Postanowienie SN z 9 lipca 2014, sygn. II KK 167/14
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
prokurator
skazany
obrońca skazanego / kasator
Prokurator Generalny / kasator
Data orzeczenia
9 lipca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lipca 2014 r.,
sprawy M. S.
skazanego z art. 55 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12
k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 24 lutego 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 31 października 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego M. S. od kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 31 października 2013 r. w sprawie …
103/13 uznał M. S. za winnego popełnienia czynu:
1. z art. 55 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i na
tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 50 stawek
dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na 100 złotych;
2
2. z art. 57 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to
wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;
3. z art. z art. 55 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i
na tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 50 stawek
dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na 100 złotych;
4. z art. 55 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i na
tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w
wysokości 50 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na 100 złotych;
5. na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. wymierzone w pkt 1,2,3,4 kary
pozbawienia wolności połączył i orzekł karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności;
6. na podstawie art.85 k.k. w związku z art. 86 § 1 k.k. wymierzone w pkt 1,3,4 kary
grzywny połączył i wymierzył karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek
dziennych,, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na 100 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł m.in. obrońca oskarżonego, który
zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. zarzucił orzeczeniu
„rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i mającą wpływ na jego
treść wyrażającą się w rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na
niekorzyść oskarżonego w zakresie pkt 3 wyroku, co doprowadziło do błędnych
ustaleń faktycznych, tj. uznania, że w paczce zaadresowanej do A. S. znajdowały
się „środki odurzające w postaci kokainy w ilości zbliżonej do 245 gram” wobec
braku ujawnienia takiej paczki, a tym samym nie przeprowadzeniu jakichkolwiek
analiz fizykochemicznych lub innych dowodów mogących wskazywać na zawartość
takiej paczki a nadto w zakresie pozostałych czynów art. 7 k.p.k. w związku z art.
410 k.p.k. wobec oparcia ustaleń faktycznych na niepełnym materiale dowodowym,
a to polegające na uznaniu za wiarygodne całości depozycji A. S. a na pozbawieniu
tego waloru wyjaśnień M. S., wobec możliwości ich potwierdzenia, choćby poprzez
dopuszczenie wnioskowanego przez obrońcę dowodu w postaci dokumentacji
medycznej, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa
oskarżonego we wskazywanym powyżej zakresie.” Na zakończenie obrońca wniósł
3
o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. S., ewentualnie o
uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrok Sądu I instancji zaskarżył także prokurator w części dotyczącej
orzeczenia o karze łącznej na niekorzyść oskarżonego.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2014 r. zmienił zaskarżony wyrok
w ten sposób, że:
- uchylił orzeczenie o łącznej karze pozbawienia wolności i grzywny,
- z opisu przypisanego oskarżonemu M. S. w pkt 3 wyroku wyeliminował ustalenie,
że brał udział w przywozie na teren Rzeczypospolitej Polskiej z Argentyny znacznej
ilości środka odurzającego w postaci kokainy oraz, że odebrał od ustalonej osoby
paczkę zawierającą kokainę w ilości zbliżonej do 245 gram, a z kwalifikacji prawnej
czynu - ust. 3 art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjął, że oskarżony
brał udział w przywozie na teren Rzeczypospolitej Polskiej z Argentyny bliżej
nieustalonej ilości środka odurzającego w postaci kokainy nadto, iż od ustalonej
osoby odebrał paczkę zawierającą, nieustaloną ilość środka odurzającego w
postaci kokainy, czym wyczerpał znamiona art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i skazał go na tej podstawie, a na podstawie art. 55
ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia
wolności i karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 50 zł każda; utrzymał
w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; w pkt III. na podstawie art. 85 k.k. i
art. 86 § 1 k.k. Sąd orzekł kary łączne - 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i
grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 100 zł każda.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się obrońca skazanego, który we
wniesionej na korzyść skazanego M. S. kasacji zarzucił temu wyrokowi:
„I. rażące naruszenie przepisów prawa formalnego w postaci art. 7 k.p.k. w związku
z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na zaaprobowaniu poglądu Sądu Okręgowego
wyrażonego przez Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 24/02/2014 roku w pkt I, że w
przesyłce nadanej za pośrednictwem firmy DHL o numerze AWB […] znajdowały
się środki odurzające w postaci kokainy o nieustalonej ilości, podczas gdy żaden z
dowodów znajdujących się w aktach postępowania nie daje podstaw do uznania, że
w przedmiotowej przesyłce znajdowały się jakiekolwiek środki odurzające,
niezależnie od ich rodzaju i ewentualnej ilości, a przywołany w zakresie
4
dokonanych ustaleń dowód w postaci zeznań świadka S. musi być uznany za
niewystarczający, bo zawarte w nich depozycje są relacją słów usłyszanych od
osoby nie ustalonej i nie przesłuchanej w toku przedmiotowego postępowania
karnego,
II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 85 k.k. i art. 86 § 1
k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k., poprzez ustalenie w pkt III. wysokości stawki dziennej
łącznej kary grzywny na 100 zł, mimo iż w zakresie czynu opisanego w pkt I wyroku
Sądu Apelacyjnego kara jednostkowa grzywny została ustalona w tym samym
wyroku na kwotę 50 zł.” Z uwagi na powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie
mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być
wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego
rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego brak podstaw do uznania, że Sąd
Apelacyjny rażąco naruszył art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez
zaaprobowanie ustaleń Sądu I instancji, iż w przesyłce o nr AWB […] znajdowały
się środki odurzające w postaci kokainy (zarzut z pkt 3 wyroku SO, z pkt 1 wyroku
SA). W tym zakresie Sąd Apelacyjny swoje stanowisko przedstawił na k. 14-15
uzasadnienia. Podzielił stanowisko obrońcy skazanego w zakresie, w jakim
kwestionował on przyjętą przez Sąd orzekający ilość przemyconej, w sposób
opisany w zarzucie, kokainy. Jak podkreślił, jednak, mając na uwadze zeznania
świadków A. S. i A. W., znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadka Z. S. oraz
dokumentach przewozowych, w dniu 23 grudnia 2011 r. została doręczona na
adres A. S. - ul. N. […] m 56 w W. paczka nadana w Argentynie przez M. M.
zawierająca narkotyki w postaci kokainy, zaś jej zawartość została ustalona na
podstawie uznanych za wiarygodne zeznań świadków A. S. i A. W. oraz logiki
5
przebiegu całego procederu przemytu narkotyku z Argentyny do Polski
ujawnionego przez powyższych świadków. I, o ile, jak podkreślił Sąd Apelacyjny,
ustalenia Sądu orzekającego oparte na ujawnionym w sprawie materiale
dowodowym są niewątpliwe co do zaistnienia przedmiotowego w zarzucie z pkt 3
aktu oskarżenia przemytu kokainy, o tyle ustalenia co do ilości narkotyku budzą
wątpliwości, wskutek ich dowolności, stąd też w tym zakresie zmienił zaskarżony
wyrok.
Uzasadniając zarzut z pkt II kasacji, jej autor powołuje się na stanowisko
Sądu Najwyższego wyrażone w sprawie V KK 385/08, które jednak dotyczyła
innego stanu faktycznego, a mianowicie: Sąd orzekł za popełnienie dwóch
przestępstw kary jednostkowe m.in. grzywny w wymiarze po 50 stawek dziennych
w wysokości po 10 zł każda, a na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł karę
łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł. We
wniesionej od tego wyroku kasacji, Prokurator Generalny podniósł zarzut rażącego i
mającego wpływ na treść wyroku naruszenia art. 86 § 1 k.k., polegającego na
wymierzeniu oskarżonemu, na podstawie tego przepisu, kary łącznej grzywny z
zastosowaniem w niej stawki dziennej w wysokości 50 złotych, a więc
przekraczającej wysokość stawki dziennej ustalonej przy wymiarze grzywny za
podlegające łączeniu kary cząstkowe. Po rozpoznaniu sprawy Sąd Najwyższy
uznał zarzut kasacji za w pełni uzasadniony i uznał ją za zasadną (wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. V KK 385/08, R-OSNKW 2008, poz.
2471). Inaczej sytuacja przedstawia się w sprawie skazanego Marka Stawiarskiego.
Sąd Apelacyjny, zmieniając wyrok Sądu Okręgowego w pkt 3, orzekł m.in. grzywnę
w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50
zł, zmniejszając tym samym jej wysokość, bowiem Sąd Okręgowy orzekł karę
grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na
100 zł. Zmiana wysokości orzeczonej kary podyktowana została zmianą kwalifikacji
prawnej czynu z jego postaci kwalifikowanej, na podstawową. Sąd Apelacyjny,
biorąc pod uwagę jako okoliczności obciążające: znaczny stopień społecznej
szkodliwości czynu, uprzednią karalność oskarżonego, jego motywację - uzyskanie
korzyści majątkowej, działanie w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym
działaniem zamiarem przemytu na teren Polski narkotyku, i to w sposób
6
powtarzający się, zorganizowany, przy braku okoliczności łagodzących, uznał, iż
karą współmierną do stopnia zawinienia oskarżonego, spełniającą zadania
prewencji ogólnej i szczególnej jest kara 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w
wysokości 40 stawek po 50 zł każda. Jednocześnie Sąd utrzymał w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w pozostałym zakresie, tj. w pkt 1 i 4 (także pkt 2 w którym
orzeczono karę bezwzględną pozbawienia wolności), w których orzeczono m.in.
kary grzywny w wymiarze po 50 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej
stawki dziennej na kwotę po 100 złotych (Sąd Okręgowy przyjął wysokość jednej
stawki grzywny w karze łącznej na kwotę 100 zł). Sąd Apelacyjny orzekając karę
łączną grzywny zmniejszył jej liczbę stawek dziennych do 90, ustalając
jednocześnie wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Orzekając w opisany sposób
Sąd Apelacyjny nie naruszył żadnego z powołanych w kasacji przepisów: nie może
być mowy o obrazie art. 85 k.k., skoro orzeczono karę łączną wobec zaistnienia
przewidzianych w tym przepisie warunków; nie naruszono art. 86 § 1 k.k., skoro
kara łączna grzywny nie przekracza wyznaczonych tym przepisem granic; nie może
być mowy o obrazie art. 86 § 2 k.k., skoro wysokość stawki dziennej nie przekracza
najwyższej stawki ustalonej uprzednio; nie może być wreszcie mowy o obrazie art.
33 § 3 k.k., bowiem przepis ten zawiera dyrektywy wymiaru kary grzywny, wobec
czego kwestionowanie wysokości kary przez pryzmat tych dyrektyw stanowi w
istocie rzeczy niedopuszczalny w kasacji zarzut rażącej niewspółmierności kary.
Z treści kasacji wynika, że wniesiona ona została od całości wyroku Sądu
Apelacyjnego, jednak podniesione zarzuty wiążą się tylko z czynem, którego opis
został zmodyfikowany w instancji odwoławczej oraz z karą łączną grzywny, zatem
brak jest podstaw do odnoszenia się do pozostałych elementów rozstrzygnięcia
Sądu odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.., bowiem przepis ten zawiera dyrektywy wymiaru kary grzywny, wobec
czego kwestionowanie wysokości kary przez pryzmat tych dyrektyw stanowi w
istocie rzeczy niedopuszczalny w kasacji zarzut rażącej niewspółmierności kary.
Z treści kasacji wynika, że wniesiona ona została od całości wyroku Sądu
Apelacyjnego, jednak podniesione zarzuty wiążą się tylko z czynem, którego opis
został zmodyfikowany w instancji odwoławczej oraz z karą łączną grzywny, zatem
brak jest podstaw do odnoszenia się do pozostałych elementów rozstrzygnięcia
Sądu odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.