Postanowienie SN z 8 lipca 2014, sygn. III KZ 36/14
Data orzeczenia
8 lipca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Przemysław Kalinowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Przemysław Kalinowski
w sprawie Z. C.
skazanego z art. 233 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego
w G.
z dnia 28 kwietnia 2014 r.
w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji sporządzonej osobiście przez skazanego
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt … 22/14,
sędzia Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w G. odmówił przyjęcia kasacji
sporządzonej osobiście przez skazanego Z. C., wskazując przy tym na wniesienie
nadzwyczajnego środka zaskarżenia po upływie terminu przewidzianego w ustawie
oraz sygnalizując brak podpisania kasacji przez adwokata.
W zażaleniu na to zarządzenie skazany powołał się na potrzebę ponownego
przeanalizowania wszystkich dostarczonych przez niego argumentów i wskazał na
brak wystąpienia jego ówczesnego obrońcy o doręczenie wyroku sądu
odwoławczego wraz z uzasadnieniem.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego Z. C. nie okazało się skuteczne. Jego argumentacja
nie odnosi się bowiem do kwestionowanego rozstrzygnięcia sędziego Wydziału
Karnego Sądu Okręgowego w G. Istotą tego ostatniego, było stwierdzenie
znacznego przekroczenia ustawowego terminu zarówno do złożenia wniosku o
doręczenie wyroku sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem, jak i do
sporządzenia i wniesienia kasacji. Jedynie na marginesie wspomniano o
niedopełnieniu formalnego wymagania, jakim jest sporządzenie i podpisanie
nadzwyczajnego środka zaskarżenia przez podmiot zawodowy, w tym wypadku
przez obrońcę będącego adwokatem. Skarżący nie neguje tych faktów, a jedynie
wskazuje na brak inicjatywy ze strony adwokata, którego wyznaczono mu z urzędu
dla potrzeb ówczesnego postępowania. Powyższa sytuacja nie stanowi jednak
podstawy do uwzględnienia zażalenia. Jak wynika z protokołu rozprawy
przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2012 r. przed Sądem Okręgowym w G., osk. Z.
C. osobiście uczestniczył w tej rozprawie, w której brał udział również jego obrońca.
Natomiast skazany nie stawił się na ogłoszenie wyroku w dniu 5 czerwca 2012 r.,
kiedy to zostały przedstawione motywy rozstrzygnięcia oraz wskazano zasady
ubiegania się o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Nie było zatem żadnych
przeszkód ani w osobistym zrealizowaniu uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem
o doręczenie wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem, ani w zakresie
kontaktów z obrońcą. Ustawowe obowiązki tego ostatniego zakończyły się na tym
etapie postępowania.
W tych warunkach zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy
albowiem trafnie wskazuje ono na przekroczenie ustawowego terminu zawitego do
wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a zaprezentowana w nim
argumentacja nie została w żadnym stopniu podważona przez autora zażalenia.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.
3