Postanowienie SN z 25 czerwca 2014, sygn. II KZ 20/14
Data orzeczenia
25 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie I. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 czerwca 2014 r.,
zażalenia skazanej i jej obrońcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 2 kwietnia 2014 r. o uznaniu za bezskuteczny wniosku o przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu
Okręgowego w P. z dnia 22 lutego 2013r.,
na podstawie art. 437 § 1 kpk
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zażalenia skazanej i jej obrońcy nie mogły zostać uwzględnione.
W dniu 22 lutego 2013r. zapadł wyrok w sprawie V Ka …/12. Wniosek o
przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego
wyroku wpłynął do Sądu Okręgowego dopiero w dniu 27 lutego 2014r. (k. 645, 646-
647, 648-651). Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skazana wskazała,
ze uchybiła terminowi z powodu bezczynności jej obrońcy z urzędu.
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy nie uwzględnił tego
wniosku wskazując, że skazana zapoznała się z treścią wyroku i akt sprawy w
sekretariacie sądu w dniu 20 stycznia 2014r. i tego dnia otrzymała kopie kart z akt,
o które wnosiła. Tego dnia zatem niewątpliwie znana jej była treść zapadłego w jej
sprawie orzeczenia. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia
2
wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nadany w dniu 25 lutego 2014r.
uchybiał 7-dniowemu terminowi z art. 126§1 k.p.k.
W zażaleniach sporządzonych przez skazaną i jej obrońcę nie znalazły się
żadne argumenty podważające wyżej przedstawione stanowisko Sądu. Skazana
odwołała się głównie do argumentacji wskazującej jej zdaniem na potrzebę
wywiedzenia kasacji w tej sprawie, natomiast jej obrońca w ogóle nie ustosunkował
się w sposób konkretny do zwłoki w sporządzeniu wniosku o przywrócenie terminu.
Wskazał jedynie, że Sąd przed wydaniem postanowienia „nie zażądał od skazanej
dodatkowych informacji, czy choroba bądź jakieś okoliczności związane z synem
nie doprowadziły do opóźnienia w złożeniu wniosku”. Rzecz jednak w tym, że ani
skazana ani jej profesjonalny pełnomocnik (w zażaleniu) nie wskazują w sposób
konkretny, że takie okoliczności miały miejsce. Nie jest natomiast obowiązkiem
sądu ustalanie powodów, dla których strona uchybiła terminowi do dokonania
określonej czynności. Skuteczne nie może też okazać się hipotetyczne
wskazywanie przez obrońcę okoliczności, które mogły ewentualnie zaistnieć, lecz
wymagane jest od niego, aby powołał się na okoliczności, które rzeczywiści
zaistniały i jednocześnie uniemożliwiły złożenie wniosku w ustawowym terminie.
Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenia nie zasługiwały na
uwzględnienie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na
wstępie.