut ten oceniony został przez sąd odwoławczy (s. 4
uzasadnienia); podzielić należy stanowisko, że nie można uznać, aby biegły
przekroczył swe kompetencje, tym bardziej, że w sprawie przeprowadzono także
dowód z opinii biegłego patomorfologa (k. 548-549), który wypowiedział się na
temat możliwych przyczyn stwierdzonych u pokrzywdzonej obrażeń. Biorąc pod
uwagę treść opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego w kontekście całości
ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów, za rażące naruszenie prawa
nie można uznać także akceptacji stanowiska sądu pierwszej instancji, co do braku
podstaw do przeprowadzenia opinii, która miałaby być sporządzona przez instytut
ekspertyz sądowych.
Z powyższych względów kasacja została oddalona.