Postanowienie SN z 27 czerwca 2014, sygn. V KK 136/14
Data orzeczenia
27 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 czerwca 2014 r.,
sprawy C. Z.
skazanego z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 12 listopada 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O.
z dnia 18 kwietnia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
I. Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną w zakresie
zarzutów opartych na naruszeniu art. 439 §1 pkt 8 i 9 k.p.k.;
II. Na podstawie art. 531 §1 k.p.k. w zw. z art. 429 §1 k.p.k. w
zw. z art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić bez rozpoznania kasację w
zakresie pozostałych zarzutów, albowiem wobec prawomocnego
orzeczenia wobec skazanego kary pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie jest dopuszczalne
oparcie kasacji na zarzutach nie mieszczących się w przepisie
art. 439 k.p.k.;
III. Obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., Sąd Okręgowy w O. skazał
oskarżonego C. Z. za popełnienie w warunkach ciągu przestępstw czynów
zabronionych kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., na karę 2
lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat
oraz, orzeczoną na podstawie art. 33 § 2 k.k., grzywnę w ilości 200 stawek
dziennych przy ustaleniu wysokości każdej stawki po 100 zł. Ponadto na podstawie
art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zajmowania stanowiska
kierowniczego w spółkach prawa handlowego.
Apelacje od tego wyroku wnieśli, skarżąc wyrok w całości, obrońcy
oskarżonego oraz prokurator.
Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 listopada
2013 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości
zarzucił mu:
„Na mocy przepisu art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 i 3 k.k. przy
zastosowaniu art.4 § 1 k.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam rażącą obrazę
procedury karnej, polegającą na skazaniu C. Z. za czyny nieznane ustawie karnej z
dnia 19 kwietnia 1969 roku, obowiązującej w inkryminowanym czasie zarzucanych
mu występków, a to przepisu art. 297 § 1 k.k. nieznanego w dawnym kodeksie
karnym, który sąd wyeliminował jednakże zarzut z art. 286 § 1 k.k. był w sprawie w
ścisłym i fundamentalnym związku, a wobec czego obrazy procedury karnej
wynikającej z przesłanki określonej w art. 439 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 17 pkt 6 k.p.k.
przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 105 § 1 d. k.k.
Na mocy art. 439 § i pkt 8 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam
naruszenie zasady res iudicata, gdzie w innym - tożsamym postępowaniu
sądowym Sąd Okręgowy w O. prawomocnym wyrokiem z 22 stycznia 2007 roku,
sygn. akt III K …/06 wyeliminował ze współsprawstwa C. Z., jako nie działającego
wspólnie i porozumieniu z L. S. za czyny objęte rzeczowym aktem oskarżenia.”
Ponadto w kasacji zostały sformułowane inne zarzuty rażącego naruszenia
prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.
oraz art. 424 k.p.k., a także art. 180 § 2 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k., art. 180 2
k.p.k., art. 391 § 1 k.p.k., art. 424 § 1 i 2 k.p.k. oraz w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424
3
k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. , art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 i 7 k.p.k. , art. 5 § 2
k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od
popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku oraz
poprzedzającego go wyroku sąd I instancji i przekazanie temu ostatniemu sądowi
do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja w zakresie zarzutów wskazujących na istnienie w orzeczeniu Sądu
Apelacyjnego tzw. bezwzględnych powodów odwoławczych jest oczywiście
bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w trybie wskazanym w art. 535 § 3
k.p.k.; w zakresie pozostałych zarzutów opartych na naruszeniu przepisów prawa
procesowego jest zaś niedopuszczalna wobec treści art. 523 § 2 k.p.k. Ta ostanie
uwaga obliguje, przy takiej konstrukcji kasacji, do pozostawienia jej bez
rozpoznania w tym zakresie na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1
k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. To zaś oznacza, iż wobec faktu, że wobec
skazanego została orzeczona kara wolnościowa przedmiotem rozpoznania Sądu
Najwyższego są tylko te dwa zarzuty, które oparto na obrazie art. 439 § 1 k.p.k.
Oba zarzuty są oczywiście chybione. Co do zarzutu ujętego jako naruszenie art.
439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. to stwierdzić
trzeba, że uchybienie, które zostało opisane w treści tego zarzutu, a więc rzekome
skazanie C. Z. za czyny nieznane ustawie karnej w dacie ich popełnienia w sposób
dość oczywisty rozmija się od argumentacji tego zarzutu (strona 17 i 18 kasacji).
Jako uchybienie ujęto bowiem to, iż gdyby została co do niektórych przestępstw
zastosowana kwalifikacja z art. 205 § 1 k.k. z 1969 r., to zważywszy na zagrożenie
ustawowe (do lat 5-ciu) tych czynów nastąpiło by przedawnienie ich karalności. Po
pierwsze, kwestia prawidłowości zastosowania art. 4 § 1 k.k. nie mieści się w
katalogu wymienionym w art. 439 § 1 k.p.k., a może być rozważana tylko w
kontekście zarzutu rażącej obrazy prawa materialnego, a ten zarzut jest również
niedopuszczalny. To zaś oznacza, iż nie może być mowy o istnieniu obszaru, w
którym Sąd Najwyższy byłby uprawniony do objęcia kontrolą kasacyjną
4
prawidłowości zastosowania tej normy. Po drugie, nawet gdyby przyjąć tok
rozumowania skarżącego, to do przedawnienia tych czynów (kwalifikowanych
zgodnie z jego twierdzeniami tylko z art. 205 § 1 k.k. z 1969 r.) i tak by nie doszło,
a to wobec wejścia w życie ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz. U. Nr 132, poz.
1109 - przed upływem 10-ciu lat – zob. art.105 § 1 pkt 3 k.k. z 1969 r. w zw. z art.
106 k.k. z 1969 r. – zarzuty stawiano jeszcze w roku 2000) i przedłużenia
karalności przestępstw zagrożonych karą przekraczającą 3 lata pozbawienia
wolności do lat 10-ciu (art.101 §1 pkt 3 k.k. po noweli) i nowej treści art. 102 k.k.
Zatem czyny te ulegałyby przedawnieniu dopiero po 20 latach, a to oznacza, iż co
do czynu popełnionego najwcześniej (czyn w pkt 1 popełniony 30 grudnia 1997 r.)
przedawnienie karalności nastąpiłoby dopiero z dniem 30 grudnia 2017 r.
Nie może być mowy także o naruszeniu w prawomocnym orzeczeniu reguły
rei iudicatae. Skarżący nie dostrzega, iż to, że w przywołanym wyroku Sądu
Okręgowego w O. z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt III K …/06 (wyrok w aktach
Sądu Najwyższego), dotyczącym li tylko L. S., usunięcie (wyeliminowano)
nazwiska C. Z. wynika tylko z tego, że C. Z. w tym procesie nie odpowiadał jako
oskarżony, zaś zarzuty postawione L. S. obejmowały także działanie wspólnie i w
porozumieniu z C. Z. Sąd ten nie mógł zatem rozstrzygając o zasadności zarzutów
stawianych tylko oskarżonemu L. S. formułować jakichkolwiek rozstrzygnięć i
ustaleń w zakresie winy co do osoby, która nie była objęta tym postępowaniem
karnym. Tak więc to, że przypisując oskarżonemu L. S. popełnienie zarzucanych
mu czynów, zgodnie z niekwestionowaną praktyką, dane personalne Z. zastąpił
określeniem „z inną osobą” nie oznacza, iż rozstrzygnął on o odpowiedzialności C.
Z. Zatem w postępowaniu III K …/06 Sąd Okręgowy nie rozstrzygał w ogóle o
zarzutach w odniesieniu do C. Z., co oznacza, iż nie jest prawdą, aby obecnie
wystąpiła przeszkoda procesowa w postaci rei uidicatae.
Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu.